Παναγιώτης Ήφαιστος

Καθηγητής, Διεθνείς Σχέσεις-Στρατηγικές Σπουδές

Πανεπιστήμιο Πειραιώς, Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών

www.ifestos.edu.gr  -- www.ifestosedu.gr  --  info@ifestosedu.gr  -- info@ifestos.edu.gr

Για μετάβαση στην κεντρική σελίδα, άνοιγμα σε άλλο παράθυρο, κλικ εδώ www.ifestos.edu.gr  ή www.ifestosedu.gr

η διαμάχη για τα βιβλία της ιστορίας

Για περισσότερες πληροφορίες της διαμάχης στην κοινωνία και στα μέσα βλ. http://www.ifestos.edu.gr/60.htm

(σημείωση Οκτώβριος 2007: Τελικά, η πολιτική ηγεσία, λειτουργώντας ορθολογιστικά απέσυρε το κείμενο που κατά  κοινή ομολογία διαστρέβλωνε την ελληνική ιστορία και την διυποκειμενική γνώση των ελλήνων)

Σημείωση: Μετά την δημοσίευση έκθεσης της Ακαδημίας Αθηνών και μερικών νέων κειμένων όπως του Μίκη Θεοδωράκη, ανοίγουμε νέα σελίδα στην διεύθυνση http://www.ifestos.edu.gr/60.htm (κλικ για μετάβαση). Για αρχείο κειμένων γύρω από το θέμα βλ. www.antibaro.gr

περιεχόμενα παρούσης σελίδας (κλικ προς και από τον τίτλο για μετάβαση)

-Δοκίμιο: Σόροι, σοράκια και κοράκια. Ορισμός και γενική τοποθέτηση

-Δοκίμιο: Η διαμάχη για τα βιβλία ιστορίας, οι πανεπιστημιακοί και οι "κριτικοί κονστρουκτιβιστές"

-Δοκίμιο: "Πότε παρεμβαίνει (στον δημόσιο διάλογο) ο ακαδημαϊκός;"

-Δοκίμιο: Ο ακαδημαϊκά μεταμφιεσμένος αναρχισμός και διεθνοαναρχισμός προ των (μαθητικών και άλλων), 

----------

-2η επιστολή προς την Συντακτική ομάδα του ιου της Κυριακάτικης (4.3.2007)

-Επιστολή προς τους διευθυντές της Ελευθεροτυπίας, 25.2.2007

-Επιστολή προς τους διευθυντές της Ελευθεροτυπίας και της Κυριακάτικης, 20.2.2007

-Επιστολή στην "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία" (συντακτική ομάδα του ΙΟΥ), "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία", 4.3.2007

-Φεγγαράκι μου λαμπρό φέγγε μου να περπατώ ...

-Παρέμβαση: οι δημόσιες παρεμβάσεις ... 10.3.2007

-----------------------------------------------------------------------------------------

Σχόλια και αναλύσεις τρίτων/πολιτικός διάλογος/μικρά σημειώματα (Σημ. για πλήθος άλλων κειμένων βλ. την εξαιρετικά ενημερωμένη ιστοσελίδα του www.antibaro.gr στην διεύθυνση http://www.antibaro.gr/istoria.php)

-Επίκαιρη επερώτηση Στέλιου Παπαθεμελή, απάντηση Υπουργού

-Γίώργου Καραμπελιά Ελευθεροτυπία 25.2.2007

-Στάθης Ελευθεροτυπία, 23.2.2005

-Γιάννης Τριάντης, Ελευθεροτυπία, 23.2.2005

-Στάθης, Ελευθεροτυπία 1.3.2007

-Η Α-λήθεια, η Μνήμη και η Ιστορία, Ε.Αβρααμίδης

-Νεοφιλελεύθεροι, κριτικοί και μαλακή ισχύς

-Στάθης, Ελευθεροτυπία, 8.3.2007

-2.4.2007. Στάθης, Ελευθεροτυπία για τα ένοχα πηδηκτά βηματάκια των υψιτενών ιστοριογράφων

28.12.2007. Διονύση Χαριτόπουλου, Δικαίωμα στην διαφορά

28.9.2007. Στάθης Ελευθεροτυπία 26.9.2007, Επίλογος για ένα βιβλίο

30.9.2007. Γ. Μαλούλος, Η ιδεολογική τρομοκρατία συνεχίζεται

-----------------------------------------------

-Σύντομες απαντήσεις σε επιστολές.

==================================================================================================================== 

=============================================================================================================Παναγιώτης Ήφαιστος

Καθηγητής, Διεθνείς Σχέσεις-Στρατηγικές Σπουδές

Πανεπιστήμιο Πειραιώς, Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών

www.ifestos.edu.gr  -- www.ifestosedu.gr  --  info@ifestosedu.gr  -- info@ifestos.edu.gr

Για μετάβαση στην κεντρική σελίδα, άνοιγμα σε άλλο παράθυρο, κλικ εδώ www.ifestos.edu.gr  ή www.ifestosedu.gr

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Γενική τοποθέτηση για την διαμάχη αναφορικά με τα βιβλία της ιστορίας. Ο όρος «σόροι, σοράκια και κοράκια»

(Αναρτημένο στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.ifestos.edu.gr/60.htm)

Η διαμάχη για τα βιβλία της ιστορίας δεν αφορά ένα ζήτημα που ανέκυψε το 2007. Αν ανατρέξει σε σημειώματα του υποφαινόμενου των τελευταίων ετών θα διαπιστώσει ότι όπως και μερικοί άλλοι εξέφραζε έντονες αντιρρήσεις για συγκεκριμένα φαινόμενα:

Πρώτον, το γεγονός ότι οι κοινωνικές επιστήμες διολισθαίνουν ολοένα και περισσότερο στην πολιτική προπαγάνδα αντί στην επιστημονική έρευνα υπό το πρίσμα της αναγκαίας και μη εξαιρετέας αξιολογικής ελευθερίας («Αξιολογικής ελευθερίας», με την ευρύτερη έννοια του όρου, δηλαδή την δεοντολογική υποχρέωση του ακαδημαϊκού να κατατείνει στην πλήρη αντικειμενικότητα και στην ακριβή περιγραφή αντί στο αντίστροφο, δηλαδή, την επιλεκτικότητα, την μεροληψία, την μεταμφιεσμένη έκφραση υποκειμενικών απόψεων και την ακόμη χειρότερη επιτήδεια-εξεζητημένη ακαδημαϊκή μεταμφίεση ιδεολογικοπολιτικών προσταγμάτων της καθημερινής παραταξιακής και διακρατικής διαμάχης).

Δεύτερον, έντονες και αιτιολογημένες αντιρρήσεις, επίσης, εκφράστηκαν επανειλημμένα για το γεγονός ότι αφενός αυτές οι τάσεις διαπλέκονται με ακόμη πιο ανησυχητικές αντίστοιχες διεθνοπολιτικές-εξωπολιτικές διεθνικές τάσεις. Συγκεκριμένα, αντί, όπως θα ανέμενε κανείς, οι ακαδημαϊκοί να είναι απόλυτα προσηλωμένοι στα ακαδημαϊκά τους καθήκοντα τα οποία δεοντολογικά και κατά νόμο είναι υποχρεωμένοι να υπηρετούν ασκητικά και αφοσιωμένα, συχνά, φαίνεται πως η κύρια δραστηριότητά κάποιων είναι διεθνικές-εξωπολιτικές διεθνικές ιδεολογικοπολιτικές δραστηριότητες αμφιβόλου επιστημονικού χαρακτήρα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, κάθε επιστήμονας ενδείκνυται να συμμετέχει σε διεθνή συνέδρια και να συνεισφέρει με έργα στην διεθνή βιβλιογραφία [Σημείωση: Αν και ο υποφαινόμενος έχει χιλιάδες σελίδες ξενόγλωσσων δημοσιεύσεων, δεν μπορώ παρά να εκφράσω την δυσφορία μου για μια αξιοπερίεργη αντίληψη μοναδικά ελληνική. Συγκεκριμένα, θεωρείται ως θέσφατο επιστημονικής προόδου απλά και μόνο το γεγονός υποβολής ξενόγλωσσων κειμένων. Κρίνεται –και η εμπειρία μου αυτό δείχνει– μια δημοσίευση, όχι από το καθαυτό επιστημονικό περιεχόμενο του κειμένου αλλά από την γλώσσα στην οποία είναι γραμμένο. Αυτό διευκολύνει τερατώδεις στρεβλώσεις μιας και στρατευμένοι ομοϊδεάτες αναμενόμενα αλληλοβοηθούνται με αποτέλεσμα να παρακάμπτουν επιτήδεια την ανάγκη ένα κείμενο να είναι πρωτότυπο, επιστημονικά ουσιαστικό και τεκμηριωμένο. Ακόμη και ημιμαθή αναμασήματα τρίτης και τέταρτης κατηγορίας πνευματικών καταλοίπων μπορεί να θεωρηθεί σημαντική αν η γλώσσα είναι ξένη]. Ο ακαδημαϊκός, αν και υποχρεωμένος να επιδιώκει συμμετοχή σε συνέδρια, όλοι γνωρίζουμε ότι ελάχιστα είναι τα αμιγώς επιστημονικά συνέδρια. Η συνήθης παρασιτική πρακτική είναι κοινωνικοπολιτικές συναντήσεις αναψυχής που βαφτίζονται ως συνέδρια.

Τρίτον και συναφές, κάθε ακαδημαϊκός που είναι αφοσιωμένος στο καθήκον του είναι εύλογο να ανησυχήσει όταν οι διεθνικές δραστηριότητες των ακαδημαϊκών δεν αποτελούν πλέον αυτό που θα ανέμενε κανείς, δηλαδή αυστηρά επιστημονικού χαρακτήρα δραστηριότητα, αλλά διεθνική εξωπολιτική δράση. [Σκοπός, δηλώθηκε, είναι «να μην ρέει αίμα η ιστορία» και (τα ιστοριογραφήματα) «να συμβάλλουν στην διαμόρφωση πολιτικών θέσεων εξωτερικής πολιτικής». Διάβαζε: «θέσεων» συμβατών με κάποια ηγεμονικής έμπνευσης εφήμερα ιδεολογήματα και θεωρήματα «μαλακής ισχύος».]  Όπως υποστηρίζω αιτιολογημένα σε άλλη περίπτωση, η Πολιτική δράση για να είναι συμβατή με τον πολιτικό πολιτισμό των ενδοκρατικών και διακρατικών σχέσεων, απαιτείται να είναι κοινωνικοπολιτικά ενταγμένη. Κοινωνικοπολιτικά ενταγμένη, με την έννοια ότι υπόκειται σε κοινωνικούς ελέγχους, κοινωνικοπολιτικές εξισορροπήσεις και θεσμικούς ελέγχους. Μια πολιτική δράση απαιτείται να είναι είτε ενδοκρατικά-κοινωνικοπολιτικά ενταγμένη ή τουλάχιστον διαφανής και υπό την αίρεση ελέγχων του διακρατικού θεσμικού συστήματος. Όταν η πολιτική δράση εκφεύγει αυτών των ορίων –και ταυτόχρονα είναι επιστημονικά μεταμφιεσμένη– είναι, εν δυνάμει, αντικοινωνική δράση, η οποία ενδέχεται να βλάψει την ενδοκρατική και διακρατική ζωή. Ίσαμε τις ακραίες συνέπειες αυτών των φαινομένων και επί της αρχής, οι μεγαλομανείς εξωπολιτικές επιδιώξεις ενός κερδοσκόπου Σόρος δεν διαφέρουν από ενός διεθνικού τρομοκράτη όπως ο Μπιν Λάντεν. Είναι ένα πράγμα, λοιπόν, οι ουσιαστικές-πραγματικές επιστημονικές δραστηριότητες και άλλο οι κοινωνικοπολιτικά ανεξέλεγκτες διεθνικές πολιτικές δράσεις.

Τέταρτον, όπως έχει επίσης αναλυθεί εκτεταμένα και αιτιολογημένα σε άλλη περίπτωση, οι κοινωνικές επιστήμες, σε σύγκριση με ένα οποιοδήποτε άλλο πεδίο επιστημονικής δραστηριότητας, είναι το πλέον τρωτό επιστημονικό πεδίο. Ιδιαίτερα στο επίπεδο της διεθνούς πολιτικής, απαιτούνται στοιχειώδεις μόνο γνώσεις για να γνωρίζει κανείς το πραγματολογικά επαληθευμένο γεγονός πως οι κυβερνήσεις των ηγεμονικών δυνάμεων εδώ και πολλές δεκαετίες επιδιώκουν να χρησιμοποιήσουν τους κοινωνικούς επιστήμονες ως εργαλείο «μαλακής ισχύος» των εθνικών τους στρατηγικών. Εδώ, σημειώνεται μόνο πως αυτός ο γνωστός και υπαρκτός κίνδυνος διαφθοράς της επιστημονικής δραστηριότητας –δηλαδή ουσιαστικά η συνειδητή ή ανεπίγνωστη στράτευσή στις διεθνοπολιτικές επιδιώξεις εξωπολιτικών άνομων και καταχρηστικών συμφερόντων– αποτελεί θανατηφόρο δηλητήριο για τις κοινωνικές επιστήμες που τις καθιστά κοινωνικοπολιτικά άχρηστες και επικίνδυνες. Το ζήτημα της «μαλακής ισχύος» είναι γνωστό κυρίως στους ειδικούς διεθνολόγους. Εσχάτως, εν τούτοις, έγινε ευρύτερα γνωστό λόγω των δραστηριοτήτων τόσο της αμερικανικής κυβέρνησης όσο και διεθνικών δρώντων όπως ο κερδοσκόπος Σόρος. Ο τελευταίος, είναι δεδηλωμένα μεγαλομανής [«Σόρος: «Ναι διαθέτω εξωτερική πολιτική, Θέλω να γίνω η συνείδηση του Πλανήτη»]. Τα τεράστια κονδύλια που είναι προιόντα κερδοσκοπικών δραστηριοτήτων, εξάλλου, συχνά διαφθείρουν την διεθνή πολιτική, και τελικά, δυστυχώς και την ακαδημαϊκή διαδικασία. Φαινόμενα όπως αυτά που σχετίζονται με τις πολιτικές δραστηριότητες του Σόρος διαφθείρουν την διεθνή πολιτική, σέρνουν στον χορό της προπαγάνδας χιλιάδες νέους που ανυποψίαστοι συμμετέχουν στα «πανεπιστήμιά» του (και στα κατά χώρα ποικιλόχρωμα συνεργαζόμενα «ιδρύματα»). Είναι επίσης πασίγνωστο ότι επηρεάζει την πολιτική μικρότερων κρατών στην περιφέρεια της Ελλάδας (αλλά και ευρύτερα) αλλά και για το γεγονός πως οι ρευστές διασυνδέσεις του με διάφορες «υπηρεσίες», πολιτικούς ηγέτες και διεθνικούς δρώντες είναι ένα διεθνοπολιτικό αίνιγμα. Αίνιγμα, το οποίο πολλοί πολιτικοί επιστήμονες ήδη εξετάζουν ως ένα από τα μεγαλύτερα ζητήματα διαφθοράς της ενδοκρατικής και διακρατικής ζωής (λόγω, ακριβώς, του εξωπολιτικού χαρακτήρα αυτών των δραστηριοτήτων).

Πέμπτον, η φράση «σόροι, σοράκια  και κοράκια» που έχω πλέον καθιερώσει και που θα αναλύω ολοένα και βαθύτερα (από την ακαδημαϊκή βεβαίως σκοπιά), αφορά ακριβώς τα προαναφερθέντα εξωπολιτικά διεθνικά φαινόμενα ίσαμε τα ακραία τους όρια. Δηλαδή: Την εισροή ανορθολογικών εξωπολιτικών κριτηρίων στην ενδοκρατική και διακρατική ζωή αλλά, πλέον, και στην ακαδημαϊκή ζωή. Υπάρχει κάτι, βεβαίως, το οποίο δεν μπορεί να αμφισβητηθεί με λογικούς όρους: Διεθνικοί δρώντες όπως ο Σόρος ή και άλλοι πολύ χειρότεροι βρίσκονται πλέον ανοικτά πίσω από διοργανώσεις, θεσμικές συναρθρώσεις, πλουσιοπάροχες χρηματοδοτήσεις και άλλες συναφείς δραστηριότητες που (κυριολεκτικά) αχρηστεύουν μερικές επιστημονικές δραστηριότητες καθιστώντας τες συχνά επιστημονικά μεταμφιεσμένες εξωπολιτικές και εξωκοινωνικές δράσεις. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι το ζήτημα που τίθεται δεν είναι βαθμίδας αλλά αρχής. Είναι ζήτημα δεοντολογίας, επιστημονικής οντολογίας, ακαδημαϊκών κωδίκων και βαθύτερων προβληματισμών για την αποστολή των κοινωνικών επιστημών. Ακόμη, σημειώνεται ότι το γεγονός ότι ο εκτροχιασμός των κοινωνικών επιστημών ωφελεί κυρίως άνομα και καταχρηστικά ηγεμονικά συμφέροντα ή διεθνικούς δρώντες είναι η μια πλευρά του ζητήματος και αφορά κυρίως την πολιτική ηγεσία και τις κοινωνίες των λιγότερο ισχυρών κρατών. Η άλλη πλευρά είναι το γεγονός ότι οδηγεί τις ανθρωπιστικές επιστήμες στον στοχαστικό θάνατο και στην κοινωνική αχρηστία.

Έκτον, ιδιαίτερα όσον αφορά τις τελευταίες επισημάνσεις, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε την αποστολή, τον ρόλο και τους κινδύνους που υποβόσκουν κάτω από το προνόμιο της ακαδημαϊκής ελευθερίας που δίνεται στους ακαδημαϊκούς. Αυτό το προνόμιο προϋποθέτει υψηλό αίσθημα ευθύνης για το ακαδημαϊκό λειτούργημα, αυστηρή προσήλωση στα ακαδημαϊκά καθήκοντα, αδιάφθορο και ιδεολογικοπολιτικά ανεπηρέαστο στοχασμό και εθελούσια αποχή από συναναστροφές και συμπεριφορές που υπονομεύουν αυτό τον υψηλό κοινωνικό ρόλο.

Τέλος αλλά όχι το τελευταίο που θα μπορούσε να τονιστεί, είναι το εξής: Μας αφήνει παγερά αδιάφορους το αστείο επιχείρημα ότι στις διεθνοπολιτικές εξωπολιτικές δραστηριότητες όσων συναγελάζονται διεθνή υποκείμενα όπως ο κερδοσκόπος Σόρος συμμετέχουν τράπεζες, διεθνείς θεσμοί και κατά τα άλλα ενδεχομένως ανυποψίαστοι επιχειρηματίες υπερατλαντικών αναψυκτικών ή άλλων προϊόντων. Τέτοια χρηματοδοτικά ή άλλα παρακολουθήματα εξ αντικειμένου έπονται των αρχικών διεθνικών πρωτοβουλιών των διοργανωτών και εξ αντικειμένου δεν τυγχάνουν κοινωνικοπολιτικών ελέγχων. Ουσιαστικά, οι κοινωνικοπολιτικοί έλεγχοι εξαφανίζονται εκ προοιμίου μιας και ο καθείς ενδέχεται να παρασυρθεί στην υποστήριξη ωραιοποιημένων ιδεαλιστικών σκοπών με τους οποίους μπορεί να μεταμφιεστεί κάθε εξωπολιτική δραστηριότητα (ακόμη και μια τρομοκρατική οργάνωση θα μπορούσε να κάνει το ίδιο και να ξεγελάσει πλήθος καλόπιστων ανθρώπων). Αφού στηθεί το διεθνικό σκηνικό από τους αρχικούς διεθνικούς πυρήνες –οι οποίοι εξ αντικειμένου είναι ελάχιστα ή καθόλου διαφανείς, αρχίζει η νομιμοποιητική συν-στράτευση λιγότερο ή περισσότερο υποψιασμένων οργανισμών, εταιρειών, πολιτικών προσώπων και άλλων κοινωνικών προσώπων που ιδέα δεν έχουν για το τι ακριβώς διακυβεύεται. Από επιστημονικής άποψης αυτά τα φαινόμενα είναι εξόχως ενδιαφέροντα, γιατί διαφθείρουν το Πολιτικό γεγονός. Δεν είναι όμως του παρόντος να επεκταθώ. Σε κάθε περίπτωση: Αυτό που ενδιαφέρει τον ακαδημαϊκό είναι τα ζητήματα δεοντολογίας και επιστημονικής ουσίας: Πόσο επηρεάζεται ο ανεξάρτητος ακαδημαϊκός στοχασμός όταν ο επιστήμονας συναγελάζεται και εισπράττει αμοιβές σε ένα διεθνοπολιτικό χώρο όπου εργολαβικά συνευρίσκεται με τερατουργηματικά ιδεολογικοπολιτικά υποκείμενα όπως ο κερδοσκόπος Σόρος, ή με πρώην εξόχως αμφιλεγόμενα πρόσωπα ηγεμονικών κρατών; Πόσο συμβατά είναι όλα αυτά με το προνόμιο της ακαδημαϊκής ελευθερίας όπως νοηματοδοτήθηκε πιο πάνω; Πόσο τέτοιες εξωπολιτικές διεθνοπολιτικές εκλεκτικές συγγένειες επηρεάζουν την ακαδημαϊκή δραστηριότητα; Πώς θα μπορούσε να τεκμηριωθεί περιπτωσιολογικά ότι αυτές οι διεθνοπολιτικές δραστηριότητες γύρω από το φασιστοειδές τερατούργημα του σχεδίου Αναν το 2003-4 οδήγησαν δεκάδες έλληνες και άλλους ευρωπαίους επιστήμονες στο βάραθρο της επιστημονικής απαξίωσης; Οι απαντήσεις σε αυτά και άλλα ερωτήματα είναι σχεδόν αυτονόητες. Γι’ αυτό και ο ακαδημαϊκός, αφήνοντας σε άλλους να απαντήσουν ερωτήματα που αφορούν τη συμβατότητα κάποιων δραστηριοτήτων με τις ηθικοκανονιστικές επιταγές της κάθε ενδιαφερόμενης κοινωνίας, εστιάζει την προσοχή στην διάβρωση του ακαδημαϊκού-επιστημονικού λειτουργήματος από «σόρους, σοράκια και κοράκια». Δηλαδή, μεταξύ άλλων, από τον εκτροχιασμό μιας ολοένα διευρυνόμενης ομάδας φορέων ακαδημαϊκών τίτλων προς κατευθύνσεις, συναναστροφές, απτά οφέλη, εκλεκτικές συγγένειες και ψυχικούς καταναγκασμούς που διαφθείρουν τον επιστημονικό στοχασμό. Τέτοια φαινόμενα καθιστούν την ακαδημαϊκή-επιστημονική αποστολή τρωτή στους κάθε εξωπολιτικούς διεθνοπολιτικούς Σόρους, στα περιφερόμενα αλήτικα (με την αρχαιοελληνική έννοια) διεθνοπολιτικά «σοράκια» ποικίλων καταβολών και στα διεθνοπολιτικά «κοράκια» άνομων και καταχρηστικών ηγεμονικών αξιώσεων ισχύος. Ας το αναλογιστούν όσοι καλόπιστοι ακαδημαϊκοί βρέθηκαν σε τέτοια περιβάλλοντα με αποτέλεσμα να διολισθήσουν στην ατυχέστατη γι’ αυτούς δημόσια τοποθέτησή τους απέναντι στο φασιστοειδές σχέδιο Αναν. Ας το αναλογιστούν επίσης όσοι υπογράφουν λίστες οι οποίες αδιάντροπα συνηγορούν υπέρ ιδεολογικοπολιτικά στρατευμένων γνωμών όπως η εξής: Η «σύγχρονη» (sic) ιστοριογραφία μπορεί να εδράζεται σε προαποφασισμένες ιδεολογικοπολιτικές προτιμήσεις [βλ. πιο πάνω «για τα αίματα των αγώνων ελευθερίας που δεν πρέπει, δήθεν, να τονίζονται ιστοριογραφικά]. Ακόμη πιο σημαντικό, δεν μας αφορούν οι προθέσεις αλλά οι συνειδητές ή ανεπίγνωστες υπονομεύσεις του ακαδημαϊκού λειτουργήματος. Κανείς δεν πρέπει να ξεχνά το γεγονός ότι όταν μεταμφιέζονται επιστημονικά εξωπολιτικές και μάλιστα διεθνοπολιτικές σκοπιμότητες οι κοινωνικές επιστήμες έχουν πλέον περάσει τις κόκκινες γραμμές πέραν των οποίων πρέπει να θεωρούνται αντικοινωνικές και επικίνδυνες για την ενδοκρατική και διακρατική ζωή. Κοινωνικοπολιτικά προσδιορισμένες ηθικοκανονιστικές επιταγές, πάγιοι ακαδημαϊκοί κώδικες και δεοντολογικοί κανόνες δεν μπορούν να παρακάμπτονται. Η ακαδημαϊκή ελευθερία, μπορεί να σημαίνει μόνο ελεύθερο στοχασμό και όχι προγραμματική προκατάληψη, δεδηλωμένη ιδεολογικοπολιτική στράτευση και διεθνοπολιτικές-εξωπολιτικές ταυτίσεις, οι οποίες έχουν τόση σχέση όση με την επιστημονική αποστολή όση και ο δαίμονας με τους αγγέλους. 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Πότε παρεμβαίνει ο ακαδημαϊκός;

(Απάντηση σε σχετική ερώτηση επισκέπτη της ιστοσελίδας μου)

(Το παρόν είναι αναρτημένο στην διεύθυνση http://www.ifestos.edu.gr/59.htm)

1) Πότε παρεμβαίνει ο ακαδημαϊκός; Μέρος της απάντησης δίνεται πιο κάτω, όταν υποστηρίζω ότι ο ακαδημαϊκός δεν μπορεί να γίνεται μαϊντανός των επιφυλλίδων. Όπως γράφω είναι νομιμοποιημένος να παρεμβαίνει μόνο όταν διακυβεύονται ζητήματα ατομικής και συλλογικής ελευθερίας και τα ιερά και τα όσια της επιστήμης του.

2) Αποστολή του ακαδημαϊκού είναι να στοχάζεται, αξιολογικά ελεύθερα και αντικειμενικά. Ιδιαίτερα στον πολύπαθο χώρο των κοινωνικών επιστημών, ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι ο προπαγανδισμός ιδεολογικών, εθνικών, συμμαχικών, παραταξιακών και σεκταριστικών συμφερόντων. Διολίσθηση στην προπαγάνδα σημαίνει ότι διαφθείρετε ο στοχασμός, ότι χάνει την έξωθεν καλή μαρτυρία για την ικανότητά ορθής και ορθολογικής ανάλυσης και ότι κύρια πρόθεση είναι να οδηγηθεί σε ακαδημαϊκά μεταμφιεσμένα κίβδηλα πορίσματα, προκατειλημμένα και αβυσσαλέα υποκειμενικά.

3) Καλή επιστήμη είναι αυτή που περιγράφει τα διλήμματα και τα προβλήματα, αναδεικνύει τις ποικίλες τους αποχρώσεις και την δυναμική τους, καθώς και τον τρόπο που σχετίζονται με τις μεγάλες και οντολογικά θεμελιωμένες κατακτήσεις του πολιτικού πολιτισμού στις ενδοκρατικές και διακρατικές σχέσεις. Ασφαλώς ο επιστημονικός προβληματισμός είναι άνευ ορίων, ακόμη και οραματικός ή ουτοπικός. Η οροφή του όμως δεν μπορεί να είναι παρά η ανθρώπινη ελευθερία και κυρίως οι οντολογικά θεμελιωμένες κατακτήσεις πολιτικού πολιτισμού που σχετίζονται με την ελευθερία.

4) Ακριβώς, όπως έχω επανειλημμένα υποστηρίξει σε βιβλία, δοκίμια κα άρθρα, τέτοιες οντολογικά θεμελιωμένες κατακτήσεις είναι α) η μετάβαση από την εποχή της βαρβαρότητας στην εποχή του συμβατού με την καθ’ έκαστη κοινωνία συλλογική ετερότητα και ανεξάρτητο Πολιτειακό βίο, β) η συντριβή των δυναστικών αυτοκρατορικών καθεστώτων και η ανάδειξη της εσωτερικής-εξωτερικής κυριαρχίας (εθνική ανεξαρτησία) κατά την διάρκεια των Νέων Χρόνων ως υπέρτατου κριτηρίου οργάνωσης των διακρατικών σχέσεων, γ) η υιοθέτηση των αντι-ηγεμονικού χαρακτήρα Υψηλών Αρχών του διεθνούς δικαίου (διακρατική ισοτιμία, μη επέμβαση, εσωτερική-εξωτερική κυριαρχία) ως θεμελιωδών προσανατολισμών του διακρατικού πολιτικού πολιτισμού και δ) η από κοινού σταδιακή ενσωμάτωση κανόνων δικαίου όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα εγκλήματα πολέμου στην ενδοκρατική δικαιοταξία. Όταν λοιπόν όλες αυτές οι μεγάλες κατακτήσεις –το σημαντικότερό ίσως παράδειγμα των Νέων Χρόνων και σίγουρα το πιο χαρακτηριστικό της ύστερης εποχής είναι το τερατούργημα του φασιστοειδούς σχεδίου Αναν–, υπονομεύονται, ο Ακαδημαϊκός που έχει νεύρα να αντέξει στις δοκιμασίες που απαιτεί η αντιπαράθεση με προπαγανδιστές, υβριστές, ψευδολόγους και χυδαιογράφους, καταθέτει δημόσια την απόφανσή του.

5) Η παρέμβαση του ακαδημαϊκού στις δημόσιες πολιτικές συζητήσεις πρέπει να γίνεται κατ’ εξαίρεση και μόνο ως ζήτημα «έκτακτης ανάγκης». Αναπόδραστα, μια τέτοια παρέμβαση –έκτακτης ανάγκης– δεν  μπορεί παρά να έχει κάποιες συγκεκριμένες ιδιότητες. Ο ακαδημαϊκός δεν παρεμβαίνει για να επεξεργαστεί νηφάλια κάποιες υψιπετείς θεωρίες αλλά για να καλέσει στην τάξη άτακτους συναδέλφους του και τους συνειδητούς ή αφελείς συνοδοιπόρους τους. Μια τέτοια παρέμβαση δεν είναι και δεν πρέπει να είναι «νηφάλια», «ήπια» και γενικότερα νερόβραστη όπως δηλαδή την θέλουν υποταγμένες νοοτροπίες καθωσπρεπισμού και στρατευμένοι λύκοι που υποκριτικά και ανέντιμα ντύνονται προβιές αγαθών προβάτων για να θάβουν, υβρίζουν και λοιδορούν σε δήθεν … «ήπιο» και «νηφάλιο» στιλ (και που είναι «ήπιο» και «νηφάλιο» μόνο επειδή αυτοί, έτσι, αυτοαναφορικά και αυθαίρετα, δηλώνουν πως είναι «ήπιο» και «νηφάλιο»). Οι συμβιβασμένοι, οι (επι)στρατευμένοι, οι προπαγανδιστές και κυρίως οι συνοδοιπόροι καταχρηστικών αξιώσεων ηγεμονικής ισχύος κατά μικρών και εξαρτημένων κρατών έχουν μια συγκεκριμένη αντίληψη του «δημόσιου διαλόγου». Πιο συγκεκριμένα, οι ηγεμονικές δυνάμεις, υποστήριξα σε άλλη περίπτωση, θέλουν τις κοινωνικές επιστήμες στα εξαρτημένα υποτελή κράτη εργαλείο μαλακής ισχύος καταχρηστικών αξιώσεων ισχύος. Οι ντόπιοι μεταπράτες και τοποτηρητές μέσα από «ιδρύματα», φανερές και λιγότερο φανερές υπόγειες χρηματοδοτήσεις και ποικίλες άλλες λιγότερο ορατές ενισχύσεις υιοθετούν συγκεκριμένες μεθοδεύσεις που σχετίζονται με την ακαδημαϊκή και επιστημονική δεοντολογία όπως ο δαίμονας με το λιβάνι. Αφού είναι εύκολο οι έξωθεν πάτρωνές τους να τους επιβάλουν στον δημόσιο διάλογο για να τους χρησιμοποιούν ως «μαλακή ισχύ», θέλουν στην συνέχεια να απονευρώσουν τα επιχειρήματα κάθε αντίστασης και κάθε αντίλογου. Έτσι, όταν ο δημόσιος διάλογος σε μικρά και εξαρτημένα κράτη κυριαρχείται από δύσοσμα ψέματα ξενόδουλων λύκων ντυμένων με μειλίχιες προβιές προβάτων, το «σύστημα» της παρακμής και της εξάρτησης αναζητεί άλλοθι. Αναζητούν «νηφάλιους ηλίθιους» –«χρήσιμους ηλίθιους» (Λένιν, όπως παραπέμπεται στον Κονδύλη)– και ασθενείς ψυχές που θέλουν τον μισθό τους και τίποτα άλλο. Ασθενείς ψυχές που ρέπουν σε εύκολες αναρριχητικές πρακτικές που τους τοποθετούν στα σκαλοπάτια των βολικών ανελίξεων. Γίνονται λοιπόν νομιμοποιητικά εργαλεία ενός επιφανειακού, κίβδηλου και επίπλαστου «επιστημονικού πλουραλισμού» με το να περιφέρονται σε βρωμερά προπαγανδιστικά χοιροστάσια και με το να εκφράζουν δήθεν «αντίθετες απόψεις». «Αντίθετες απόψεις» με τις οποίες κατά βάση «εξαγοράζονται» συνειδησιακά προσφέροντας μια μεταμφιεσμένη συμπλέουσα γνώμη που νομιμοποιεί μια κίβδηλη και επίπλαστη πολυφωνία. Θα έλεγα: Μια χυδαία και μακάβρια ομοφωνία που υπονομεύει τον ανεξάρτητο Πολιτειακό βίο, τις ισόρροπες σχέσεις μεταξύ των κρατών και αναπόδραστα άνομες και καταχρηστικές ανακατανομές συμφερόντων εις βάρος της δικής τους Πολιτείας. Τι άλλο ήταν το σχέδιο Αναν ή οι αναπόδραστες πλέον συρρικνώσεις της ελλαδικής κυριαρχίας!!!! Έτσι, μέσα στις μύριες προπαγάνδες, ανοησίες και αποβλακωτικές αφέλειες που αυτοαναφορικά αυτοδικαιώνονται και αυτοεκπληρώνονται λόγω αριθμητικής υπεροχής και υπονομεύουν τις κοινωνικές επιστήμες, ψιθυρίζεται και κάποια δήθεν «άλλη» «αντίθετη άποψη» «χρήσιμων ηλιθίων». Μύρια είναι τα επιχειρηματολογικά εργαλεία των φτηνών εκλογικεύσεων με τα οποία ο τελευταίος θα μπορούσε να αυτοδικαιωθεί στο όνομα «ηπιότητας», «πολυφωνίας», «πλουραλισμού ιδεών» και άλλες ρηχές ανοησίες που καμιά σχέση δεν έχουν με τα σκληρά και ουσιαστικά ερωτήματα των κοινωνικών επιστημών. Εξάλλου, μέσα στο βουητό των παρελάσεων του προπαγανδιστικού όχλου η χλωμή «αντίθετη άποψη» θα ακούγεται και σαν μια άλλη αλλά γραφική θέση. Τέτοια προπαγανδιστικά τερτίπια χρησιμοποιούσε και ο Γκαίμπελ, γι’ αυτό ο ακαδημαϊκός πρέπει να είναι προσεκτικός μπροστά στον κίνδυνο εργαλειακής εκμετάλλευσής του, μπροστά δηλαδή στον υποβιβασμό του σαν άνθρωπο, σαν πολίτη ενός κράτους και κυρίως σαν επιστήμονα. Ο γνήσιος ακαδημαϊκός έχει χρέος, εάν και όταν σπάνια παρεμβαίνει, να μιλά αληθινά, να λέει τα πράγματα με το όνομά τους, χωρίς βολικές χαμαιλεώντιες υποκρισίες. Επίσης, να κρατά την συζήτηση πολιτισμένη αλλά με τα πιο σκληρά και οξυμένα επιχειρήματα, ιδιαίτερα όταν αντιμετωπίζει διαφθορείς της επιστημονικής σκέψης και της επιστημονικής δεοντολογίας. Να μπήγει το στοχαστικό μαχαίρι μέχρι το κόκαλο με δηκτικά επιχειρήματα όπως αξίζει στους δυναμιτιστές της επιστήμης του. Πρότυπα τέτοιας αξιοπρεπούς, τίμιας και ταυτόχρονα μεγαλοπρεπούς επιστημονικής στάσης είναι αναμφίβολα ο Παναγιώτης Κονδύλης. Ασφαλώς, ο αξιοπρεπής επιστήμονας δεν πρέπει να έχει αναστολές απλά και μόνο μια τέτοια σθεναρή, αξιοπρεπής και τίμια στάση ενοχλεί τον όχλο των εισβολέων του λειτουργήματος που αυτός επέλεξε να αφιερώσει την ζωή του. Ο γνήσιος ακαδημαϊκός δεν κλονίζεται από οχλοκρατικές περιρρέουσες συμβατικές σοφίες. Σε τελευταία ανάλυση, η ορθότητα σε τέτοιες συζητήσεις δεν είναι υπόθεση αριθμητικών πλειοψηφιών αλλά υπόθεση βάσιμων επιχειρημάτων. Να λοιπόν ένα καλό ερώτημα: Τι κάνει ένας ακαδημαϊκός όταν διαφθαρεί ηθικά και πνευματικά το οχυρό της ακαδημαϊκής ανεξαρτησίας στο οποίο ανήκει; Μιας και αυτό δεν εμπίπτει στην σφαίρα των εισαγγελικών αρμοδιοτήτων, η μάχη κατά της στοχαστικής διαφθοράς εξ αντικειμένου είναι ανελέητη. Η μάχη αν και περιορίζεται στο επίπεδο των επιχειρημάτων, απαιτείται εν τούτοις να αποκαλύπτει το ψεύδος και να αναδεικνύει την αλήθεια. Τέτοιες στάσεις όπως αυτές που περίγραψα στις γραμμές που προηγήθηκαν, σίγουρα ενοχλούν όσους δράστες δεν τηρούν πάγιους επιστημονικούς κώδικες και ακαδημαϊκές δεοντολογίες. Αναπόφευκτα, ιδιαίτερα όταν η πλάστιγγα ταλαντεύεται ενοχλεί επίσης τις ασθενείς, βολεμένες και ανασφαλείς ακαδημαϊκές ψυχές και γενικώς όλους ταλαντευόμενους φορείς ακαδημαϊκών τίτλων. Το πρόβλημα είναι πολύ βαθύ όταν πρόκειται για βολεμένους αγράμματους και ημιμαθείς που διαταράσσεται το βόλεμά τους όταν τα πράγματα λέγονται με το όνομά τους. Σ’ αυτή την περίπτωση χάνουν την ησυχία τους γιατί υποχρεώνονται να πάρουν θέση επί δεοντολογικών, επιστημονικών και επιστημολογικών θεμάτων. Όλο αυτό το αναπόφευκτο «περιφερειακό» τσούρμο ασθενών ψυχών, περιδεών αγράμματων και μίζερων χαρακτήρων αισθάνονται «παράνομοι», παρείσακτοι και υποχρεωμένοι να βρίσκονται σε μια διαρκή γλοιώδη ένταση. Περιδεείς σκέφτονται ασταμάτητα την επόμενη αναρριχητική κρίση για την εξέλιξή τους και τους κινδύνους που διατρέχει η διαρκής σχοινοβασία τους. Σκέφτονται ακόμη το πιθανό κόψιμό τους από προσοδοφόρες προπαγανδιστικές επιφυλλίδες και τις μωροφιλόδοξες προσδοκίες που αυτό συνεπάγεται και τον αποκλεισμό τους από τις συνάξεις του διεθνικού υποκόσμου και κάποια απτά υλικά συμφέροντα που αυτά συνεπάγονται. Έτσι έχουν τα πράγματα: Αν και κανείς νομιμοποιημένα μπορεί να προσβλέπει στην ιδεατή ακαδημαϊκή πολιτεία, η αλήθεια είναι ότι έτσι ήταν και έτσι θα συνεχίσει να είναι ο κόσμος. Αυτή η αδήριτη πραγματικότητα, όμως, δεν σημαίνει ότι αποτελεί εμπόδιο σε όποιον θέλει να μην περνά τις κόκκινες γραμμές της ακαδημαϊκών κωδίκων και της ακαδημαϊκής δεοντολογίας. Σε κάθε περίπτωση, τονίζω ξανά, για να παρέμβει ο ακαδημαϊκός σημαίνει ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα, ότι αυτές οι κόκκινες γραμμές παραβιάστηκαν και μάλιστα μαζικά, Και όταν υπάρχει τέτοιο πρόβλημα, σημαίνει ότι αντιπαρατίθεται με άγρια θηρία και πως τσαρλατανιές, προπαγάνδες και επιστρατεύσεις σε ανελεύθερους, άνομους και εξωακαδημαϊκούς καταχρηστικούς σκοπούς πρέπει να αποκαλύπτονται και να στηλιτεύονται αλύπητα, ανελέητα και ασυμβίβαστα. Γιατί όχι, κάποια στιγμή ίσως είναι απολύτως αναγκαίο να δηλώνεται δημόσια και με παρρησία πως οι κοινωνικές επιστήμες ή θα είναι αμιγώς ακαδημαϊκή και αξιολογικά ουδέτερη ή, αυτό δεν συμβαίνει να πάψει να αντλεί σπάνιους κοινωνικούς πόρους. Αυτό γιατί από κοινωνικοπολιτικής άποψης είναι άκρως ανορθολογικό εάν και όταν άτομα που στην πραγματικότητα δεν είναι επιστήμονες αλλά προπαγανδιστές ιδιοτελών σκοπών κρύβονται στο οχυρό της ακαδημαϊκής ανεξαρτησίας, και παραμένουν εκτός κοινωνικοπολιτικών ελέγχων και εξισορροπήσεων, και αυτό παρά το γεγονός πως οι δραστηριότητές τους είναι πρωτίστως πολιτική και ελάχιστα ή διόλου επιστημονική.

6) Τέλος και όχι τελευταίο, χωρίς να εξαντλώ το θέμα, επισημαίνω ότι ο ακαδημαϊκός έχει χρέος να παρέμβει και για ένα ακόμη λόγο. Όταν θα πρέπει να υπερασπιστεί τα επιστημολογικά και μεθοδολογικά ιερά και όσια του λειτουργήματός του. Ο έμπειρος ακαδημαϊκός γνωρίζει ότι, ιδιαίτερα στις λεγόμενες κοινωνικές επιστήμες, η αντιπαράθεση με την ημιμάθεια, τις ανέντιμες διαστρεβλώσεις επιστημονικών όρων και την γκαιμπελική πλοκή όρων και εννοιών για να συναχθούν προαποφασισμένα πορίσματα ήταν και θα συνεχίσει να είναι ένα μεγάλο πρόβλημα στις κοινωνικές κυρίως επιστήμες. Συχνά ίσως κανείς είναι υποχρεωμένος λόγω λύπησης να συγχωρεί ή να αποστρέφει το βλέμμα του με αηδία όταν αμαθείς και ημιμαθείς  αγωνιούν να επιβιώσουν ή να αναρριχηθούν αναμασώντας ασήμαντες ξενόγλωσσες θεωρήσεις ή κάνοντας πηδηματάκια –ή και άλματα– συλλογισμών και λογικών σφαλμάτων. Όλο αυτό το συμβατικό τσούρμο, όμως, αποθρασύνεται και καθίσταται επικίνδυνο, όταν τα θλιβερά του μέλη συντάσσονται και ανασυντάσσονται ανάλογα με το προς τα πού πάει το ρέμα. Όταν δηλαδή αντί ασκητικής επιστημονικής ζωής και αξιολογικής ελευθερίας γίνεται κανόνας και όχι εξαίρεση οι πολλοί να εκτροχιάζονται, κυριαρχεί όχι ο αντικειμενικός και σοβαρός επιστημονικός λόγος αλλά οι γλοιώδεις προπαγάνδες, οι άτιμες πολιτικές (επι)στρατεύσεις, οι ανορθολογικές ιδεολογικοπολιτικές εκλογικεύσεις και οι εξυπηρετικές και πολλά αμειβόμενες «μελέτες» «μοντέρνων», «κριτικών» και «μεταμοντέρνων» που πρόθυμα χρηματοδοτούν περιφερόμενοι παράγοντες του κοινωνικοπολιτικά ανεξέλεγκτου διεθνικού υποκόσμου. Μέσα σ’ αυτό τον βρώμικο ποταμό που βασικά καθιστά το ακαδημαϊκό λειτούργημα παρασιτική ενασχόληση και τα πανεπιστήμια πάρεργα ιδιοτελών ενασχολήσεων επιβλαβή για την κοινωνία, ρέουν πλέον ρυάκια αμαθών, ημιμαθών και καιροσκόπων. Για όσους παροικούν την πανεπιστημιακή Ιερουσαλήμ γνωρίζουν ότι τέτοια παρακμιακά φαινόμενα δεν είναι σπάνια στα πανεπιστήμια εδώ και έξω. Ο κάθε μεμονωμένος ακαδημαϊκός, αν και δεν μπορεί δονκιχωτικά να προσποιείται ότι είναι Ηρακλής που θα κάνει σκοπό της ζωής του το καθάρισμα του κάθε ακαδημαϊκού στάβλου, έχει εν τούτοις χρέος, όταν τουλάχιστον παραβιάζονται κάποιες κόκκινες γραμμές, να καταθέτει την άποψή του και να λέει τα πράγματα με το όνομά τους.

Π. Ήφαιστος

25.2.2007

www.ifestos.edu.gr

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ο ακαδημαϊκά μεταμφιεσμένος αναρχισμός και διεθνοαναρχισμός προ των (μαθητικών και άλλων) πυλών

27.2.2007 – αναρτημένο στην διεύθυνση http://www.ifestos.edu.gr/59.htm

Περιεχόμενα: 1. Εργολαβική υπογραφή ανακοινώσεων. 2. «Πανεπιστήμιο πάρεργο». 3. "Να κατεδαφιστεί ο κόσμος". 4. Στην υπηρεσία των διεθνοφασιστικών αξιώσεων. 5. Συνοδοιπορία λόγω αμάθειας και άγνοιας; 6. Η διαγραφόμενη νέα διαίρεση και παρακμή. 7. Σχέσεις ισχύος και «κριτική» ανάλυση. 8. «Η «δική μας» επιστημολογία». 9. Ιστοριογραφία/διεθνολογία: «ήμερα και άγρια». 10. Τα σαπιοκάραβα της παρακμής και η πλάστιγγα των ποιοτικών βαθμίδων

 -------------------------------

1. Εργολαβική υπογραφή ανακοινώσεων: Η δημοσίευση εκτενούς δοκιμίου για το επίμαχο ζήτημα της «κριτικής» βιβλιογραφίας θα περιμένει λίγο. Προς το παρόν περιορίζομαι στις συμπληρωματικές συντομογραφικές επισημάνσεις που ακολουθούν. Εκτενέστερα κείμενα θα συνεκτιμήσουν νέα δεδομένα, και πιο συγκεκριμένα την κυκλοφορία καταλόγου υπογραφών υπέρ της «κριτικής βιβλιογραφίας». Ο κατάλογος αυτός συμπεριλαμβάνει, όπως πρόσεξα, και πολλά ονόματα νεότερων συναδέλφων σε ιστορικά τμήματα και νεοεισερχομένων στον ακαδημαϊκό χώρο. Αυτό προκαλεί μεγάλη ανησυχία. Έχω πολυετή εμπειρία αυτού του φαινομένου, όταν δηλαδή νεότερα στελέχη της πανεπιστημιακής αισθάνονται υποχρεωμένοι να υπογράψουν λίστες που καλά-καλά δεν γνωρίζουν. Συχνά, στα περιθώρια των Γενικών  Συνελεύσεων και στους διαδρόμους των πανεπιστημίων αρχαιότερα ΔΕΠ προτάσσουν κείμενα με θέσεις βαθύτατα ιδεολογικοπολιτικά επηρεασμένες και ζητούν από άλλους συναδέλφους τους να τα συνυπογράψουν. Οι καταναγκασμοί και εξαναγκασμοί της περιρρέουσας ατμόσφαιρας στο εσωτερικό του ακαδημαϊκού ασύλου μόνο όποιος το ζήσει μπορεί να το περιγράψει (και εγώ το έχω ήδη κάνει και θα επανέλθω). Το εκπληκτικό, όμως, είναι η κατάντια των πανεπιστημιακών όταν εμφανίζονται να υπογράφουν κείμενα –θα έλεγα «ανακοινώσεις»– που μόνο αμυδρά γνωρίζουν ή που δεν κατανοούν. Έτσι, πολλοί εκτέθηκαν όταν έβαλαν την υπογραφή τους υπέρ του φασιστοειδούς σχεδίου Αναν (μερικοί βεβαίως ίσως να συμφωνούσαν με την αξίωση κατάργησης της ελευθερίας, της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων). Εντυπωσιακό είναι ότι σε όλες τις ανάλογες και παρόμοιες λίστες φιγουράρουν κάποια συγκεκριμένα ονόματα τα οποία εργολαβικά προπαγανδίζουν ιδεολογήματα και θεωρήματα αντι-επιστημονικών και αντι-κοινωνικών προεκτάσεων. Είναι όσοι συνήθως κατανοούν τον ρόλο του ακαδημαϊκού ως ρόλο ακτιβιστή και ιεραπόστολου με στέκεται απέναντι στην οντολογικά θεμελιωμένη δομή του κόσμου.

2. «Πανεπιστήμιο πάρεργο»: Το πανεπιστήμιο είναι γι’ αυτούς πάρεργο ιδεολογικοπολιτικής εκτόνωσης και πάρεργο πολιτικών δραστηριοτήτων. Αυτές οι τάσεις ενσαρκώνουν αντιλήψεις όπως αυτές που διάβασα σε αίτηση πρόσληψης σε πανεπιστήμιο (που τελικά πέτυχε!) όπου ο υποψήφιος έγραφε: «(σκοπός του είναι)… μια νέα αντίληψη, μια νέα τάση που θα στραφεί μακριά από τα εθνοκεντρικά πρότυπα …το επάγγελμα (του ακαδημαϊκού) δεν είναι αυτό που καθορίζει τα ενδιαφέροντά μου, αλλά μάλλον είναι η κοντινότερη απασχόληση που είναι συμβατή με τα φαινόμενα διάσπασης και κατακερματισμού της παγκόσμιας κοινωνίας» (Σημείωση: «παγκόσμια κοινωνία» την οποία, όπως αντιλαμβάνεστε ως ακαδημαϊκός θα αφοσιωθεί να δημιουργήσει και να επιβάλει, μιας και δυστυχώς γι’ αυτόν οι κοινωνίες έκαναν αγώνες ελευθερίας και κατέκτησαν την ανεξαρτησία τους). Όντας άπειρος ο νέος αυτός, εκτέθηκε, με τρόπο μάλιστα χοντροκομμένο (αυτό στην Ελλάδα, βεβαίως, αρχίζει να θεωρείται προσόν). Πιο έμπειροι «κριτικοί» δουλεύουν πιο προσεκτικά και εξεζητημένα για την εκπλήρωση του «σκοπού». Έτσι γράφουν: «… Στο επίπεδο των διεθνών δομών η αναρχία ως η κανονιστική αρχή οργάνωσης του διεθνούς συστήματος [δηλαδή το σύστημα που στηρίζεται στην εθνική-κρατική κυριαρχία, στο διεθνές δίκαιο και στους διεθνείς θεσμούς] εξανεμίζεται (…) και γίνεται ολοένα πιο αποδεκτός ο φιλελευθερισμός ως το παγκόσμιο “λειτουργικό σύστημα”. (…) με το άτομο στον πυρήνα του … η φροντίδα εκ μέρους των κρατών έγινε προβληματική. Αυτό … προσφέρει τον πολιτικό χώρο σε μη κρατικούς δρώντες να αναπτύξουν συμμαχίες και διασυνδέσεις διαμέσου των συνόρων και σε όλη την υδρόγειο, οι οποίες, μακροπρόθεσμα, θα υπηρετήσουν τον σκοπό υπονόμευσης των “ιστορικών δομών” [δηλαδή των εθνών-κρατών] και θα επιφέρουν ορατές αλλαγές στην παγκόσμια πολιτική». Αλλού, του αντιπροσωπευτικότερου κριτικού, χαρακτηριστικότερα: «η κριτική αντίληψη εστιάζεται στη διαδικασία της αλλαγής ανεξάρτητα από τον τελικό σκοπό. Εστιάζεται περισσότερο στις δυνατότητες συγκρότησης κοινωνικών κινημάτων [συλλογικής δράσης] παρά στο τι θα μπορούσαν να επιτύχουν αυτά τα κινήματα. Ουτοπικές προσδοκίες-προσμονές πιθανών να είναι ένα στοιχείο κινητοποίησης των πολιτών, αλλά τέτοιες προσδοκίες σχεδόν ποτέ δεν εκπληρώνονται. Οι συνέπειες της δράσης που αποσκοπούν στην αλλαγή είναι απρόβλεπτες». Η πίστη-νομιμοφροσύνη στις ιστορικές παραδόσεις, στις σύγχρονες εθνικές κουλτούρες, στις εθνικές πολιτικές άμυνας-ασφάλειας και εν γένει στην ιδέα του ανεξάρτητου έθνους-κράτους είναι εμπόδιο στην επίτευξη παγκόσμιας ειρήνης. Ως εκ τούτου, κατά προτεραιότητα, οραματίζονται και στοχεύουν στην κατά προτεραιότητα αποδυνάμωση και κατάργησή των υπουργείων Άμυνας και οποιουδήποτε θεσμού σχετίζεται με την διπλωματία, την άμυνα και την ασφάλεια του κράτους.

3. "Να κατεδαφιστεί ο κόσμος". Για να το θέσουμε επιγραμματικά: Αυτές επιστημολογικές και επιστημονικές αταξίες που ρυπαίνουν την δύσκολη προσπάθεια ανάπτυξης των κοινωνικών επιστημών, στην βάση προγραμματικών ιδεολογικοπολιτικών προτιμήσεων που αντλούνται από την άβυσσο του υποκειμενισμού των συγγραφέων. Προτάσσουν κάποιο ωραιοποιημένο επαναστατικό σκοπό («πρέπει να  τερματιστεί ο εθνοκεντρικός κόσμος»), επιλέγουν μεθοδικά και επιλεκτικά τις πηγές για να εξυπηρετηθεί αυτός ο σκοπός (να λογοκριθούν οι επαναστάσεις ελευθερίας «γιατί ρέουν αίμα»), ιεραρχούν την σημασία των ιστορικών γεγονότων κατά βούληση («είναι πιο σημαντική η πολυπολιτισμική καθημερινότητα από τα επικά γεγονότα») και μεταμφιέζουν όλες αυτές τις τσαρλατανιές με επιστημονικούς τίτλους των οποίων την αξία γνωρίζουν πολύ καλά μόνο όσοι παροικούν την πανεπιστημιακή Ιερουσαλήμ. [παραπομπές και εκτενείς αναλύσεις στο βιβλίο μου Ιστορία, θεωρία και πολιτική φιλοσοφία των διεθνών σχέσεων (Εκδόσεις Ποιότητα), ιδ. Κεφ. 1 και Θεωρία διεθνούς και ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, (Εκδόσεις Ποιότητα) ιδ. Παράρτημα 2.

Μια πιο προσεκτική μελέτη αυτών και άλλων απόψεων των «κριτικών», καθώς επίσης και των επιστημολογικών επιλογών και της μεθοδολογίας της επίμαχης ιθαγενούς «κριτικής» τάσης, όπως ήδη ανέφερα σε πολλά κεφάλαια πολλών βιβλίων μου, είναι η συνειδητή ή μη συνειδητή συνοδοιπορία τους με την προαναφερθείσα νέα μάστιγα των κοινωνικών επιστημών, τον «κριτικό κονστρουκτιβισμό». Συντομογραφικά, είναι χρήσιμο να τονιστεί ότι πρόκειται για το απόγειο του «μεταμοντέρνου επιστημονικού χυλού», δηλαδή η πιο ιδεοληπτικά φανατισμένη τάση στις κοινωνικές επιστήμες που είτε το διακηρύττουν –όπως πολλοί κάνουν ανενδοίαστα– είτε αυτό αποτελεί αυτονόητο αποτέλεσμα των επιστημολογικών τους επιλογών, σκοπός είναι η πρόκληση πολιτικών αποτελεσμάτων και οι κοινωνικοπολιτικές μεταλλαγές εις βάρος της οντολογικά θεμελιωμένης εθνικής-κρατικής δομής του κόσμου. Όπως μόλις αναφέραμε παραπέμποντας σε μερικά δικά τους λόγια, θέλουν την εθνοκεντρική αντίληψη και το σύγχρονο έθνος-κράτος αποδυναμωμένο και κατεδαφισμένο. Επηρεασμένοι από τα «νεανικά-αναρχικά» κείμενα του Μαρξ που ήθελε να κατεδαφίσει τον κόσμο χωρίς να τον ενδιαφέρει τι θα προκύψει μετά, οι κριτικοί κονστρουκτιβιστές ελάχιστα ενδιαφέρονται για τις συνέπειες των ιεραποστολικών τους επιδιώξεων. Φτάνει να αποδυναμώσουν και ει δυνατό κατεδαφίσουν την εθνική-κρατική δομή.

4. Στην υπηρεσία των διεθνοφασιστικών αξιώσεων: Επειδή και νήπια γνωρίζουν ότι αν αποδυναμωθούν η Ελλάδα, η Τουρκία, η Σερβία ή η Βουλγαρία δεν θα προκύψει κάποιο νέο παγκόσμιο σύστημα αλλά μόνο θα ωφεληθούν τα εκάστοτε ηγεμονικά αρπακτικά της διεθνούς πολιτικής, δεν είναι τυχαίο ότι όπως αναφέρω και αλλού οι αμερικανοί εδώ και δεκαετίες θεωρούν τις αφέλειες των κριτικών κονστρουκτιβστών ως κύριο εργαλείο μαλακής ισχύος. Η ιεραποστολική μανία των ιθαγενών κριτικών, όμως, φαίνεται να παρακάμπτει τέτοιες λεπτομέρειες. Αυτά είναι γνωστά ιστορικά φαινόμενα και αφορούν την σχέση γενοκτονίας και ηθικών αυτουργών της.  Οι επιστημονικά μεταμφιεσμένοι ηθικοί αυτουργοί αυτών των ακροτήτων, τελικά καταλήγουν να λειτουργούν στην βάση της γνωστής ρήσης ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Γι’ αυτό, δεν είναι τυχαίο ότι τα ίδια περίπου ονόματα που ευνόησαν τους αντι-σερβικούς βομβαρδισμούς των Βαλκανίων, τα ίδια πρόσθεσαν τα ονόματά τους υπέρ του φασιστοειδούς σχεδίου Αναν, τα ίδια τώρα τάσσονται υπέρ της «κριτικής» ιστοριογραφίας που θέλει διατακτικά να λογοκρίνει την ιστορία (για να εξαφανίσει τα επικά γεγονότα που αν και καταστατικά για την ελευθερία βάλλονται γιατί .. «ρέουν αίμα»). Μέχρι να επέλθει ο επίγειος παράδεισος των «κριτικών», οι ιθαγενείς κοινωνίες κρατών που εμμένουν στην εθνική ανεξαρτησία θα πρέπει να  αποδυναμωθούν ηθικά και συνειδησιακά και να υποταχθούν στα εφήμερα ή λιγότερο εφήμερα συμφέροντα του αγαθοεργού (νεοφιλελεύθερου) υπερατλαντικού οδοστρωτήρα. Αυτά ακριβώς!! θέλει –είτε το κατανοεί είτε όχι, αυτό είναι επιστημονικά αδιάφορο αλλά πολιτικά πολύ ενδιαφέρον– η ημέτερη αριστεροδεξιοαναρχικονεοφιλελεύθερη επιστημονικά μεταμφιεσμένη διανόηση. Οι υψιτενείς επιστημολογίες είναι μια καλή μεταμφίεση, ιδιαίτερα για κοινωνίες που συνεχίζουν να πιστεύουν ότι ο πανεπιστημιακός τίτλος στις λεγόμενες κοινωνικές επιστήμες αξίζει πολλά πράγματα. 

Οι «κριτικοί» όλων των τομέων των λεγόμενων κοινωνικών επιστημών είναι η ύστερη, η πιο εξεζητημένη και έξυπνα ακαδημαϊκά μεταμφιεσμένη μορφή αναρχισμού. Η διαφορά με προγενέστερες εποχές έγκειται σε δύο κυρίως στοιχεία: Πρώτον, λόγω της μορφής του συγχρόνου διεθνούς συστήματος είναι πολύ μεγαλύτερων διανεμητικών προεκτάσεων. Δεύτερον, λόγω της έντασης και πυκνότητας των  κοινωνικοπολιτικά ανεξέλεγκτων διεθνικών φαινομένων –για παράδειγμα: ο χρημαδοτών τους ιθαγενείς «κριτικούς» των Βαλκανίων κερδοσκόπος Σόρος– με συνέπεια τα αποσταθεροποιητικά και αναδιανεμητικά αποτελέσματα να είναι πολύ δραστικά (αναλογιστείτε τις συνέπειες κατάργησης της Κυπριακής Δημοκρατίας, κατάργησης της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της λαϊκής κυριαρχίας και εξ αντικειμένου συγκρουσιακή εμπλοκή της Ελλάδας, της Τουρκίας και άλλων κρατών της περιοχής ή εξωτερικών δυνάμεων).

Οι «κριτικοί», αμφισβητούν και ιεραποστολικά κατάπολεμούν το οντολογικά θεμελιωμένο κοινωνικοπολιτικό σύστημα των Νέων Χρόνων στην βάση του οποίου οι κοινωνίες απέταξαν τα δυναστικά καθεστώτα. Θέλουν την κατεδάφιση των κρατών, την κατάτμησή τους σε χιλιάδες κοινότητες και την επιστροφή του  κόσμου σε κάποιου είδους μεσαιωνική κατάσταση. Ο ιδεοληπτικός τους οίστρος επισκιάζει τις διανεμητικές συνέπειες, οι οποίες για κάθε νοήμονα είναι ορατές αν όχι άμεσες και απτές: Θα βλάψουν τις λιγότερο ισχυρές κοινωνίες, θα αποσταθεροποιήσουν περαιτέρω το διεθνές σύστημα και τελικά θα βλαφτούν όλοι.  

5. Συνοδοιπορία λόγω αμάθειας και άγνοιας; Είμαι απολύτως σίγουρος ότι αμάθεια, ημιμάθεια και κυρίως άγνοια για τις διεθνολογικές προεκτάσεις των αντι-επιστημονικών «κριτικών» μεθοδεύσεων εμποδίζουν πολλούς να κατανοήσουν το φαινόμενο και τους παρασύρουν σε συνοδοιπορία με ακτιβιστές του πανεπιστημιακού χώρου που ήδη άλωσαν «θέσεις ακαδημαϊκής εξουσίας». Μερικοί από τους τελευταίους –αφού κατόρθωσαν να φορέσουν ποικίλους τίτλους– πρωτοστατούν τώρα σέρνοντας πίσω άμαξες φορτωμένες με νεόφερτους ή άσχετους που έτσι αυτοκτονούν επιστημονικά. Πρόκειται για μια βαθύτατων προεκτάσεων εξέλιξη που αγγίζει όχι μόνο τα πανεπιστημιακά δρώμενα αλλά και τον πυρήνα του κοινωνικού γίγνεσθαι. Σίγουρα, πάντως, θα διχάσει τον πολύπαθο χώρο των κοινωνικών επιστημών σε βαθμό που δεν είναι εύκολο να προβλεφτεί στο παρόν στάδιο. Έλληνες και άλλοι βαλκάνιοι φορείς επιστημονικών τίτλων αντί ως οφείλουν να αφοσιωθούν αενάως στο άθλημα της αξιολογικά ελεύθερης και υψηλών ποιοτικών βαθμίδων αναζήτησης της επιστημονικής αλήθειας, είτε προκαλούν ένα πόλεμο όλων εναντίον όλων είτε οδηγούν πανεπιστήμια, φοιτητές και μαθητές σε σύγχυση και παρακμή. Σε μια ιστορική στιγμή που οι κοινωνίες της περιφέρειάς μας αγωνίζονται κατά των ξένων επεμβάσεων και παρεμβάσεων αγωνιώντας να σταθεροποιήσουν τα καθεστώτα τους και τις σχέσεις τους με τα γειτονικά τους κράτη, άτομα που πληρώνονται από τις κοινωνίες για να μελετούν τα κοινωνικά φαινόμενα τελικά αναπτύσσουν ελάχιστα επιστημονικές δραστηριότητες που σκοπό έχουν ή κατάληξη την κατεδάφιση των κοινωνικοπολιτικών συστημάτων.  

6. Η διαγραφόμενη νέα διαίρεση και παρακμή: Αν βεβαίως κάποιοι θέλουν επιστημολογικές και μεθοδολογικές συγκρούσεις –δυστυχώς αναπόδραστα με προεκτάσεις ιδεολογικές και πολιτικές– οι δράστες θα τις έχουν (ούτως ή άλλως φαίνεται να είναι αναπόδραστες). Η γραφίδα μας δεν θα σιγήσει μπροστά στην τάση επιστημολογικής και μεθοδολογικής διαφθοράς της επιστήμης που υπηρετούμε. Πολλοί επιτήδειοι ουδέτεροι που επιβιώνουν σε εποχές μιας «μακάβριας ηπιότητας» και κοινωνικοπολιτικά φθοροποιών «μακάριων εφησυχασμών», θα αναγκαστούν να επιλέξουν: επιστήμη ή τσαρλατανιές που την διαφθείρουν! Στο ίδιο πλαίσιο, ας μην επικαλεστούν μερικοί την «διεθνή βιβλιογραφία». Ο έλληνας, ή τούρκος ή οποιοσδήποτε άλλος ακαδημαϊκός που αναλώνει σπάνιους πόρους δεν έχει ως αποστολή να μηρυκάζει ανούσιες και συχνά επιστημολογικά διεφθαρμένες ξενόγλωσσες αναλύσεις τρίτης, τέταρτης ή και εκατοστής κατηγορίας. Οι σπάνιοι πόροι που δεσμεύονται αξίζει να αξιοποιούνται στην πρωτογενή, βάσιμη και συμβατή με την οντολογικά θεμελιωμένη και γι’ αυτό ηθικά αμάχητη ανθρώπινη ελευθερία. Καλή ξένη βιβλιογραφία υπάρχει σε μεγάλους αριθμούς κα αυτή είναι που πρέπει να χρησιμοποιείται ως επικουρική δευτερογενής τεκμηρίωση πρωτογενών θεμελιώσεων.

7. Σχέσεις ισχύος και «κριτική» ανάλυση: Εμείς είμαστε σίγουροι για αυτό που λέμε και αυτά που κάνουμε: η «δική μας» επιστημολογία έχει στέρεα και ακλόνητα θεμέλια. Είναι η θουκυδίδεια παράδοση που ενσαρκώνεται σε όλα τα αξιοπρεπή ιστορικά και διεθνολογικά κείμενα της ύστερης εποχής. Αυτή η παράδοση θέλει την ιστοριογραφία όχι ιδεολογικά επηρεασμένη αλλά αυστηρά περιγραφική και αξιολογικά ελεύθερη. Αυτή η επιστημονική πειθαρχία, «τσακίζει κόκαλα», το ξέρουμε. Γι’ αυτό τρομάζει τις ασθενείς ψυχές που δεν ξέρουν να μεταχειρίζονται τέτοια εργαλεία και τρομοκρατεί οδηγώντας σε απρέπειες τους κάθε είδους περιφερόμενους «κριτικούς». Η θουκυδίδεια παράδοση είναι βράχος πάνω στον οποίο κατά καιρούς σπάνε, θρυμματίζονται και εξαφανίζονται όλες οι τσαρλατανιές της διεθνούς βιβλιογραφίας. Όποιος παρακολουθεί την θεωρία διεθνών σχέσεων γνωρίζει την θέση απόλυτης κυριαρχίας της παραδοσιακής-θουκυδίδειας παράδοσης. Δυστυχώς, εν τούτοις, στον ημέτερο βαλκανικό περίγυρο κάποιοι διεθνοαναρχικοί χρηματοδότες στιλ Σόρος, κάποια υπερατλαντικά ιδρύματα και κάποιες εταιρείες ή ακόμη και … καζίνα, θέλουν άλλα πράγματα. Και τα ενθαρρύνουν με πλουσιοπάροχες χρηματοδοτήσεις. Θέλουν την ιθαγενή επιστήμη να πιθηκίζει τα θεωρήματα και τα ιδεολογήματα που οι υπερατλαντικοί σχεδιαστές της στρατηγικής του Πενταγώνου θεωρούν χρήσιμα για την εξυπηρέτηση ηγεμονικών, άνομων και καταχρηστικών συμφερόντων. Ασφαλώς, στις ηγεμονικές μητροπόλεις θέλουν καλή επιστήμη  και την ενθαρρύνουν. Για τους άλλους επιφυλάσσουν επιστήμη που πιθηκίζει και αναμασά παρακμασμένα και παρωχημένα ιδεολογήματα και θεωρήματα, τα δικά τους δηλαδή πνευματικά σκουπίδια. Εν τέλει, η υπόθεση της «κριτικής» κοινωνικής επιστήμης, τουλάχιστον όσον αφορά την ιστοριογραφία και την διεθνολογία, είναι συναρτημένη με τις σχέσεις ισχύος, ζήτημα για το οποίο ήδη γράψαμε και για στο οποίο θα επανακάμψουμε.   

8. «Η «δική μας» επιστημολογία»: Η «δική μας» επιστημολογία, λοιπόν, μεταξύ άλλων:

1) Στέκεται με δέος μπροστά στην οντολογική διαμόρφωση των κοινωνιών και στην κοινωνική ετερότητα κάθε διαμορφωμένης κοινωνικής ένωσης.

2) Περιγράφει αντικειμενικά την διάκρισή τους μεταξύ αναθεωρητικών-ηγεμονικών και φιλειρηνικών.

3) Εξετάζει το πλήθος αιτιών πολέμου που παρεμβάλλεται μεταξύ του διεθνούς δικαίου και των ειρηνικών συναλλαγών,

4) Μελετά με σοβαρότητα και ερμηνευτική αξιοπιστία το φαινόμενο του πολέμου.

5) Ιεραρχεί τα ιστορικά φαινόμενα στην βάση των σημασιών και όχι στην βάση ιδεοληπτικών αποφάσεων προγραμματικά διακηρυγμένων.

6) Όντας κρατοκεντρική, μιας και οι κοινωνίες έτσι θεμελίωσαν το σύστημα, εξετάζει κριτικά τα επιστημονικά σφάλματα όσων αυθαίρετα και ετσιθελικά θέλουν να εξομοιώσουν το παγκόσμιο κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον.

7) Ως θεώρηση εξ αντικειμένου κρατοκεντρική θέτει στον πυρήνα των διερευνήσεων τους διεθνείς θεσμούς, εξετάζοντας κυρίως τον εξ αντικειμένου εξαρτημένο ρόλο και αποστολή τόσο των διεθνών θεσμών όσο και του διεθνούς δικαίου.

8) Αν και υποχρεωτικά και εξ αντικειμένου πρωτίστως κρατοκεντρική (αυτή δεν είναι μια ιδεολογική επιλογή αλλά επιστημολογική παραδοχή) εξετάζει όλα τα άλλα διεθνικά φαινόμενα και κυρίως τις διανεμητικές τους λειτουργίες.

9) Είναι, χωρίς καν να το επιδιώκει επιστημολογικά-μεθοδολογικά, εξ ορισμού αντι-ηγεμονική και αντι-διεθνοφασιστική, μιας και κύρια αναζήτηση είναι τα αίτια που αποδυναμώνουν τον ορθολογισμό (και vice versa) των οντολογικά θεμελιωμένων κοινωνικοπολιτικών οντοτήτων.

10) εξετάζει τις κοινωνιολογικές διαμορφώσεις αλλά δεν αξιώνει να τις επηρεάσει μιας και αυτό αποτελεί υπόθεση των ίδιων των κοινωνιών.

11) επιδιώκει όχι την ιδεολογική κατήχηση αλλά την ακριβή περιγραφή που θα αναδείξει την πραγματικότητα, που θα επιτρέψει στον κάθε αναγνώστη την ανεπηρέαστη κριτική ιεράρχηση των σημασιών στην βάση των δικών του συμφερόντων και που θα είναι κοινωνικοπρακτική χρήσιμη επειδή θα αναδεικνύει τα διλήμματα και προβλήματα του υπαρκτού κόσμου. 

9. Ιστοριογραφία/διεθνολογία: «ήμερα και άγρια»: Στην βάση της πιο πάνω επιστημονικής ηθικής και επιστημολογικής δεοντολογίας που θέλει τον επιστημονικό στοχασμό ανεπηρέαστο ιδιοτελών, ιδεολογικών και εν γένει υποκειμενικών κριτηρίων η «δική μας» επιστημολογία σέβεται την Ύπαρξη και την ιστορική διαμόρφωση των κοινωνιών. Ούτε καν διανοείται «να τις αποδομήσει και κατεδαφίσει». Ο υποφαινόμενος μάλιστα πηγαίνοντας ένα βήμα πιο πέρα διαπίστωσε ότι ιστορικοπολιτικά παρατηρείται πως οι θεσμοί αυτοί που οι «κριτικοί» θέλουν να κατεδαφίσουν αποτελούν θεσμούς συλλογικής ελευθερίας των κυρίαρχων κοινωνιών. Γι’ αυτό, υποστηρίξαμε δοκιμαστικά, όχι μόνο νομικοπολιτικά αποτελεί «έγκλημα» η παραβίαση (λόγω ηγεμονικών συμπεριφορών) της εθνικής-κρατικής κυριαρχίας, αλλά επιπλέον η εθνική ανεξαρτησία –όπως εξάλλου προβλέπει και το διεθνές δίκαιο με το καθεστώς της εσωτερικής-εξωτερικής κυριαρχίας) είναι θεσμός συλλογικής ελευθερίας ηθικά αμάχητος και ο μόνος μη ηγεμονικός και μη δυναστικός διεθνής τρόπος ζωής (εκτός βεβαίας και αν κανείς ανακαλύψει μεθόδους μη γενοκτονικής εξομοίωσης, οπότε είναι ελεύθερος να τις εφαρμόσει, αρχίζοντας όμως από τις μεγάλες δυνάμεις).

Κατά αυτής της θεωρίας, ακριβώς! βάλλουν τα πυρά της ιθαγενούς «κριτικής» ιστοριογραφίας που συνυπέγραψαν 450 έλληνες (πολλοί από αυτούς, εκτιμώ απερίσκεπτα). Εμείς πάντως δεν έχουμε αμφιβολίες και δεν αμφιταλαντευόμαστε. Ούτε βεβαίως «φοβόμαστε» ότι άλλοι θα υπερισχύσουν επιστημονικά. Γνωρίζουμε ότι η «δική μας» επιστημολογία είναι συμβατή με την ανθρώπινη οντολογία, είναι επιστημολογικά βάσιμη, στερείται επιστημονικών και λογικών σφαλμάτων και πάντοτε επικρατεί (στον επιστημονικό τουλάχιστον στίβο). Επικρατεί, τονίζουμε, κυρίως γιατί είναι συμβατή με το οντολογικά θεμελιωμένο κοινωνικό και κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον. Αν κάτι διαγράφεται και «λογοκρίνεται» προγραμματικά είναι η μεροληψία, η ιδιοτέλεια, η ιδεοληψία και τα κάθε λογής μεταφυσικά προσδιορισμένα κριτήρια. Για τους φανατισμένους ιδεοληπτικούς που θεωρώ θανάσιμους αντίπαλους της επιστήμης που υπηρετώ, πληροφορώ επισήμως, ότι μεταξύ πολλών άλλων με τα οποία θα τους δυσαρεστήσω (λυπάμαι γι’ αυτό αλλά είναι αναπόφευκτο), θα είναι, ανάλυση η οποία πολύ σύντομα θα εστιάσει την προσοχή στα εξής:

1. Στις καταβολές και τους ιδεοληπτικά επηρεασμένους σκοπούς της «κριτικής» ιστοριογραφίας.

2. Στον βαθύτατα αντικοινωνικό χαρακτήρα του «κριτικού κονστρουκτιβισμού».

3. Στις μεθοδολογικές ιστοριογραφικές τσαρλατανιές που περιέχει η μέθοδός τους.

4. Στον εργαλειακό τρόπο με τον οποίο τους χρησιμοποιούν –όπως ξανάγραψα, είτε αυτό το κατανοούν είτε όχι είναι επιστημονικά αδιάφορο– εφήμερες και καταχρηστικές διεθνοφασιστικές αξιώσεις ισχύος.

5. Η αναπόδραστη καταστροφική επίδραση στην κριτική σκέψη αναγνωστών, φοιτητών και μαθητών. 

10. Τα σαπιοκάραβα της παρακμής και η πλάστιγγα των ποιοτικών βαθμίδων: Όσοι θέλουν να παραμονεύουν απαθείς μέχρι να δουν προς τα πού θα πάει το ρέμα για να πηδήξουν στα σάπια καραβάκια που κατηφορίζουν προς τους επιστημονικούς (και ηθικούς) κρημνούς και βράχια, μπορούν να συνεχίσουν να απέχουν από μια ρητή τοποθέτηση, προσδοκώντας την Α ή Β αναρρίχηση ή άλλα απτά οφέλη. Εμείς θα επανέλθουμε. Και αν τελικά μέσα στις σάπιες βάρκες της δεδηλωμένα και πασίδηλα ιδεολογικοποιημένης ιστοριογραφίας πηδήξουν πολλά παραπαίοντα στελέχη του παραπαίοντας ελληνικού πεναπιστημιακού χώρου, απλά επισημαίνουμε ότι τα επιστημονικά ζητήματα ποτέ δεν κρίνονταν από αριθμητικές πλειοψηφίες, και πολύ περισσότερο από οχλοκρατικές πρακτικές. Τα βαρκάκια αυτά αργά ή γρήγορα θα βουλιάξουν και ελάχιστοι θα διασωθούν επιστημονικά. Η καλή επιστήμη μένει ενώ οι επιστημονικές κοινότητες πάνε και έρχονται συχνά κατηφορίζοντας στην παρακμή και στον παρασιτισμό. Στην πλάστιγγα των ποιοτικών βαθμίδων, στον δίσκο των υψηλών βαθμίδων χωράνε στοχαστές του διαμετρήματος του Παναγιώτη Κονδύλη. Στον άλλο δίσκο της στοχαστικής παρακμής και του παρασιτισμού, χωρίς εν τούτοις να ανατρέψουν την ισορροπία, χωράνε τουλάχιστον ένα εκατομμύριο (αν υπάρχουν τόσα) κείμενα του ύστερου «μεταμοντέρνου χυλού». Αυτό μετράει, όχι τα παραμιλητά σε παραπαίοντες και παρακμασμένους πανεπιστημιακούς χώρους.

Π. Ήφαιστος

25.2.2007

www.ifestos.edu.gr

---------------------------------------------------------------------------------

-Επιστολή προς τους διευθυντές της Ελευθεροτυπίας, 25.2.2007

Σεραφείμ Φυντανίδη

Γιάννη Βλαστάρη

Αγαπητοί,

Εκφράζω την βαθιά μου θλίψη γιατί δεν αισθανθήκατε την ανάγκη να διορθώσετε το μεγάλο και δεοντολογικά ανεπίτρεπτο λάθος της συντακτικής ομάδας του ΙΟΥ. Παρατήρησα σήμερα ότι δεν δημοσιεύσετε όλες τις αντιδράσεις όσων έχουν θιγεί. Η δημοσίευση του κειμένου του Γιώργου Καραμπελιά είναι βήμα προς την σωστή κατεύθυνση αλλά δεν επαρκεί. Η δική μου διαμαρτυρία για τον αποσπασματικό τρόπο που εμφανίστηκαν οι απόψεις μου και για το αντιδεοντολογικό τσουβάλιασμα που επιχειρήθηκε εις βάρος μου δεν σας ευαισθητοποίησε. Ούτε όπως μαθαίνω υπήρξε ανταπόκριση στις διαμαρτυρίες πολλών άλλων.

Πολλοί το υποψιαζόμαστε αλλά δεν θέλουμε να το πιστέψουμε. Λέγεται ότι στα μεγάλα μέσα ενημέρωσης, ενδεχομένως ερήμην των διευθυντικών στελεχών, κυριαρχεί πλέον μια διττή πρακτική που πρέπει να ανησυχήσει κάθε ορθολογικό και τίμιο πολίτη: Πρώτον, αν και πλειοψηφικές στην ελληνική κοινωνία, συγκεκριμένες απόψεις «καταδικάζονται σε σιωπή». Είναι όσες απόψεις υπερασπίζονται την ανθρώπινη ελευθερία, την εθνική ανεξαρτησία και τις ειρηνόφιλες στάσεις όλων των κρατών της περιφέρειάς μας. Δεύτερον, συστηματικά, μεθοδικά και μεροληπτικά αναδεικνύονται όσες γνώμες –ακόμη και οι πιο ανόητες και οι πιο χυδαίες– στηρίζουν τα αντίθετα. Ασφαλώς, η πλέον χαρακτηριστική περίπτωση –που αποτελεί ταυτόχρονα και στίγμα-ντροπή στον σύγχρονο ελληνικό δημόσιο βίο– ήταν το σχέδιο Αναν. Οι δράστες όμως δεν έμαθαν από το πάθημά τους: Η πολυετής μακάβρια προσπάθειά τους να θαφτεί η ανεξαρτησία, η λαϊκή κυριαρχία και τα ανθρώπινα δικαιώματα ενός ολόκληρου λαού, εισέπραξε το ηχηρό και ορθολογιστικό όχι της κυπριακής κοινωνίας. Οι κοινωνίες δεν αυτοκτονούν, και όλοι έπρεπε να πάρουν το μάθημά τους. Εν τούτοις, είτε μερικοί δεν μαθαίνουν από τα παθήματά τους είτε τα κίνητρα που τους ωθούν σ’ αυτά τα λάθη είναι πολύ ισχυρά και ακατανίκητα.

Έτσι, σχεδόν οι ίδιοι που υποστήριξαν την φασιστοειδή ηγεμονική αξίωση να καταργηθεί η ανεξαρτησία ενός λαού επανέρχονται με … απονευρωτικά ιστορικά βιβλία. Βιβλία στηριγμένα σε γελοία ιδεολογήματα, φιλοσοφήματα και προγραμματικές λογοκριτικές διαθέσεις. Είτε το κατανοούν είτε όχι –αυτό είναι πολιτικά και επιστημονικά αδιάφορο– επιχειρούν να προκαλέσουν ποταμούς εισροών ανορθολογισμού στην βαλκανική ιστοριογραφία με πρώτιστα θύματα τα αθώα μαθητικά μυαλά. Αυτή η προγραμματικά διακηρυγμένη ιδεολογικοπολιτική στάση καμιά σχέση δεν έχει με την προσπάθεια διόρθωσης τυχόν ιστορικών λαθών. Βασικά, απαιτούν να λογοκρίνουν τα ιστορικά γεγονότα που μας επέτρεψαν να είμαστε ανεξάρτητοι. Τα γεγονότα που απελευθέρωσαν τις κοινωνίες μας και που μας επέτρεψαν να είμαστε συλλογικά ελεύθεροι.

          Πολλοί θέτουμε το ερώτημα: Κανένα δεν νοιάζει το γεγονός για το ποιόν των χρηματοδοτών και για την ποιότητα των ιστοριογραφικών τσαρλατανιών που τόσο πολύ προβάλλονται από τις στήλες μεγάλων και έγκριτων εφημερίδων! Κανένας δεν νοιάζεται για το που οδηγεί η ανάδειξη παρακμιακών φαινομένων και η λογοκρισία κατά όσων αντιστέκονται ορθολογικά! Όχι μόνο υπάρχει μονοπώλιο υποστηρικτικών απόψεων υπέρ αυτών των παρακμιακών φαινομένων αλλά επιπλέον και αντιδεοντολογική άρνηση να παρουσιαστούν οι απαντήσεις όσων θίγονται. Στο υπερατλαντικό πεντάγωνο, καθώς επίσης και κάποιοι «σόροι, σοράκια και κοράκια» του διεθνοπολιτικού και διεθνικού υποκόσμου, σίγουρα θα τρίβουν τα χέρια τους με τις αυτοκτονικές στάσεις πολλών στελεχών του πολιτικού και δημοσιογραφικού κόσμου.

Ειλικρινά θλίβομαι γιατί αφήνεται την εφημερίδα σας, στην οποία και εγώ αρθρογραφούσα για έξη περίπου χρόνια, να διολισθαίνει σ’ αυτόν τον επικίνδυνο κατήφορο. Ξανασκεφτείτε κάποια πράγματα: Κυρίως ότι αναδύεται και σιγά-σιγά κυριαρχεί ένα πολιτικά και επιστημονικά τερατόμορφο νεοφιλελευθεροαναρχικοδεξιοαριστερό σύστημα παρακμιακών ιδεών. Αυτό το τέρας εξ αντικειμένου στέκεται απέναντι στις κοινωνίες και λειτουργεί κατά των συμφερόντων τους. Εξ ορισμού οι κοινωνίες αυτές βλάπτονται και ωφελούνται τα συμφέροντα των συγκαιρινών ηγεμονικών αρπακτικών. Αναμφίβολα, πολλές κοινωνίες είναι συχνά απρόσεκτες και γι’ αυτό πληρώνουν. Σίγουρα, επίσης, η Ελλάδα θα πάθει κάποιες ζημιές αν η πολιτική ηγεσία, οι δημοσιογράφοι και οι διανοούμενοι δεχθούν χωρίς αντίλογο να λογοκρίνεται ακόμη και η Ελληνική Επανάσταση.

Στο τέλος, όμως, όπως η ιατρική και η ιστορική πείρα διδάσκει, κατά των ιών και κατά των μικροβίων πάντοτε αναπτύσσονται αντισώματα. Αυτό μετράει στο τέλος. Γι’ αυτό ξανασκεφτείτε το.

Θεωρώ δεδομένο ότι δεν θα επιτρέψετε ξανά αποσπασματική και διαστρεβλωτική μεταχείρισή μου από τις στήλες της εφημερίδας σας. Εν τω μεταξύ, βεβαίως, για να εξισορροπηθεί η άδικη παρουσίαση των απόψεών μου, αναμένω την δημοσίευση των προηγούμενων επιστολών μου, ιδιαίτερα προς εσάς στις 20.2.2007, την οποία και επισυνάπτω ξανά.

Με εκτίμηση

Παναγιώτης Ήφαιστος

25.2.2007

----------------------------------------------------------------------------------

επιστολή προς τους διευθυντές της Ελευθεροτυπίας και της Κυριακάτικης

Σεραφείμ Φυντανίδη, Διευθυντή Ελευθεροτυπίας

Γιάννη Βλαστάρη Διευθυντή Κυριακάτικης

Αγαπητοί,

Ο «ΙΟΣ» επανήλθε σήμερα και απειλεί ότι θα μονολογήσει ξανά κατά των δήθεν «επίδοξων λογοκριτών». Επειδή εκτιμώ ότι είσαστε αμφότεροι υπεύθυνα άτομα και επαγγελματίες δημοσιογράφοι, παραθέτω τρία μόνο κομμάτια μου από τα δικά μου κείμενα τα οποία οι σχολιογράφοι σας όλως περιέργως και αλλόκοτα θεωρούν «επίδοξη λογοκρισία»:

Πρώτη παραπομπή: «… οι εξεγερθέντες κατά της «κριτικής» ιστοριογραφίας θεωρούν απαράδεκτη την πολιτικοποίηση της ιστορίας με επιλεκτική χρήση των πηγών είτε αυτό γίνεται προς την μια κατεύθυνση είτε προς την άλλη. Ο υπογράφων ασφαλώς και συμφωνεί απόλυτα με αυτή την θέση….»

Δεύτερη παραπομπή: «…Σ’ αντίθεση με τις ιδεοληπτικές «κριτικές» τσαρλατανιές, τα χαρίσματα της αλάνθαστης –και αποδεκτής από όλους τους καλούς ιστορικούς– θουκυδίδειας ιστοριογραφικής παράδοσης, έγκεινται στο γεγονός ότι απορρίπτουν την προκατειλημμένη επιλογή των πηγών και την ηθελημένη διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας. Είναι η αυστηρή περιγραφική ουδετερότητα, η ακριβής περιγραφική αποτύπωση των σημαντικών γεγονότων, η περιγραφή και ερμηνεία των βαθύτερων διαμορφωτικών παραγόντων του ιστορικού γίγνεσθαι και η περιγραφή και ερμηνεία των πραγματικών αιτιών πολέμου. Δεν είναι τυχαίο ότι παγκοίνως η Θουκυδίδεια παράδοση θεωρείται το επιστημονικό «Παράδειγμα» (Paradigm) τόσο της ιστοριογραφίας όσο και της επιστημονικής μελέτης των διεθνών σχέσεων, ιδιαίτερα των τελευταίων. Εν τούτοις, στην Ελλάδα, όλως περιέργως οι βάσιμες επιστημονικές προσεγγίσεις επισκιάζονται από λυσσασμένες «κριτικές» κραυγές που θέλουν την επιστήμη υπόδουλη ιδεοληψιών και ιδεολογικοπολιτικών εκλογικεύσεων. Αν δεν προσέξουμε θα πάθουμε ότι μας αξίζει.. Η Θουκυδίδεια παράδοση, που ασφαλώς βρίσκεται στον αντίποδα των «κριτικών» μεταφυσικών ιστορικών κατασκευών, περιγράφεται έξοχα από την Jacqueline de Romilly. Η ιστοριογραφική παράδοση όπως την θεμελίωσε ο Θουκυδίδης, μας πληροφορεί, «τείνει στην απόλυτη αντικειμενικότητα του ερευνητή» και οφείλει τη μεγάλη αξία του στο γεγονός πως κατορθώνει να δεσμεύεται από «την πιο αυστηρή αντικειμενικότητα». Παράγει καλή ιστορική γνώση γιατί «βλέπει την λεπτομέρεια σε συνάρτηση με το σύνολο και παραθέτει και αξιολογεί μόνο εκείνες τις πληροφορίες που αναφέρονται σε κάποιο σημαντικό σκοπό». Κατ’ αυτό τον τρόπο, η  καλή ιστοριογραφία «εξετάζει ό,τι έχει γνώρισμα καθολικό, παραθέτει “προθέσεις” ή “γνώμες” διαχρονικής αξίας και ανεξάρτητων των ατομικών περιπτώσεων». Επιπλέον, «εστιάζει την προσοχή με αυστηρή ακρίβεια επί της ουσίας και με τρόπο που μας επιτρέπει να εντοπίσουμε κάτω από τις επιμέρους πράξεις την ύπαρξη τάσεων, αιτίων και λογικών αλληλουχιών οι οποίες είναι ολοένα και πιο βαθιές και μακρινές, και που η αληθοφάνειά τους παίρνει έτσι έναν χαρακτήρα πιο γενικό, πιο ανεξάρτητο από τις περιστάσεις και τα πρόσωπα: αυτές οι αλληλουχίες επαναλαμβάνονται τόσο περισσότερο όσο πιο αυστηρά έχουν αναχθεί στο ουσιώδες». Το ουσιώδες, το καθολικό, τα αληθινό και το διυποκειμενικά ορθό είναι, ακριβώς, που θέλει να εξαφανίζει η ιδεολογικοπολιτικά στρατευμένη μεταμοντέρνα κριτική κονστρουκτιβιστική ψευτο-ιστοριογραφία.»

Τρίτη παραπομπή: «…οι αντιδράσεις πολλών από εμάς δεν σχετίζονται με εμμονές στην μια ή άλλη «εθνική ιστοριογραφία». Αυτό, εξάλλου, θα ήταν αντιφατικό, μιας και κύριος άξονας της κριτικής των περισσότερων αντιρρήσεων που εκφράστηκαν είναι ότι μόνο η αξιολογικά ελεύθερη ιστοριογραφία είναι έγκυρη και αξιόπιστη. Ουσιαστικά, το μόνο που υποστηρίζεται είναι ότι καλή ιστορία είναι αυτή που αποτυπώνει με ακρίβεια τα ιστορικά γεγονότα…»

Ερωτώ αμφότερους: Θεωρείται αυτές τις θέσεις «επίδοξη λογοκρισία»; Εγώ τις θεωρώ κάλεσμα για αυστηρή επιστημονική ουδετερότητα και ακριβή ιστορική καταγραφή όποια και να είναι αυτή!! Συμφωνείτε ή δεν συμφωνείτε; Αν όπως είναι αυτονόητο συμφωνείτε, εύλογα όσον με αφορά σας καλώ να μην αφήνετε τη εφημερίδα σας να μετατρέπεται σε μηχανισμό δολοφονίας θέσεων και χαρακτήρων!!

Σε κάθε περίπτωση, νομίζω ότι κάποιοι εκτροχιάζονται υπέρμετρα και εκθέτουν την εφημερίδα που διευθύνετε. Επειδή ακριβώς στο υπόβαθρο αυτής της συζήτησης βρίσκεται η ουσία, δηλαδή διεθνοφασιστικές αξιώσεις, κάποιοι ίσως λιγότερο προκατειλημμένοι και φανατισμένοι δημοσιογράφοι θα μπορούσαν να ερευνήσουν τις συναρτήσεις μέσα από τον τεράστιο πλούτο πληροφοριών για την στρατηγική «μαλακής ισχύος» που εμπεριέχει το κείμενο του Jonathan Mowat που επισυνάπτω.     Μια τέτοια σοβαρή, ουσιαστική και περιεκτική έρευνα, εξάλλου, θα βρίσκεται σε αρμονία με την εικόνα που εσείς ως εφημερίδα δίνεται προς τα έξω: δημοκρατικής, αντι-ιμπεριαλιστικής και αντι-φασιστικής…. Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα… Για να αντιληφτούν οι αναγνώστες της έγκριτης εφημερίδας σας τους λόγους για τους οποίους οι επαναστάσεις ελευθερίας που έφεραν την ανεξαρτησία στην κοινωνία μας και σε άλλες λιγότερο ισχυρές κοινωνίες πρέπει να λογοκρίνονται-υποβαθμίζονται ιστοριογραφικά. Για να καταλάβουν οι αναγνώστες σας, επίσης, γιατί όσοι αντιδρούν και ζητούν αντικειμενική-ακριβή ιστοριογραφία μπαίνουν στο στόχαστρο, οι θέσεις τους διαστρεβλώνονται βάναυσα, πυροβολούνται και δολοφονούνται: Μήπως;: «Ο διάλογος καθορίζεται από τους οπλοφορούντες. Με τους οπλοφορούντες συμφωνείς ή εκτελείσαι. Χυδαιογραφούντες και χυδαιοπραγούντες αλλά και έμμεσα όσοι τους στηρίζουν (…) γενικεύουν τον διάλογο καθιστώντας έτσι πολλούς τμήμα μιας διαδικασίας που θυμίζει και μυρίζει χοιροστάσιο»; (Δημ. Τσάτσος, Το ΒΗΜΑ, 5.11.1995).

Παρακαλώ, σε κάθε περίπτωση, να μην γίνει η παραμικρή αποσπασματική, διαστρεβλωτική, κακόπιστη ή άλλως πώς αντιδεοντολογική παράθεση ή σχολιασμός των θέσεών μου. Παρακαλώ, επίσης, να μην κακοποιηθώ από τις στήλες σας, να μην παρατεθούν απόψεις μου αποσπασματικά και να μου παρασχεθεί έγκαιρα πληροφόρηση για τον ακριβές περιεχόμενο των προαναγγελθέντων επιθέσεων ούτως ώστε να δοθεί η πρέπουσα και δέουσα απάντηση. Παρακαλώ, σε κάθε περίπτωση να δημοσιευτούν οι επιστολές μου προς τους ιούς και η παρούσα προς εσάς.

Με εκτίμηση

Παναγιώτης Ήφαιστος

www.ifestos.edu.gr

20/2/2007

------------------------------------------------------------------------------------------------

(Δημοσιευμένο στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 4.3.2007, σ. 52).

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία

Συντακτική ομάδα ΙΟΥ

Αγαπητοί,

Θέμα: «μεζούρα εθνικοφροσύνης» ή «μεζούρα αντιδεοντολογικής δημοσιογραφίας»;

Αναφορικά με την κριτική σας στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία 19.2.2007

Κατά καιρούς παρακολουθώ τα άρθρα σα και τις έρευνές σας. Σέβομαι τις απόψεις σας ακόμη και όταν διαφωνώ. Όμως, ερωτώ: κάνω λάθος στην εκτίμησή μου πως στην γενικότερη «προοδευτική» (όπως εσείς οι ίδιοι φαίνεται να κατανοείτε αυτόν τον όρο) θεώρηση των πραγμάτων υποβόσκει ένας «αντι-ιμπεριαλισμός» και ένας «αντι-ηγεμονισμός»; Αν η απάντηση είναι καταφατική, τότε η επίθεση κατά όσων αντιδρούν στα «βιβλία ιστορίας» που επηρεάζονται από τις σχετικές ιστοριογραφίες είναι τουλάχιστον ατυχής και άστοχη, και οπωσδήποτε αντιφατική.

Συναφώς, αν ενδιαφέρεστε, διαβάστε στην διεύθυνση http://www.ifestos.edu.gr/47.htm το θεμελιωμένο δοκίμιο του Jonathan Mowat και όλη την συναφή βιβλιογραφία στην οποία αυτός παραπέμπει. Εάν το διαβάσετε θα διαπιστώσετε τι ακριβώς υποκρύπτει η δήθεν ειρηνιστική «κριτική κονστρουκτιβιστική» «ιστοριογραφία» που με τόση βιασύνη υπερασπιστήκατε. Πρόκειται για πασίγνωστα φαινόμενα και η γνώση τους βοηθά στην κατανόηση των κύριων χαρακτηριστικών των σύγχρονων στρατηγικών προσεγγίσεων των ΗΠΑ.  Επιτρέψτε να περιγράψω κάποιες πτυχές: Πολλά νήματα διεθνικών χρηματοδοτήσεων φθάνουν μέχρι τους πιο απομακρυσμένους υπόγειους διαδρόμους του αμερικανικού Πενταγώνου και σε πλήθος «σόρους, σοράκια και κοράκια» του κοινωνικοπολιτικά ανεξέλεγκτου διεθνικού υποκόσμου (και σε πολυδαίδαλες χρηματοδοτήσεις «αθώων» και «λιγότερο αθώων» ιδρυμάτων στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, και όχι μόνο). Αυτή η περιγραφή δεν σχετίζεται με συνομωσιολογικές ερμηνείες της ιστορίας. Αφορά την κυριότερη στρατηγική των αμερικανών τις τελευταίες δεκαετίες (δηλαδή αυτή της «μαλακής ισχύος»). Όσοι δεν κατανοούν αυτή την καίρια πτυχή της σύγχρονης διεθνούς πολιτικής, πιθανότατα άθελά τους, γίνονται βοηθητικά «εξαρτήματα μαλακής ισχύος» των πιο αντιδραστικών δυνάμεων του διεθνικού υποκόσμου και ποικίλων «υπηρεσιών» ή «ιδρυμάτων» που συστηματικά επιδιώκουν να (επι)στρατεύσουν τους αναρίθμητους πλέον διεθνικούς δρώντες.

Ερωτώ: Τι είναι προτιμητέο, τίμιο και ορθό; Ασκητικοί κα αξιολογικά ελεύθεροι ακαδημαϊκοί που αναζητούν την ιστορική αλήθεια στην βάση βάσιμων προσεγγίσεων; Ή, αντίθετα, αυτιστικές, στρεβλές και διαστρεβλωτικές ιστοριούλες «διεθνικά» χρηματοδοτούμενες από τις πιο μυστηριώδεις πηγές συμπεριλαμβανομένων των «ιδρυμάτων» του κερδοσκόπου Σόρος. Στην διεύθυνση http://www.ifestos.edu.gr/59.htm θα βρείτε δική μου ανάλυση στην οποία θα διαπιστώσετε ότι οι αντιδράσεις πολλών από εμάς δεν σχετίζονται με εμμονές στην μια ή άλλη «εθνική ιστοριογραφία». Αυτό, εξάλλου, θα ήταν αντιφατικό, μιας και κύριος άξονας της κριτικής των περισσότερων αντιρρήσεων που εκφράστηκαν είναι ότι μόνο η αξιολογικά ελεύθερη ιστοριογραφία είναι έγκυρη και αξιόπιστη. Ουσιαστικά, το μόνο που υποστηρίζεται είναι ότι καλή ιστορία είναι αυτή που αποτυπώνει με ακρίβεια τα ιστορικά γεγονότα.

Γιατί, εξάλλου, παραβλέπετε το γεγονός ότι οι συγγραφείς των βιβλίων ιστορίας που χρηματοδοτεί το μυστήριο CDRSEE δηλώνουν δημόσια ότι «διαχειρίζονται» την ιστορική γνώση για να επιφέρουν συγκεκριμένα πολιτικά αποτελέσματα; Είναι αυτό βάσιμη επιστημονική προσέγγιση; Γνωρίζετε εσείς κάποιο σοβαρό ιστορικό που να θεωρεί την προγραμματική ιδεολογική δέσμευση του ιστοριογράφου μεθοδολογικά ορθή;

Επιτρέψτε επίσης να επισημάνω ότι αδικείτε όσους αντέδρασαν με το να ισοπεδώνονται οι πάντες και τα πάντα. Αυτοί που αντέδρασαν δεν είναι όπως το εμφανίσατε, ένα περίπου τσούρμο «αυτόκλητων εθνικοφρόνων». Είναι ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων όλου του ιδεολογικού και πολιτικού φάσματος που δεν θέλει, πίσω από την ιστοριογραφία που ρέει στα δημόσια σχολεία να βρίσκονται χρηματοδοτήσεις με νήματα που φθάνουν μέχρι τα στρατηγεία της μαλακής ισχύος στις ΗΠΑ ή αδιαφανών κερδοσκόπων όπως ο Σόρος. Θέλουν την ιστορία που διαβάζουν τα παιδιά τους να την γράφουν αξιολογικά ελεύθεροι, αδέκαστοι και ανεπηρέαστοι επιστήμονες. Η σύγκλιση απόψεων για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα ετερόκλητων ατόμων δεν σας νομιμοποιεί, προφανώς για λόγους εντυπώσεων, να τους τσουβαλιάζεται εξομοιωτικά και ισοπεδωτικά, για να στηρίξετε αυτό που προφανώς ευνοείτε, δηλαδή τα «κριτικά» θεωρήματα και ιδεολογήματα. Δικαίωμα έκφρασης αντιρρήσεων κατά της παρακμής έχουν όλοι, ανεξαρτήτως ιδεολογικής, φιλοσοφικής ή πολιτικής προτίμησης. Το τσουβάλιασμά τους για να κτυπηθεί η δίκαιη και ορθολογιστική αντίρρησή τους στα μάτια του δικού σας εξ αντικειμένου ετερόκλητου αναγνωστικού κοινού μόνο ηλίθιους μπορεί να ξεγελάσει. Εξάλλου, το γεγονός ότι εσείς διαφωνείτε με κάποιους που υπέγραψαν δεν σημαίνει ότι μπορεί να αφορίζετε τις ίδιες τις αντιρρήσεις ή να εγκαλείτε τις προθέσεις (το ίδιο θα έκαναν κάποιοι άλλοι για εσάς μιας και επικαλείστε τον Μεταξά για να στηρίξετε τον Κεμάλ ως απελευθερωτή, δεν το κατανοείτε;). Οι περισσότεροι «αυτόκλητοι εθνικόφρονες» (sic), σε τελευταία ανάλυση, ανεξαρτήτως ιδεολογικών και πολιτικών καταβολών, δικαίως διαμαρτύρονται γιατί εκτιμούν ότι οι προγραμματικά ιδεολογικά προκατειλημμένες ιστοριογραφικές τσαρλατανιές αποτελούν έσχατη επιστημονική κατάντια ζημιογόνα για την δημόσια πνευματική υγεία (και κυρίως την πνευματική υγεία των ανυποψίαστων παιδιών τους).

Εν τέλει, υποστηρίζεται από τους πλείστους «αντιρρησίες», καλή ιστορία είναι μόνο μια: η ακριβής αποτύπωση της πραγματικότητας. Και η ιστορική πραγματικότητα ρέει αίμα, κυρίως αίμα όσων επαναστάτησαν κατά των φασιστικών πολυεθνικών αυτοκρατοριών και κατά των αποικιοκρατών. Αυτό το αίμα είναι ιστοριογραφικά σημαντικό να τονιστεί και να αναδειχθεί, όχι να υποβαθμιστεί ή εξαφανιστεί. Αυτό ακριβώς το αίμα αποτέλεσε την κύρια διαμορφωτική και κινητήρια δύναμη που επέτρεψε σ’ όλους τους κυρίαρχους λαούς να απολαμβάνουν σήμερα την συλλογική τους ελευθερία και την συλλογική τους ετερότητα. Η ακριβής μνημόνευση αυτών των καταστατικών (για την ελευθερία-ανεξαρτησία των σημερινών κυρίαρχων κοινωνιών) ιστορικών γεγονότων, ενισχύει το φρόνημά τους για την ανεξαρτησία τους (κάτι που προφανώς ενοχλεί μερικούς εντός και εκτός συνόρων …). Σε κάθε περίπτωση, αποτελεί ιστοριογραφική ιεροσυλία να υποβαθμίζονται ή να αποκρύπτονται σημαντικά ιστορικά γεγονότα όπως οι επαναστάσεις ελευθερίας και οι εθνικοαπελευθερωτικοί αγώνες (θυμίζω ότι πρωτεργάτιδα τέτοιων επιστημολογικών ανοσιουργημάτων τα θέλει ιστοριογραφικά υποβαθμισμένα γιατί … ρέουν αίμα).

Εκφράζοντας αντιρρήσεις γι’ αυτές τις επιστημολογικές τσαρλατανιές, στο δικό μου σημείωμα αλλά και σε πολλά άλλα κείμενά μου, περιγράφω το γεγονός ότι η «κριτική κονστρουκτιβιστική» ιστοριογραφία προγραμματικά τα υποβαθμίζει ή τα αποσιωπά. Αυτή η «κριτική» στάση δεν συνδέεται με κάποια βάσιμη επιστημολογική επιλογή αλλά με συγκεκριμένες ιδεολογικές και πολιτικές επιλογές ελάχιστα επιστημονικές. Όπως επίσης τεκμηριώνω σε πολλές αναλύσεις μου –και όπως οι ίδιοι οι αμερικανοί δηλώνουν–, με τον ένα ή άλλο τρόπο η «κριτική κονστρουκτιβιστική» ιστοριογραφία αποτελεί στις μέρες μας το κυριότερο εργαλείο της στρατηγικής «μαλακής ισχύος» που στοχεύει στην υπονόμευση της αξίωσης των κυρίαρχων κοινωνιών για ανεξαρτησία, δηλαδή για συλλογική ελευθερία. Εσείς με ποια μεριά είστε; Σε τελευταία ανάλυση, αν κάποιος είναι κατά της ανεξαρτησίας των λιγότερο ισχυρών κοινωνιών και υπέρ των σκοπών των γερακιών των «πενταγώνων» ή διεθνικών σόρων, σορακιών και κορακιών, ας το πει ευθέως. Ας μη κρύβεται πίσω από ιστοριογραφικούς μανδύες ή ισοπεδωτικές και εξομοιωτικές κριτικές κατά όσων αιτιολογημένα αντιδρούν (και όλοι δικαιούνται να αντιδρούν χωρίς αυτό να τους εξομοιώνει).

Άγνοια για τα πιο πάνω είναι ανεπίτρεπτη, ιδιαίτερα όταν, επιτρέψτε μου να πω, η άγνοια μετατρέπεται σε ισοπεδωτική και δολοφονική κριτική. Αυτό ούτε δεοντολογικό είναι ούτε εξυπηρετεί την καλόπιστη δημοσιογραφική κριτική ή τον πολιτισμένο δημόσιο διάλογο.

Με τιμή

Παναγιώτης Ήφαιστος

18.2.2007

Υστερόγραφο

Εκ των υστέρων, πρόσεξα ότι στην σελίδα 54 παρατίθεται κομμάτι από την προαναφερθείσα ανάλυσή μου. Για δύο τουλάχιστον λόγους, δεν εκφράζει το νόημα του σημειώματός μου: Πρώτον, το 28 σελίδων σημείωμά μου έχει ως κύριο αντικείμενο όχι αυτό που τονίσατε αλλά την επιστημολογικά διάτρητη «κριτική κονστρουκτιβιστική» ιστοριογραφική προσέγγιση (παραπέμποντας μάλιστα στην ιστορική μέθοδο του Θουκυδίδη που αποδέχονται όλοι οι καλοί ιστορικοί). Το γεγονός ότι είναι (διεθνο)αναρχικών παραδοχών είναι σημαντικό και μπορεί να άγγιξε δικές σας ευαίσθητες χορδές αλλά κατέχει δευτερεύουσα θέση στο επίμαχο σημείωμά μου. Δεύτερον, κύρια πτυχή της δικής μου ανάλυσης, που όλως περιέργως παρακάμπτετε, είναι το γεγονός ότι επαληθεύεται η συνάφεια της «κριτικής κονστρουκτιβιστικής» ανάλυσης με την φασιστοειδή αμερικανική στρατηγική «μαλακής ισχύος». Εάν διαβάσετε προσεκτικά τόσο το κείμενό μου όσο και το δικό σας απόσπασμα στην σελίδα 54 θα διαπιστώσετε ότι το απόσπασμα που παραθέσατε δεν εκφράζει το γράμμα ή το πνεύμα του δικού μου σημειώματος (αλλά και άλλων κειμένων που κατά καιρούς γράφω). Σε κάθε περίπτωση, οι δικές μου –αξιολογικά ελεύθερες– αντιρρήσεις καμιά σχέση δεν έχουν με κάποιου είδους «εθνικά ορθή ιστορία», όπως εσείς ισχυρίζεστε. Εξάλλου, για να είμαι πιο ακριβής, οι πλείστες αντιδράσεις στις οποίες παραπέμπετε –και τις οποίες αντιδεοντολογικά αναμιγνύετε αδιάκριτα και εξομοιώνετε αφοριστικά– δεν αναφέρονται σε «εθνικά κριτήρια» αλλά στο γεγονός ότι εισρέουν ιδεοληψίες και ιδεολογήματα που υπονομεύουν την ακριβή αποτύπωση των ιστορικών γεγονότων. Η διόρθωση κάποιων ιστορικών λαθών, δεν περνά μέσα από την ιδεοληπτική διαστρέβλωσή των κύριων και διαμορφωτικών ιστορικών γεγονότων. Εκτός λοιπόν και αν για κάποιους περίεργους λόγους θέλετε να διαστρεβλώνετε τις απόψεις αυτών στους οποίους παραπέμπετε (κάτι που θέλω να πιστεύω ότι δεν συμβαίνει), καλά θα κάνετε όταν αναφέρεστε σε μένα να διαβάζετε πιο προσεκτικά τις θέσεις μου, καθώς και τις δεκάδες ακαδημαϊκά βιβλία, άρθρα και δοκίμια που τις στηρίζουν.

-----------------------------------------------------------------

Προς: Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Συντακτική ομάδα ΙΟΥ

Κοινοποίηση: Διευθυντές κ Φυντανίδη και κ Γιάννη Βλαστάρη

Αγαπητοί,

Θα ήθελα να εκφράσω τις ευχαριστίες μου και ταυτόχρονα την ικανοποίησή μου για την δημοσίευση της επιστολής μου. Αυτό, εκτιμώ, βοηθά να αναπτυχθεί ένας καλύτερος και πιο πολιτισμένος διάλογος. Ταυτόχρονα, επειδή γράψατε ότι θα συνεχίσετε την έρευνα στο ζήτημα αυτό, επιτρέψτε μου, συντομογραφικά, να σας θέσω υπόψη –έστω και αν διαφωνείτε με πολλές δικές μου απόψεις, απλά για να βοηθήσω– μερικές σκέψεις.

Πρώτον, θεωρώ λογικό σφάλμα να συνδέονται διαφορετικά άτομα, διαφορετικές ομάδες και διαφορετικές ιδεολογίες με μόνο το γεγονός ότι όλοι εναντιώνονται στην επίμαχη «κριτική» αναθεωρητική ιστοριογραφία. Δεν πρόκειται, όπως γράψατε, για «ad hoc συμπράξεις παλιών και νέων εθνικοφρόνων σε μια πλειάδα υποθέσεων που συγκροτούν (ή τείνουν να συγκροτήσουν) ένα νέο πολιτικό υποκείμενο με ιδιάζοντα χαρακτηριστικά». Τέτοιο άλμα συλλογισμών συνεπάγεται είτε τεράστιο λογικό σφάλμα είτε απύθμενη και σκόπιμη κακοπιστία. Είναι νομίζω πασιφανές ότι σε σύγκριση με κάθε άλλη περίπτωση, υπάρχει μια σημαντική και ουσιαστική ειδοποιός διαφορά: Αφορά την πολιτική κυριαρχία-συλλογική ανεξαρτησία, δηλαδή την συλλογική ελευθερία μιας κοινωνίας. Αυτού του είδους η ελευθερία, είναι ηθικά αμάχητη και εξ αντικειμένου υπερτίθεται φιλοσοφικών ή άλλων παραδοχών στο εσωτερικό μιας ελεύθερης κοινωνίας. Είναι οντολογικά θεμελιωμένη, αφορά την ελευθερία όλων των πολιτών ανεξαρτήτως φιλοσοφικών παραδοχών και η απώλειά της σημαίνει, βασικά, επάνοδο σε καθεστώς υποτέλειας ή και δουλείας. Κοινωνία χωρίς πολιτική ανεξαρτησία σημαίνει υπόδουλη κοινωνία. Επιπλέον, βρίσκεται στα οντολογικά θεμελιωμένα θεμέλια του διακρατικού συστήματος και των θεμελιωδών αρχών του διεθνούς δικαίου περί ισοτιμίας, μη επέμβασης και δικαιώματος εσωτερικής αυτοδιάθεσης. (βλ. τεκμηρίωση ιδ. http://www.ifestos.edu.gr/7.htm ιδ. κεφ. 2-4). Όπως υποστηρίζω σε χιλιάδες δημοσιευμένες σελίδες που είστε ελεύθεροι να μελετήσετε, είναι οντολογικού περιεχομένου η συλλογική ανθρώπινη ελευθερία (και κατά προέκταση η συνεπακόλουθη ανεξαρτησία μιας κυρίαρχης κοινωνίας που για να είναι πολιτικά κυρίαρχη σημαίνει ότι αποτίναξε τον κατεξουσιαστικό αυτοκρατορικό ζυγό). Όντως, στο εσωτερικό κάθε κυρίαρχης Πολιτείας μπορούν να συνυπάρξουν και να παλέψουν για τις ιδέες τους και για τις φιλοσοφικές τους παραδοχές όλα τα άτομα και όλες οι ομάδες όλων των ιδεολογιών και όλων πεποιθήσεων (επειδή ακριβώς είναι συλλογικά ελεύθερα και μπορούν να ασκήσουν αυτό το δικαίωμα απαλλαγμένοι εξωγενών κατεξουσιαστικών αξιώσεων). Να παλέψουν για τις ιδέες τους, για τα καθεστώτα που προτιμούν και για το εν γένει είδος της διανεμητικής δικαιοσύνης που θα διέπει το κυρίαρχο κοινωνικοπολιτικό τους σύστημα. Αυτή η αξιολογικά ελεύθερη διαπίστωση δεν συνεπάγεται μια οποιαδήποτε ιδεολογική θέση. Αν λοιπόν πριν ασκήσετε εξομοιωτική κριτική διαβάζατε κείμενά μου, θα διαπιστώνατε ότι η αξιολογικά ελεύθερη παραδοχή που στηρίζει τις ακαδημαϊκές μου αναζητήσεις εξ αντικειμένου στερείται πολιτικής υπουλότητας, ιδεοληψίας ή προπαγανδιστικής πρόθεσης. Δεν μπορεί επίσης να συσχετιστεί με τις ιδεολογίες και τις φιλοσοφικές του ενδοκρατικού πολιτικού αγώνα. Στην αντίθετη περίπτωση, ο ακαδημαϊκός μετατρέπεται σε μεταμφιεσμένο φορέα ιδιοτελούς προπαγάνδας που υπονομεύει τον ορθολογισμό όσων θέλουν να στοχαστούν ελεύθερα. Μια τέτοια επιστημολογία, εξάλλου, τονίζει απερίφραστα ότι κανένα πρόβλημα δεν θα υπήρχε να δημιουργηθεί ένα παγκόσμιο ρυθμιστικό σύστημα. Κάτι τέτοιο, όμως, προϋποθέτει μια παγκόσμια κοινωνία που θα νομιμοποιούσε ένα παγκόσμιο κοινωνικοπολιτικό σύστημα και ένα παγκόσμιο μη κατεξουσιαστικό σύστημα διανεμητικής δικαιοσύνης. Ένα τέτοιο σύστημα διανεμητικής δικαιοσύνης θα μπορούσε να φορέσει οποιοδήποτε συμβατικό ιδεολογικό φόρεμα φτάνει να είναι μη κατεξουσιαστικό. Συνεπώς, το πρόβλημα της «παγκόσμιας ενότητας» δεν το έχει ο επιστήμονας που συναρτά το Πολιτικό γεγονός με το κοινωνικό περιβάλλον αλλά αυτός που θέλει τον κόσμο κοινωνικοπολιτικά ενοποιημένο χωρίς προηγουμένως να προτείνει μια διαδικασία μη γενοκτονικής και μη κατεξουσιαστικής παγκόσμιας ενοποίησης.

Δεύτερον, η επιλεκτικότητα-μεροληψία στην χρήση των πηγών που οι «κριτικοί» ομολογούν δημόσια και η διακηρυγμένα ιδεολογικά κατευθυνόμενη διαχείριση των συμπερασμάτων, εξ ορισμού αποτελεί ανεπίτρεπτη επιστημονική τσαρλατανιά, θέση με την οποία αναμένω να συμφωνεί κάθε λογικός και μορφωμένος άνθρωπος. Έστω και αν δύο ή περισσότερα άτομα διαφωνούν για τον επιδιωκόμενο τρόπο κοινωνικοπολιτκής δόμησης μιας κοινωνία (ή και του κόσμου ολόκληρου), είναι ζήτημα απλής λογικής να συμφωνούν όλοι ότι η επιλεκτική διαχείριση των πηγών και των συμπερασμάτων δεν οδηγεί σε επιστημονικά θεμελιωμένη ιστορία αλλά σε ιδεολογικοπολιτική προπαγάνδα. Εσείς ή κάποιος άλλος, γιατί να την ευνοεί; Ο επιστημονικός στοχασμός απαιτείται να παραμένει αδέκαστος και ανεπηρέαστος έξωθεν εισροών που δυνατό να τον διαφθείρουν. Η συμμετοχή σε μυστήριους διεθνικούς οργανισμούς που χρηματοδοτούν ακόμη και κακόφημοι δρώντες όπως ο κερδοσκόπος Σόρος ή κάποια ελάχιστα διαφανή «ιδρύματα» τα νήματα των οποίων οδηγούν σε «υπηρεσίες κρατών», εκ προοιμίου, υπονομεύει την αξιοπιστία και την εγκυρότητα ενός κειμένου με επιστημονικές αξιώσεις. Όταν επισημαίνω τα πιο πάνω αυταπόδεικτα κριτήρια και παράγοντες αναμένω πως είναι κατανοητά από κάθε νοήμονα και πως κάθε καλόπιστη κριτική θα λάβει υπόψη πως δεν συνδέονται με συμβατικές, εθνικές ή άλλες, κατηγοριοποιήσεις. Ούτε μπορούν επίσης αυτές οι θέσεις να εξισώνονται με επιστημονικά μεταμφιεσμένη πολιτική προπαγάνδα. Αν υπάρχει κάτι που εύκολα μπορεί κανείς να συναγάγει ως πολιτικό συμπέρασμα είναι οι ρητές αντι-ηγεμονικές προεκτάσεις των συμπερασμάτων που οι πολίτες κάθε βιώσιμης ελεύθερης κοινωνίας ανεξαρτήτως ιδεολογικοπολιτικών πεποιθήσεων υιοθετούν ως έσχατη κοινή παραδοχή. Τέτοιες αντι-ηγεμονικές προεκτάσεις δεν έχουν ιδεολογικό χρώμα: α) Συναρτώνται με την συλλογική ελευθερία-ανεξαρτησία που πάντοτε κερδίζεται με αντι-ηγεμονικό αγώνα, β) είναι ηθικά αμάχητες γιατί είναι οντολογικά θεμελιωμένες και γ) αποτελούν στόχο όσων άμεσα ή έμμεσα, ρητά ή ψιθυριστά και συνειδητά ή ασυνείδητα (επι)στρατεύονται στις –όπως οι διεθνολόγοι της θουκυδίδειας παράδοσης τις ονομάζουν– διεθνοφασιστικές αξιώσεις.

Τρίτον, είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον επιπλέον –και πάλιν ανεξάρτητα των ιδεολογικών θέσεων του καθενός– να διακριβωθεί και να εκτεθεί στον δημόσιο διάλογο το γεγονός ότι οι διεθνικοί δρώντες δεν είναι όλοι αλτρουιστικές αγγελικές υπάρξεις οι οποίες το μόνο για το οποίο νοιάζονται είναι να μην ρυπαίνεται το περιβάλλον. Συχνά οι δραστηριότητες πολλών διεθνικών δρώντων, και μάλιστα εν αγνοία τους, συνδέονται με άνομα και καταχρηστικά συμφέροντα που καμιά σχέση δεν έχουν με την ειρήνη, την συνεννόηση των λαών, το διεθνές δίκαιο, την ειρηνική επίλυση των διαφορών και τις βάσιμες ή αβάσιμες διεθνιστικές ιδεολογίες (βλ. http://www.ifestos.edu.gr/47.htm και http://www.ifestos.edu.gr/30.htm). Όπως εξάλλου έχει τεκμηριώσει σαρωτικά και βαθύτατα η θουκυδίδεια (ρεαλιστική) διεθνολογική παράδοση (Carr, Wight, Κονδύλης et al), αυτές οι ιδεολογίες συχνά αν όχι πάντοτε αποτελούν τον εύχρηστο μανδύα καταχρηστικών ηγεμονικών συμφερόντων της κάθε ιστορικής συγκυρίας.   

Εάν λοιπόν επιθυμείτε να ασχοληθείτε με τις αξιολογικά ελεύθερες θεωρήσεις μου –που ως τέτοιες αποκλείεται να θίγουν οποιαδήποτε ιδεολογία ή άλλη παραδοχή κοινωνικοπολιτικά ενταγμένη– όχι μόνο είστε ελεύθεροι να το κάνετε αλλά επιπλέον σας ενθαρρύνω. Πολύ θα χαρώ, για παράδειγμα, να μάθω σε τι θα μπορούσε να διαφωνήσει ένα λογικό άτομο όταν υποστηρίζω α) ότι: η ανεξαρτησία που κατακτήθηκε με αγώνες ελευθερίας κατά δυναστικών καθεστώτων είναι ηθικά αμάχητη, β) ότι: οι αγώνες αυτοί ιστοριογραφικά είναι σημαντικοί επειδή αποτελούν τις κινητήριες διαμορφωτικές δυνάμεις του ιστορικού γίγνεσθαι τις οποίες ένα καλό ιστορικό κείμενο δεν παρακάμπτει, παραβλέπει ή (σκόπιμα) διαστρεβλώνει, γ) ότι: η ιστοριογραφία πρέπει να είναι στερημένη οποιονδήποτε υποκειμενικών κριτηρίων και να αποτυπώνει με ακρίβεια την πραγματικότητα, δ) ότι: η ιδεολογικοποιημένη ιστοριογραφική υπονόμευση αυτών των αγώνων ελευθερίας υπονομεύει την ανεξαρτησία μιας κυρίαρχης κοινωνίας και αποδυναμώνει τις αντιστάσεις κατά των εκάστοτε ηγεμονικών αρπακτικών του διεθνούς συστήματος και ε) ότι: η (διακηρυγμένη μάλιστα) μεροληπτικότητα  είναι βαθύτατα προβληματική τόσο από άποψη επιστημονικού ήθους, επιστημονικής δεοντολογίας  και επιστημονικής εγκυρότητας όσο και από άποψη πολιτικής ηθικής. Εύλογα προσδοκώ και αναμένω όλοι ανεξαιρέτως να συμφωνούν με αυτές τις καθολικά και οικουμενικά λογικές απόψεις.

Όταν κανείς υπερασπίζεται την συλλογική ελευθερία μιας κυρίαρχης κοινωνίας δεν χωρούν ιδεολογικές και φιλοσοφικές διαφορές. Δεν αμφιβάλλω ότι θα βρείτε πολλούς λύκους μεταμφιεσμένους με προβιές προβάτων που για να εξυπηρετήσουν προσωπικές ιδεοληψίες ή απτά συμφέροντα βάλλουν κατά αξιολογικά ελεύθερων θεωρήσεων όπως οι πιο πάνω. Είναι άχαρο κανείς χωρίς να το κατανοεί να γίνεται εργαλείο τους με αποτέλεσμα να διαφθείρει τον δημόσιο διάλογο και να προκαλεί ποταμούς πολιτικού και ιδεολογικού αποπροσανατολισμού. Προσέξτε παρακαλώ: Δεν υπάρχει σήμερα πιο ανορθολογική και ζημιογόνα τσαρλατανιά από την επιστημονικά μεταμφιεσμένη –συνήθως με ονόματα όπως «κριτική ιστοριογραφία ή κριτικοί  κονστρουκτιβιστές»– «διεθνολογική» και ιστοριογραφική προπαγάνδα. Μπροστά της η «ιατρική τσαρλατανιά» είναι παιδική χαρά. Η ιατρική τσαρλατανιά δυνατό να σκοτώσει μερικά μόνα άτομα πριν συλληφθεί και καταδικαστεί ενώ η διεθνολογική τσαρλατανιά προκαλεί εκατόμβες. Πολύ περισσότερα, ασφαλώς, είναι τα στοχαστικά της θύματα που τελικά βυθίζονται αθεράπευτα μέσα σε δίνες θεμελιωδών συγχύσεων. Αν θέλετε λοιπόν να πυροβολείτε είναι προνόμιό σας αλλά όχι τον «πιανίστα» ή τις πραγματολογικά θεμελιωμένες θεωρήσεις του. Κυρίως, αν και αυτό ομολογουμένως απαιτεί μελέτη μερικών χιλιάδων σελίδων, παρακαλώ θερμά να μην αλλοιώνετε το γράμμα και το πνεύμα των θεωρήσεών μου.

Αναμφίβολα, αν και αργοπορημένα, επιτέλους άνοιξε μια ουσιαστική συζήτηση για κεντρικά ζητήματα που αφορούν όλα τα κράτη της περιφέρειάς μας, καθώς και το ευρύτερο διεθνές σύστημα. Παραδόξως, αυτό οφείλεται