Παναγιώτης Ήφαιστος

Καθηγητής, Διεθνείς Σχέσεις-Στρατηγικές Σπουδές

Πανεπιστήμιο Πειραιώς, Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών

www.ifestos.edu.gr  -- www.ifestosedu.gr  --  info@ifestosedu.gr  -- info@ifestos.edu.gr

Για μετάβαση στην κεντρική σελίδα, άνοιγμα σε άλλο παράθυρο, κλικ εδώ www.ifestos.edu.gr  ή www.ifestosedu.gr

ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΣΧΟΛΙΑ 2007  (έναρξη 16/4/2005 –χρονολογική παράθεση - για 2005-6 κλικ εδώ)

Όποτε κρίνεται σκόπιμο και χρήσιμο και όποτε αυτό είναι πρακτικά εφικτό, θα καταγράφονται "πρόχειρες" γνώμες που δεν έχουν ακόμη δημοσιευτεί. Δεν πρόκειται για κανονική ανάλυση αλλά για περίπου "εν θερμώ" κατάθεση σκέψεων οι οποίες ενδέχεται αργότερα να τύχουν επεξεργασίας και να ενταχθούν σε μεγαλύτερο κείμενο.  Οι μικρές καθημερινές "επιφυλλίδες" ή σύντομα σχόλια που ακολουθούν θα παρατίθενται χρονολογικά. Στην κορυφή της σελίδας θα παρατίθεται το τελευταίο και θα ακολουθούν τα υπόλοιπα χρονολογικά. Επειδή τα κείμενα που ακολουθούν δεν θα τυγχάνουν επιμελούς επεξεργασίας και διορθώσεων ίσως υπάρχουν ορθογραφικά και συντακτικά λάθη. Εξάλλου, είναι αυτονόητο πως δεν πρόκειται για αμιγή ακαδημαϊκή ανάλυση και γι' αυτό ενδέχεται σε μερικές περιπτώσεις να μην πληρούν πάντοτε κριτήρια αξιολογικής ελευθερίας. Όπως και για τις υπόλοιπες σελίδες του παρόντος δικτυακού τόπου, μπορείτε να αποστείλετε σχόλια στην διεύθυνση: Σχόλια για τα κείμενά σας (κλικ).  Επιστροφή στην κεντρική σελίδα κλικ: Κεντρική σελίδα.

 Επιστροφή στην κεντρική σελίδα κλικ: Κεντρική σελίδα www.ifestos.edu.gr

Περιεχόμενα (κλικ προς και από τον τίτλο στα περιεχόμενα)

31.12.2007. Μεταίχμιο μεταξύ 2007 και 2008: ακάθεκτη διολίσθηση προς τις συμπληγάδες 

30.12.2007. Σχέδιο Άτσεσον και μια δικαστική απόφαση

28.12.2007. Κατευνασμός και ελληνική εθνική στρατηγική

27.12.2007. Συζητήσεις για τον ρόλο του διαδικτύου και τους απανταχού έλληνες

26.12.2007. Μ. Ευρυβιάδης, δύο βιβλία για το κυπριακό

9.12.2007. Έρευνα για μια "προδοσία"

17.11.2007. Το πολυτεχνείο 1973 και η εθνική ανεξαρτησία

12.11.2007. Παναγιώτης Κονδύλης, Το Πολιτικό και ο Άνθρωπος (Εκδόσεις Θεμέλιο, Αθήνα 2007), Προκαταρτικά σχόλια

11.11.2007. Το πολιτικό και ο άνθρωπος του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΟΝΔΥΛΗ και οι δικές μου δημοσιεύσεις ..

11.11.2007. Κύριε Κολουμπη: θα μας τρελάνετε...

11.11.2007. Παιδιά πνευματικής σκύλας

10.11.2007. Τούρκοι, Κούρδοι και σχέδιο Αναν.

8.11.2007. ρόλος διαδικτύου και οι μνήμες του Πολυτεχνείου και της Κύπρου του 1974

2.11.2007. Το σχέδιο Αναν με απλά λόγια κατανοητά ακόμη και από μωρά.

1.11.2007. Κληρίδης, Σημίτης, Μητσοτάκης, Κουλουμπής (2)

27.10.2007. Κληρίδης, Σημίτης, Μητσοτάκης, Κουλουμπής

22.10.2007. Μια άλλη Ελλάδα: Αιματολογική κλινική

20.10.2007. Μεγάλε Αμερικάνε ...  

19.10.2007. Ντρέπονται όταν μας βλέπουν ... Τι θα πουν τα παιδιά τους;

14.10.2007. "Το κράτος παραμένει ο κύριος παίκτης". Αλήθεια, τι αποκάλυψη!! Το έλλειμμα επιστημονικής μνήμης

14.10.2007. Οι μηχανισμοί της (ελληνικής) ξένης εξάρτησης και ο Pierre Hassner

9.10.10.2007. Ζεϊμπέκικο, σχέδιο Αναν και ΠΑΣΟΚ.

28.9.2007.Blog - http://ifestos.wordpress.com

 18.9.2007. ΠΑΣΟΚ, Κονδύλης - Η έσχατη πραγματικότητα

17.9.2007. H συλλογική πολιτική σοφία των μελών της ελληνικής κοινωνίας

2.9.2007. Πυρκαγιές. Συνέντευξη Π. Ήφαιστος

29.8.2007. "Ασύμμετρες απειλές"

17.8.2007. καλοκαιρινές ενασχολήσεις

14.7.2007. Λιμενικοί, άσπονδοι φίλοι, φίλοι ή εχθροί

24.6.2007. Ανελέητες στρατηγικές των Μεγάλων Δυνάμεων

9.6.2007. Αντίδοτο στην μπασταρδολογία.

18.5.2007. "Ιστοριογραφικής μπασταρδολογίας" ανάβαση ... ή περί "άσχημου και μπάσταρδου Ελληνικού έθνους".

14.5.2007. "Οι ρατσιστές του άσχημου και μπάσταρδου ελληνικού έθνους" και η νέα επιστήμη της "ιστορικής μπασταρδολογίας"

13.4.2005. Ο Κονδύλης και η ανεπίστροφη στοχαστική σήψη

29.4.2007. Κοινωνικοί Επιστήμονες και νομιμοποίηση στις επιταγές της πολιτικής ορθότητας

22.4.2007. Μπουγιούγκανιτ "Απίθανος ένας πόλεμος Ελλάδας-Τουρκίας"

21.4.2007. Αποφράδα μέρα κάθε χρόνο.

15.4.2007. Διαμάχη για τα βιβλία, Διεθνές Δίκαιο και τα ΜΜΕ.

9.4.2007 «Πυροβολώντας του Ιούδες»

6.4.2007. Ευλάβια και κατάνυξη - Μεγάλη Παρασκευή και ιστοριογραφικές τσαρλατανιές

22.3.2007. Η διαμάχη για τα βιβλία και οι εθνικιστές ...

21.3.2007. Οι συμφωνίες του 1977 και 1979 στο κυπριακό

19.3.2007. Ο Θεοδωράκης ξανά στις επάλξεις της εθνικής ανεξαρτησίας.

18.3.2007. Η διαμάχη των βιβλίων της ιστορίας. Ακαδημία, Θεοδωράκης και η "λίστα των 450"

6.3.2007. νεοφιλελεύθεροι, "κριτικοί", μαλακή ισχύς

5.3.2007. "Έθνος-κράτος ως θεσμός ελευθερίας"

26.2.2006. Τάσσος: Να και ένας που δεν φοβάται να μιλήσεις για (τα) αίματα (της ελευθερίας) ...

25.2.2007. "Μακάρι θεέ μου να επιτεθούν οι Τούρκοι, μακάρι να την πάθει ο Ττάσσος"

22.2.2007. ο απίστευτος τύπος και το "τερατούργημα του σχεδίου Αναν"

15.2.2007. Παναγιώτης Κονδύλης, Από τον 20^ο στον 21 Αιώνα, Τομές στην πλανητική πολιτική περί το 2000

2.2.2007. Εναντίον του σχεδίου Αναν;; Έλεος

5.2.2007. Η διαμάχη για τα βιβλία της ιστορίας

--------------------------------------------------------------------

31.12.2007. Μεταίχμιο μεταξύ 2007 και 2008: ακάθεκτη διολίσθηση προς τις συμπληγάδες

Ο χρόνος κλείνει. Θα ήταν δονκιχωτικό να γίνει "απολογισμός" ενός ολόκληρου έτους σε μια παράγραφο. Μερικά στοιχεία και ιδιαίτερα όσα αναφέρονται στο σχόλιο της 28ης Δεκεμβρίου ενδεχομένως να ενέχουν βαθύτατες προεκτάσεις. Διαβάζοντας τον τύπο των τελευταίων ημερών βλέπω ότι πολλοί άλλοι ευλόγως διερωτώνται: Τι μπορεί να σημαίνει η μη ακύρωση (μέχρι στιγμής) του ταξιδιού του πρωθυπουργού στην Άγκυρα; Πως είναι δυνατό να σε βρίζουν, να σε απειλούν, να κάνουν διάβημα ότι παραβίασες τα ... δικά σου χωρικά ύδατα, να σου ζητούν και τα ρέστα, και να μην υπάρχει οτιδήποτε σημαντικό να συζητηθεί, αλλά εν τούτοις ο πρωθυπουργός να μην ακυρώνει την επίσκεψη; Στην διπλωματική πρακτική και με τέτοιο ιστορικό σχέσεων μια τέτοια επίσκεψη γίνεται για ένα μόνο λόγο: Να επικυρωθεί μια αλλαγή σχέσεων μετά από μεγάλες συμφωνίες που διανοίγουν μια νέα ιστορική φάση στις διμερείς σχέσεις. Μήπως, ευλόγως διερωτώνται κάποιοι, δεν είμαστε πλέον ανεξάρτητο κράτος και δεν το γνωρίζουμε;  Δεν θα σταθώ όμως σε αυτά, δηλαδή στην πορεία της εθνικής στρατηγικής που ολοφάνερα διολισθαίνει σε απροσπέραστες συμπληγάδες. Θα αναφέρω μόνο δύο στοιχεία της νεοελληνικής πραγματικότητας τα οποία κάθε νεοέλληνας παρατηρεί (με τα δορυφορικά και το διαδίκτυο όπου και να βρίσκεται στον πλανήτη). Αυτά που βλέπουμε και ακούμε γύρω από την αυτοκτονία του ΓΓ του υπουργείου πολιτισμού επιβεβαιώνουν τους χειρότερους εφιάλτες κάθε ορθολογιστική πολίτη της Ελλάδας αλλά και κάθε Έλληνα που εξαρτάται από το νεοελληνικό κράτος.

    Στην μια πλευρά του παραταξιακού φάσματος βρίσκεται ένα κόμμα που στο παρελθόν ψηφίστηκε από πολλούς έλληνες κυρίως επειδή ο πρώην ιδρυτής και αρχηγός του τάχθηκε και πάλεψε (φαινομενικά τουλάχιστον, για όσους προτάξουν εύλογες αντιρρήσεις) υπέρ της ιδέας της εθνικής ανεξαρτησίας. Τον διαδέχθηκε ένα σύστημα φορέων ιδεολογημάτων και θεωρημάτων, οι φορείς του οποίου ότι και να λένε ή να πράττουν φανερώνεται πως δεν μπορεί πλέον να διακυβερνήσει μια σύγχρονη χώρα της οποίας κύριος σκοπός της κυβερνήσεώς της πρέπει η στήριξη της εθνικής ανεξαρτησίας. Ως ζήτημα αρχής, αυτό θα ίσχυε σε κάθε χώρα: Ύπαρξη πολιτικών ηγετών που δεν είναι δυνατά και αταλάντευτα δεσμευμένοι στην ιδέα της εθνικής ανεξαρτησίας αποτελούν πολιτικό παράδοξο. Κανένας πολιτικά συνειδητοποιημένος έλληνας δεν θα μπορούσε να ψηφίσει σήμερα ένα κομματικό σχηματισμό που δεν δεσμεύεται ξεκάθαρα και αιτιολογημένα στον σκοπό των εθνικών συμφερόντων που στηρίζουν την εθνική ανεξαρτησία (για την τελευταία ανάλυσή μου που εντάσσω αυτή την προβληματική σε θεωρητικό πλαίσιο κλικ εδώ).

   Στην άλλη πλευρά του πολιτικού φάσματος, το κόμμα της αστικής παράταξης που ασθμαίνοντας και χωρίς αντίπαλο κυβερνά με πλειοψηφία δύο μόνο βουλευτών, παραπαίει, τρικλίζει και αργοπεθαίνει. Όχι για τους λόγους που πολλοί πιστεύουν και όχι για τις ατυχίες και αστοχίες, λάθη και παραλήψεις της τραγικής υπόθεσης απόπειρας αυτοκτονίας του φίλου του πρωθυπουργού και πρώην ΓΓ του Υπουργείου Πολιτισμού. Η ανεξέλεγκτη πτώση οφείλεται στην αμέλεια του πρωθυπουργού να σκεφτεί και να κατανοήσει ότι αυτός και πολλά υπουργεία (ακόμη και το Υπουργείο Άμυνας) δεν μπορεί να περιβάλλεται από στελέχη του ευαγούς ιδρύματος που ενσαρκώνει την ξένη εξάρτηση. Γιατί; Επειδή, κανονικά, οι ηγέτες μιας χώρας διακηρύττουν τους στρατηγικούς προσανατολισμούς της χώρας και τις κοσμοθεωρίες που τους διέπουν για να τύχουν επικύρωση από τους μηχανισμούς άσκησης λαϊκής κυριαρχίας. Αυτή είναι η ουσία του Πολιτικού γεγονότος και το καθοριστικό χαρακτηριστικό μιας ανεξάρτητης χώρας. Όταν δεν συμβαίνει αυτό, υπάρχει πολιτικός ανορθολογισμός και η ανεξαρτησία είναι μόνο ονομαστική. Μια τέτοια κατάσταση συμβολίζεται με την δικτύωση εξωπολιτικών ιδρυμάτων "προτάσεων πολιτικής" που αν και τα στελέχη τους στερούνται λαϊκής εντολής ασκούν εν τούτοις τεράστια επιρροή στον προσδιορισμό και την λήψη αποφάσεων. Το επιτυγχάνουν, συνήθως, μεταξύ άλλων, με το να μεταμφιέζουν επιστημονικά την προπαγάνδα τους, με το να προετοιμάζουν συστηματικά την κοινή γνώμη για να χωρέσει ιδεολογικά στα καλούπια ξένων συμφερόντων, με το να διασυνδέονται χρηματοδοτικά ή άλλως πως με ισχυρά ξένα κέντρα αποφάσεων τα συμφέροντα των οποίων αποτελούν φάρο αναλυτικών προσανατολισμών, με το να διεισδύουν στα πανεπιστήμια όπου γαλουχούνται με εξωπολιτικές τσαρλατανιές χιλιάδες νέα βλαστάρια της κοινωνίας, με το να διεισδύουν σε κρατικούς θεσμούς που παραδοσιακά ελέγχονται από μόνιμους κρατικούς λειτουργούς και με το να μεθοδεύουν έλεγχο επιφυλλίδων και άλλων μέσων ενημέρωσης. Ιδιαίτερα όταν ένας τέτοιος ιστός αράχνης ελέγχεται από ξένα κέντρα, εξωπολιτικούς διεθνικούς δρώντες ή ακόμη και κερδοσκόπους απατεώνες της διεθνοπολιτικής αλητείας, η εθνική ανεξαρτησία μιας χώρας ουσιαστικά καταργείται. Ο ιστός της εξαρτησιακής αράχνης απλώνεται σε όλα τα επίπεδα. Το πρωθυπουργικό περιβάλλον, το υπουργείο εξωτερικών, το Υπουργείο Άμυνας, τα πανεπιστήμια, τον δημοσιογραφικό χώρο, τις βιβλιοκριτικές, τους εκδοτικούς οίκους, τους μη κυβερνητικούς οργανισμούς, το Υπουργείο Παιδείας και τα λοιπά και τα λοιπά. Στην στρατηγική των ΗΠΑ, αυτοί είναι και οι στόχοι της στρατηγικής μαλακής ισχύος που αναλύσαμε σε άλλη  περίπτωση.

    Ασφαλώς, αν δεν παραβιάζονται οι νόμοι, δικαίωμα του καθενός είναι να λέει ότι θέλει, όποτε θέλει και όπως θέλει. Δικαίωμα δικό μας είναι, επίσης, να λέμε ότι κανείς για να λειτουργεί διανεμητικά απαιτείται να ζητά προηγουμένως την λαϊκή κυριαρχία, διαφορετικά αποτελεί πολιτική ανωμαλία. Δικαίωμά μας επίσης είναι να πούμε κάτι που ξέρουμε πολύ καλά. Ότι δηλαδή σε ένα κράτος όταν σαράκια ξένης εξάρτησης και κοσμοθεωρητικής αποδόμησης του τρώνε τα σωθικά κάποια στιγμή και χωρίς πολλοί να το αναμένουν είτε διαλύεται πλήρως είτε επέρχονται σοβαρές ζημιές. Η αποσύνθεση, ιδιαίτερα όσον αφορά την διπλωματική ισχύ της χώρας, επέρχεται χωρίς κάποιο μεμονωμένο άτομο να μπορεί να το ελέγξει ή ακόμη και να το προβλέψει. Δικαίωμά μας είναι επίσης να διερωτηθούμε κατά πόσο ένα οποιοδήποτε κράτος μπορεί να επιβιώσει αλώβητο εάν και όταν κυρίαρχοι δρώντες σε ένα τέτοιο ιστό αράχνης είναι πρώην αξιωματούχοι ηγεμονικών δυνάμεων. Κανείς βεβαίως είναι ελεύθερος να φορέσει τα γαλόνια ακόμη και αξιωματούχου του αμερικανικού Πενταγώνου και να έλθει να συνομιλήσει μαζί μας ανοικτά και τίμια. Πρόβλημα υπάρχει όταν έρχεται ... μεταμφιεσμένος με (εξω)πολιτικά ενδύματα για να ελέγξει τον προαναφερθέν ιστό της αράχνης και να περιστείλει ή και καταστείλει τα συμφέροντα μιας χώρας στις εφήμερες ανάγκες της στρατηγικής μιας άλλης χώρας. Σε οποιαδήποτε χώρα και αν συμβαίνουν, τέτοια φαινόμενα ενσαρκώνουν την πολιτική ανωμαλία στο ανώτατο στάδιό της. Διερωτώμαι, επίσης: Τι πολιτικό ή ηθικό δικαίωμα έχει ένας πολιτικά μεταμφιεσμένος (πρώην) αξιωματούχος μιας ηγεμονικής δύναμης να επιστρατεύει τον Κώστα, τον Τάκη ή τον Δημήτρη (ή τον Μεχμέτ, τον Ιβάν ή τον Σμιθ, για να τονίσουμε ότι φαινόμενα "μαλακής ισχύος" παρατηρούνται σε όλα τα  κράτη), να τους μεταμφιέζει ακαδημαϊκά ή να τους εξαποστέλλει στα μέσα ενημέρωσης και να τους μετατρέπει σε θλιβερά παπαγαλάκια μαλακής ισχύος άνομων και καταχρηστικών συμφερόντων! Τι πραγματικά κερδίζει από όλες αυτές τις επιστημονικές αθλιότητες και τι ψυχή θα παραδώσει στον Ύψιστο (είτε Υπάρχει είτε δεν υπάρχει, σημασία έχει ότι τελικά όλοι μας πορευόμαστε Εκείθεν. Εκεί όπου πάρα πολλοί άνθρωποι υποθέτουν ως βρίσκεται ο Ύψιστος. Αυτό το ηθικό, πνευματικό και ταυτόχρονα φιλοσοφικό ζήτημα, έστω και αν εδώ το θίγω με συντομία και προχειρότητα, αφορά εν τούτοις βαθύτατα φιλοσοφικά ερωτήματα για τον επίγειο βίο. Ο ενάρετος πολίτης του Αριστοτέλη ήταν πολιτικό και όχι εξωπολιτικό ζώο και οπωσδήποτε όχι "άτομο" αλλά "πρόσωπο". Ένα από τα μεγάλα προβλήματα των σύγχρονων κοινωνιών είναι ακριβώς ο συνδετικός κρίκος μεταξύ του πολίτη και του κοινωνικοπολιτικού συστήματος. Ιδιαίτερα σε κράτη που παραπαίουν, τρικλίζουν και εξαρτώνται από θύραθεν δυνάμεις, τα προαναφερθέντα αποκτούν ιδιαίτερη σημασία. Όπως όλα δείχνουν το 2008 θα είναι σημαντική χρονιά. Θα μάθουμε μέχρι που οδηγεί ο κατήφορος. Πολλές υπάρξεις είναι δύσκολο ή αδύνατο να βρουν θέση σε οποιαδήποτε από τις περίφημες αριστοτελικές κατηγορίες του ενάρετου πολίτη. Σε περιπτώσεις προϊούσας συνειδησιακής αποκτήνωσης, βεβαίως, ουδόλως ενδιαφέρει τον δράστη κάτι τέτοιο. Η φιλοσοφία ζωής του γνωστού γάλλου μαρκήσιου, είναι αυτό που τους εκφράζει. 

--------------------------------------------------------------------------------------------

30.12.2007. Σχέδιο Ατσεσον και μια δικαστική απόφαση

Στην Ελλάδα ακόμη δεν έχουν γραφτεί σημαντικά βιβλία για τις πολιτικές και στρατηγικές όψεις του κυπριακού ζητήματος. Το αποτέλεσμα είναι να υπάρχει ένα τεράστιο βιβλιογραφικό έλλειμμα για το μεγαλύτερο ζήτημα ελληνικής εξωτερικής πολιτικής της μεταπολεμικής περιόδου. Για το κυπριακό υπάρχουν μερικά καλά βιβλία με αρχειακό υλικό, μερικά ιστορικά βιβλία νεότερων ιστοριογράφων που θα ήταν πολύ καλύτερα αν οι συγγραφείς τους δεν είχαν ιδεολογικές παρωπίδες (για να δουν για παράδειγμα ότι ο αγώνας του 1955-59 ήταν αγώνας αγώνας ελευθερίας) και μερικά απομνημονεύματα πολιτικών όπως οι Κληρίδης και Βασιλείους από τα οποία αναμενόμενα οι στρεβλώσεις είναι γιγαντιαίες. Ακόμη υπάρχει η πληθώρα ανάξιων αναφοράς ακαδημαϊκά μεταμφιεσμένων τσαρλατανιών που φθάνουν μέχρι του σημείου να υποστηρίξουν τις βρετανικές και τουρκικές προπαγανδιστικές θέσεις (για παράδειγμα, η αποικιοκρατική πολιτική στην Κύπρο ήταν ... προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων). Αυτά τα επιστημονικά διάτρητα κείμενα χρησιμοποιήθηκαν εκτενέστατα στην διεθνοφασιτική προπαγάνδα στην περίπτωση της πλεκτάνης του σχεδίου Αναν. Ολοσέλιδες διθυραμβικές βιβλιοκριτικές, μονόλογοι σε τηλεοπτικά πάνελ κτλ. Στο εξαρτώμενο νεοελληνικό κρατίδιό μας όταν ξένοι θέλουν να επιφέρουν ζημιές στα συμφέροντά μας υπάρχει στρατιά ετοιμοπόλεμων ντόπιων να τους παίξει το παιχνίδι. Η επιστήμη καμιά σχέση δεν έχει με τέτοιες ασχήμιες και αλχημείες και ο κυπριακός λαός με το θρυλικό του ΟΧΙ τους αναίρεσε τα μακάβρια σχέδια. Καλά βιβλία για το κυπριακό που θα καταθέτουν και θεμελιώνουν την αλάνθαστη διυποκειμενική εμπειρία θα γραφτούν μελλοντικά (μετά ίσως από ακόμη μεγαλύτερες ζημιές και όταν πλέον η Κύπρος θα έχει καταστραφεί, όπως μάλλον θα συμβεί)

    Μια άλλη πηγή ανορθολογισμού είναι οι θεωρίες περί χαμένων ευκαιριών. Πρόκειται για ανιστόρητες θέσεις ή προπαγάνδα για να αιτιολογηθούν τωρινά εκκολαπτόμενα εγκλήματα. Μια από αυτές τις ψευτοθεωρίες αναφέρεται στο σχέδιο Άτσεσον. Ο Μάριος Ευρυβιάδης, ακαδημαϊκός και ένας από τους καλύτερους γνώστες του κυπριακού -η συνεισφορά του οποίου τα τελευταία χρόνια έχει περισταλεί λόγω κακουχιών του στον ελληνικό πανεπιστημιακό χώρο-, κείμενα του οποίου συχνά αναρτώ εδώ. Σε μια ιστορικής σημασίας δίκη στην Κύπρο, αυτός και ο δημοσιογράφος Μιχάλης Ιγνατίου κατέθεσαν σημαντικά αδημοσίευτα κείμενα που καταδεικνύουν τις συνομωσίες στο τρίγωνο Ουάσιγκτον, Λευκωσία και εξαρτημένη Αθήνα. Παραθέτω το κείμενο της δικαστικής απόφασης πιο κάτω και ταυτόχρονα συμβούλευσα τον Μάριο Ευρυβιάδη να δημοσιεύσει τα σημαντικά έγγραφα που κατέθεσε στο δικαστήριο. Η απόφαση πάντως μιλάει από μόνη της.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ ΤΥΠΟΥ -  ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

 Αγωγή Σωκράτης Ζ. Ηλιάδης ν 1. Κώστα Βενιζέλου 2. Μιχάλη, Ιγνατίου, 3. Εκδοτικού Οίκου Λιβάνη – Αγωγή αρ. 1491/04

 Με σημερινή απόφαση ο Δικαστής Νικόλαος Σάντης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, απέρριψε αγωγή του Ενάγοντα Σωκράτη Ηλιάδη κατά του Εκδοτικού Οίκου Λιβάνη και των δημοσιογράφων Μιχάλη Ιγνατίου και Κώστα Βενιζέλου, με την οποία αξίωνε αποζημιώσεις για δυσφήμιση. Αντικείμενο της αγωγής ήταν η ακόλουθη αναφορά στο εισαγωγικό μέρος του βιβλίου «Τα Μυστικά Αρχεία του Κίσιντζερ», την οποία συνέταξε ο διδάκτωρ, ερευνητής, καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου Αθηνών, κ Μάριος Ευρυβιάδης:

 “…. Σιγά, σιγά, όμως όταν ο Γρίβας μέσω του αρχισυμβούλου του Σωκράτη Ηλιάδη άρχισε να συνωμοτεί με τον Τζόρτζ Μπόλ για την πραξικοπηματική ανατροπή του Μακαρίου ….».

 Το επίδικο απόσπασμα αναφέρεται στην περίοδο 1964 και στην ύπαρξη σχεδίου για την πραξικοπηματική ανατροπή του Μακαρίου με σκοπό την επιβολή του σχεδίου Άτσεσον. Σύμφωνα με τη δοθείσα μαρτυρία το σχέδιο Άτσεσον προνοούσε για κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, με παραχώρηση μεγάλης στρατιωτικής βάσης στην Τουρκία, στη χερσόνησο της Καρπασίας.

 Προς δικαιολόγηση της επίδικης αναφοράς ο καθηγητής Μάριος Ευρυβιάδης στη μαρτυρία του αναφέρθηκε σε πολύ μεγάλο αριθμό αποχαρακτηρισμένων εγγράφων των Εθνικών Αρχείων των Ηνωμένων Πολιτειών και σε άλλες ιστορικές πηγές τις οποίες το δικαστήριο δέχτηκε ως αξιόπιστες. Το δικαστήριο έκρινε τους καθηγητή Μάριο Ευρυβιάδη και δημοσιογράφο Μιχάλη Ιγνατίου ως πλήρως αξιόπιστους μάρτυρες, ενώ αναξιόπιστη έκρινε τη μαρτυρία του Ενάγοντα Σωκράτη Ηλιάδη.

 Σύμφωνα με τη δικαστική απόφαση το επίδικο δημοσίευμα αφορά ιστορικά γεγονότα λόγω της χρονικής απόστασης που χωρίζει τη δίκη από τον επίδικο χρόνο (1964). Το ζητούμενο επομένως ήταν κατά πόσο τα όσα αναφέρονται στο επίδικο απόσπασμα δικαιολογούνται από την υπάρχουσα ιστορική πληροφόρηση. Μεταφέρεται αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα στο οποίο επικεντρώνεται το σκεπτικό της απόφασης (σελ.37):

     «Η ιστορική πληροφόρηση που υπήρχε κατά τον χρόνο σύνταξης του επίδικου δημοσιεύματος ήταν αρκούντως επαρκής για να οδηγήσει στον συνειρμό που διατυπώθηκε στο δημοσίευμα …… Αναμφιβόλως υπήρξε άπλετο ιστορικό υλικό για την εξαγωγή συμπεράσματος ή για την διατύπωση προσεγμένης ιστορικής κρίσης, ότι ο Ενάγων διαδραμάτιζε σημαντικό ρόλο ως άμεσα προσκείμενος στον συνεργαζόμενος με τον Γρίβα σε προσπάθειες που γίνονταν για περιθωριοποίηση του Μακαρίου και ανάληψη της εξουσίας από τον Γρίβα, για όλους τους λόγους που προαναφέρθηκαν και που δεν είναι άσχετοι με την επιβολή του σχεδίου (Άτσεσον) στην Κύπρο. Οι Εναγόμενοι αλλά και ο καθηγητής Μάριος Ευρυβιάδης είχαν κοινωνικό καθήκον ως δημοσιογράφοι, ακαδημαϊκοί συγγραφείς, ιστορικοί ερευνητές και εκδότες να προβούν στη δημοσίευση με το κοινό να έχει ανάλογο συμφέρον για σχετική πληροφόρηση». 

 Στη δικαστική απόφαση παρατίθεται αυτούσιος αριθμός σημαντικών εγγράφων από τα Εθνικά Αρχεία των Ηνωμένων Πολιτειών. Συγκεκριμένα, παρατίθεται αριθμός τηλεγραφημάτων της Αμερικανικής Πρεσβείας στη Λευκωσία την περίοδο Ιανουαρίου – Φεβρουαρίου 1964, τα οποία αναφέρονται λεπτομερώς σε επαφές τις οποίες είχε ο τότε Αμερικανός Πρέσβης με τον Σωκράτη Ηλιάδη σχετικά με την προετοιμασία του εδάφους για την κάθοδο του Γρίβα στην Κύπρο. Στα τηλεγραφήματα αυτά ο Σωκράτης Ηλιάδης χαρακτηρίζεται ως ο άνθρωπος του Γρίβα στην Κύπρο.

 Σε άκρως μυστικό τηλεγράφημα ημερ. 20.8.1964, το οποίο εστάλη από τον τότε Πρέσβη των ΗΠΑ στη Λευκωσία κ. Taylor Belcher προς το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, διαφαίνεται, σύμφωνα με τη μαρτυρία, ότι ο Σωκράτης Ηλιάδης είχε ενεργό συμμετοχή σε σχεδιαζόμενο πραξικόπημα για παραμερισμό του Μακαρίου και εφαρμογή του Σχεδίου Άτσεσον στην Κύπρο. Μάλιστα στο εν λόγω τηλεγράφημα γίνεται αναφορά σε προγραμματισμένη συνάντηση του Ενάγοντα με πράκτορα των μυστικών υπηρεσιών της Αμερικής. 

 Στη δίκη κατατέθηκαν τηλεγραφήματα από τα Εθνικά Αρχεία των Ηνωμένων Πολιτείων, αποκαλυπτικά της ύπαρξης σχεδίου πραξικοπηματικής ανατροπής του Μακαρίου και άμεσης ανάμιξης του Γρίβα σε αυτό. Το σχέδιο πραξικοπηματικής ανατροπής του Μακαρίου είχε ως στόχο την υλοποίηση και εφαρμογή του σχεδίου Άτσεσον, εν όψει του ότι ο Μακάριος αποτελούσε σοβαρό εμπόδιο στην εφαρμογή του σχεδίου.  

Η πιο πάνω υπόθεση είναι η πρώτη που αφορά στα γεγονότα του 1964 και δη την κάθοδο του Γρίβα στην Κύπρο και την ύπαρξη σχεδίου για πραξικοπηματική ανατροπή του Μακαρίου με σκοπό την επιβολή του σχεδίου Άτσεσον.

Τους εναγόμενους στην υπόθεση εκπροσώπησε ο δικηγόρος Μιχάλης Πικής.

-------------------------------------------------------------------

28.12.2008. Κατευνασμός και ελληνική εθνική στρατηγική.

Αν και εδώ δεν είναι ο χώρος για να αναλύσω εκτενώς ζητήματα ελληνικής εθνικής στρατηγικής, μερικές εν τούτοις επισημάνσεις μπορούν να φωτίσουν τα αίτια της κλιμάκωσης των τουρκικών προκλήσεων και αναθεωρητικών απειλών. Κάθε καλός διεθνολόγος γνωρίζει πως στις διακρατικές σχέσεις ο κατευνασμός σημαίνει είτε διολίσθηση σε πόλεμο με όρους του αντιπάλου είτε σημαντική ήττα χωρίς πόλεμο. Τα δέκα τελευταία χρόνια η ελληνική διπλωματία δέχτηκε ισχυρά πλήγματα γιατί ιδεολογήματα και τα συνοδευτικά τους ακαδημαϊκά μεταμφιεσμένα θεωρήματα -που θίγονται σε άλλα εκτενέστερα κείμενα και που θα τύχουν εκτενέστερης διερεύνησης μελλοντικά - προκάλεσαν ποταμούς πολιτικού ανορθολογισμού στον ελληνικό πολιτικό σύστημα. Τα Ίμια δεν ήταν παρά μόνο η αρχή. Ακολούθησαν πολλά άλλα με κορύφωση της πλεκτάνης Αναν, την δυστυχέστερη ίσως στιγμή της ελληνικής διπλωματίας μετά το 1922. Εκτίμησή μου είναι ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική λόγω τροχιοδρόμησής της σε πλήρη ανορθολογισμό τα δέκα τελευταία χρόνια οδηγείται προς μοιραίες κατευθύνσεις. Ίσως κανείς να μη αξίζει πλέον να ασχολείται: 1) Οδηγούμαστε προς ένα πολύ δυσκολότερο διεθνές σύστημα (ενώ εγκάθετοι και ή τσαρλατάνοι έπεισαν τους πολιτικούς μας πως οδεύουμε σε ανθόσπαρτους δρόμους). 2) Όλα τα διπλωματικά μας αυγά στηρίζονται στην διάτρητη προπαγανδιστική θέση πως "οι δημοκρατίες δεν πολεμούν" (την στιγμή που όλοι γνωρίζουν πως κράτη με δημοκρατικά καθεστώτα επιτίθενται, πολεμούν και εγκληματούν). 3) Επενδύσαμε όχι σε μια συμμετοχή στην ΕΕ όπου θα διεκδικούσαμε και θα παλεύαμε για τα εθνικά μας συμφέροντα αλλά όπου θα αναμέναμε μια μεταφυσικά προσδιορισμένη Πολιτική Ένωση (διαθέτω μερικά κιβώτια άρθρων δικών μου και άλλων που δείχνουν πως κάποιοι αποπροσανατόλισαν σκοπίμως την ελληνική διπλωματία γιατί κανείς μορφωμένος άνθρωπος δεν μπορεί να αγνοεί πως το ζήτημα της πολιτικής ένωσης έχει από  καιρό τελειώσει). 4) Νεφελοβατούσαμε για ανθόσπαρτες "βαλκανικές γειτονιές" (την στιγμή που έπρεπε να γνωρίζουμε πως τα Βαλκάνια μετατρέπονται ολοένα και περισσότερο σε δοκιμαστικό πεδίο ηγεμονικών ανταγωνισμών). 5) Αφήσαμε την ευκαιρία διαπραγματεύσεων με την Τουρκία και εξεύρεσης μιας βιώσιμης ισορροπίας συμφερόντων όταν η Κύπρος μπήκε στην ΕΕ το 2003-4 και οικειοθελώς μπλεχτήκαμε στην πλεκτάνη Αναν (οι ίδιοι προαναφερθέντες εγκάθετοι των πιο σκοτεινών δυνάμεων των κυβερνήσεων των δυτικών ηγεμονικών κρατών και ή τσαρλατάνοι κατέβαλαν μεγάλες προσπάθειες να μας πείσουν πως η Κύπρος έπρεπε να προηγηθεί της Βοσνίας ως πρωτοπόρος κοινωνία της ... μεταεθνικής εποχής). 6) Ο κατευνασμός της Τουρκίας δεν περιορίστηκε σε τσιφτετέλι και κουμπαριές αλλά επεκτάθηκε στον ιστοριογραφικό χώρο όταν κάποιοι δικτυωμένοι με διεθνικούς εξωπολιτικούς κύκλους επιχείρησαν την χαριστική βολή, δηλαδή την ηθική απονεύρωση των νεαρών βλασταριών που φοιτούν στα δημοτικά (ευτυχώς η κοινωνία το κατάλαβε και αντέδρασε)... 7) Ενώ όλοι (ακόμη και οι χώρες προέλευσης) καταβάλλουν τιτάνιες προσπάθειες να ελέγξουν την λαθρομετανάστευση που ιδιαίτερα με τους ανεξέλεγκτους ρυθμούς που παίρνει σήμερα αυτό το φαινόμενο παγκοσμίως εξ αντικειμένου αποσταθεροποιεί τις κοινωνίες, στην Ελλάδα, με σαφέστατη για οποιαδήποτε νοήμονα ιδεολογική προαίρεση, η λαθρομετανάστευση ευνοήθηκε για να προκληθεί μια τεχνητή και επίπλαστη πολυπολιτισμικότητα με πολιτειακές πλέον διαστάσεις (ο καθείς αντιλαμβάνεται ότι είναι ένα πράγμα η φυσιολογική ιστορική πολυπολιτισμικότητα όλων των κοινωνιών και άλλο η επιβολή επίπλαστων καταστάσεων που οδηγούν σε πολιτειακές διαιρέσεις, αποσυνθέσεις, διχοτομήσεις και αποσχίσεις). Για το τελευταίο, ισχύει ίσως η θέση του πλέον διακεκριμένου αμερικανού πολιτικού φιλοσόφου όταν έγραψε (John Rawls, Το δίκαιo των λαών - Εκδόσεις Ποιότητα σ. 25): Καθείς σε μια χώρα πρέπει να αντιληφθεί "ότι δεν μπορεί να επανορθώσει, αν από παράλειψη καθηκόντων του μειωθεί αριθμητικά ο λαός ή αν δεν ενδιαφερθεί για τα εδάφη του που χάθηκαν είτε λόγω πολέμου είτε λόγω μετανάστευσης στα εδάφη ενός άλλου λαού χωρίς την συγκατάθεσή του".

    Για να είμαι τελείως ειλικρινής, στην βάση των πιο πάνω εκτιμήσεων το ενδιαφέρον μου για την ελληνική διπλωματία είναι πλέον αμιγώς επιστημονικού-ακαδημαϊκού ενδιαφέροντος. Είναι τόσο ευδιάκριτος ο κατήφορος που αναστροφή των ισχυρών δυνάμεων που οδηγούν προς το τέλμα είναι πλέον έργο και υποχρέωση της ελληνικής κοινωνίας και όχι κάποιου ακαδημαϊκού ή μεμονωμένου πολίτη. Απλά, από την σκοπιά του παρατηρητή των διπλωματικών δρώμενων στην περιοχή μας και του αναλυτή της διπλωματίας της Ελλάδας και άλλων ευρωπαϊκών κρατών, σημειώνω τα εξής: 1) Πριν μερικές εβδομάδες ο τούρκος υπουργός εξωτερικών ασχημονούσε στην βόρειο Ελλάδα συνοδευόμενος από δεκάδες αξιωματούχους και συμπεριφερόμενος ωσάν να βρίσκεται σε τουρκική επαρχία. 2) Πριν μερικές μέρες ο τούρκος Πρωθυπουργός επισκεπτόμενος τα Σκόπια, μας επιτίμησε σχεδόν απαιτώντας να αναγνωρίσουμε-αποδεχτούμε τις αλυτρωτικές αξιώσεις του παραπαίοντος αναθεωρητικού κρατιδίου. Ο τούρκος Πρωθυπουργός μιλά στους έλληνες ως νέος σουλτάνος προς υπηκόους. 3) Οι παραβιάσεις στο Αιγαίο τις τελευταίες μέρες εντάθηκα και οξύνθηκαν. 4) Σήμερα ακούμε για διάβημα της Άγκυρας γιατί παραβιάστηκαν τα χωρικά της ύδατα στα ... Ίμια. Με φόντο αυτά και πολλά άλλα ο Πρωθυπουργός ακόμη δεν ανέβαλε το ταξίδι του στην Άγκυρα που προγραμματίστηκε για τον επόμενο Φεβρουάριο. Περίεργο γιατί υπό τις περιστάσεις κάτι τέτοιο είναι σχεδόν αυτονόητο για κάθε σοβαρό κράτος και δεδομένο για κάθε σοβαρό πολιτικό. Υπό τις περιστάσεις νόημα έχουν τέτοια ταξίδια μόνο αν έχουμε παλινόρθωση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και οι έλληνες προεστοί και δήμαρχοι επισκέπτονται τον Σουλτάνο να του υποβάλουν τα σέβη τους, να του πάρουν δώρα και να δηλώσουν την υποταγή τους.

    Ας περιμένουμε...  

--------------------------------------------------------------------

27.12.2007. Συζητήσεις για τον ρόλο του διαδικτύου και την επικοινωνία των απανταχού ελλήνων

Σε προγενέστερο σημείωμά μου αναφέρθηκα στον ρόλο του διαδικτύου για την επικοινωνία των ελλήνων. Παραθέτω πιο κάτω το περιεχόμενο δύο μηνυμάτων μου σε επώνυμες λίστες συζητήσεων. Το ζήτημα που θίγω ανέκυψε όταν αποδέκτης των μηνυμάτων ζήτησε να αφαιρεθεί η ηλεκτρονική του διεύθυνση από την λίστα. Το πρώτο μου μήνυμα προκάλεσε πολλές θετικές αντιδράσεις γεγονός που με έκανε να γράψω συμπληρωματικές επισημάνσεις.

1η παρέμβαση: Είναι δίκαιο και σωστό όποιος είναι ο αρχικός κατασκευαστής της παρούσας λίστας αλληλογραφίας να αφαιρέσει το όνομα του κυρίου Β... Λ.... Ταυτόχρονα θα πρέπει να ειπωθεί ότι, τουλάχιστον για όσους από εμάς ζούμε στην Ελλάδα και που έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε πως κυριαρχεί ένα περιρρέων καθεστώς περίπου πολιτικής λογοκρισίας επί ζητημάτων σύγχρονης ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στον δημόσιο διάλογο, το διαδίκτυο αποτελεί πλέον κύριο μέσο επικοινωνίας με άλλους έλληνες, κυρίως της διασποράς. Εγώ τουλάχιστον δέχομαι δεκάδες μηνύματα από τέτοιες λίστες όπου σχεδόν πάντοτε αναπτύσσεται ένας σοβαρός διάλογος, ανταλλάσσονται πληροφορίες και δίνονται σύνδεσμοι για ενδιαφέροντα ζητήματα ελληνικής πολιτικής, ελληνικής διπλωματίας και ελληνικού πολιτισμού. Εάν και όταν αυτό γίνεται κουραστικό ή κάποιοι καταχρώνται την ευκαιρία για γραφικότητες, εξτρεμισμούς και υπερβολές, εύκολα κανείς καταφεύγει στο πλήκτρο delete. Για ένα ακόμη λόγο, όπως υποθέτω όλοι, γίνομαι δέκτης εκατοντάδων μηνυμάτων spam ενώ οι προαναφερθείσες λίστες "δικτυομένων ελλήνων" είναι συγκριτικά ελάχιστες (και δεν είναι τύπου spam μιας και είναι επώνυμες). Διαφορετικές απόψεις, συχνά κάθετα αντίθετες, αποτελούν βάση γόνιμης συζήτησης. Επαναλαμβάνω την άποψή μου, βεβαίως, ότι όταν κάποιος δηλώνει ότι δεν θέλει να είναι αποδέκτης ηλεκτρονικών μηνυμάτων η απαίτησή του πρέπει να γίνεται απολύτως σεβαστή και η διεύθυνσή του να αφαιρείται αμέσως από όλους.

Ταυτόχρονα δράττομαι της ευκαιρίας να δώσω το http://www.ifestos.edu.gr/40.htm όπου παρατίθεται με σχόλια βιβλιοκριτική του Μάριου Ευρυβιάδη για δύο νέα βιβλία για το κυπριακό.

27.12.2007

--------------------------------------------------------------------

26.12.2007. Μ. Ευρυβιάδης. Δύο βιβλία για το κυπριακό

Σημείωμα Π.Ήφ.: Συνιστώ να διαβαστούν τα δύο κείμενα που ακολουθούν, τα οποία σχολιάζει ο Μάριος Ευρυβιάδης. Την δεκαετία που διέρρευσε, η βιβλιογραφία περί το κυπριακό έχει γίνει κάλαθος μέσα στον οποίο ρίχνονται πολλά "πνευματικά" σκουπίδια. Δεν είναι τυχαίο και συμβολίζει πολλούς εκτροχιασμούς της ελληνικής διπλωματίας που σύμφωνα με την θέληση των θύραθεν ταγών της ξένης εξάρτησης έπρεπε να πλημμυρίσουν την ελληνική βιβλιογραφία. Έπρεπε να γίνει πιστευτό πως η τουρκική απειλή είναι ανύπαρκτη, πως για το κυπριακό φταίνε οι κύπριοι εθνικιστές, η ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ θα προκαλέσει αυτόματη επίλυση των ελληνοτουρκικών προβλημάτων κτλ. Ειδικά τια το κυπριακό, γράφτηκαν βιβλία που περίπου θεωρούσαν την αποικιοκρατική πολιτική ... προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, άλλα που επιχειρούν να πουν ότι για όλα φταίει ο Μακάριος και άλλες ανοησίες που αν και ακαδημαϊκά μεταμφιεσμένα δεν αντέχουν σε σοβαρή κριτική. Πρόσφατα δοκίμασα να διαβάσω βιβλίο γνωστού τσαρλατάνου-προπαγανδιστή των θέσεων του "Άλλου". Αμέσως αποφάσισα ότι δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει κριτική με κάποιο άλλο κείμενο εκτός και αν αποφασίσεις να κολυμπήσεις μέσα σε ωκεανούς λαθών, βρώμικης παραπληροφόρησης, ύπουλων ιστορικών στρεβλώσεων, αλμάτων συλλογισμών και ανακριβειών που προσβάλλουν τον κοινό νου. Όταν βρωμίσει το βιβλιογραφικό περιβάλλον σε τέτοιο βαθμό η κοινωνία παθαίνει αυτό που της αξίζει. Μια άλλη επόμενη γενιά και αφού ο τόπος θα υποστεί φοβερές ζημιές από τους ποταμούς ανορθολογισμού, θα τα ανακαλύψει πως αρχές του αιώνα οι έλληνες έπαθαν μεγάλες ζημιές για συγκεκριμένους λόγους. Κυρίως θα οικτίρουν τις προηγούμενες γενιές που άφησαν ένα πρώην αξιωματούχο του αμερικανικού πενταγώνου να κτίσει ένα σύστημα "αναλύσεων" (προτάσεις πολιτικής λένε την ύπουλη προπαγάνδα στις μέρες μας) που υπονόμευε την ελληνική εθνική ανεξαρτησία, τα ζωτικά συμφέροντα της ελληνικής κοινωνίας και τους έλληνες εκτός ελληνικών συνόρων. Παρά αυτό τον κατήφορο προς το τέλμα, όποιος θέλει να μην είναι θύμα πνευματικών σκουπιδιών, μπορεί να ανακαλύψει παλαιότερα βιβλία αλλά και κάποια εξαιρετικής ποιότητας που κυκλοφορούν κατά καιρούς. Τα δύο βιβλία που σχολιάζονται πιο κάτω, ακριβώς, εξηγούν μερικά από τα σημαντικά αίτια της ύστερης κακομοιριάς των ελλήνων. Ο υποφαινόμενος θα επανέλθει κάποια στιγμή με πολύ αιχμηρά κείμενα για τα ζητήματα αυτά. Όχι όμως για να σχολιάσει ή να παραπέμψει τα πολλά πλέον πνευματικά σκουπίδια και τις υποβολές εγκαθέτων της ξένης εξάρτησης.     

http://www.phileleftheros.com/main/main.asp?gid=203&id=526815

Ο Φιλελεύθερος

------------------------------------------------------------------

¨9.12.2007. Έρευνα για μια "προδοσία"

Είναι αλήθεια ότι ένα από τα μεγαλύτερα ελλείμματα στο κοινωνικοπολιτικό σύστημα της Ελλάδας είναι οι έλεγχοι και οι εξισορροπήσεις. Στον λεγόμενο πνευματικό κόσμο, πάντως, το έλλειμμα αυτό συνοδεύεται και από μια βολική αναλυτική λήθη. Πολλά άλλα ακαδημαϊκά καθήκοντα καθυστερούν διάφορα κείμενα που ετοιμάζω για δημοσίευση (μεταξύ των οποίων και οι ευθύνες των καλοπληρωμένων ακαδημαϊκών στην υπόθεση της πλεκτάνης Αναν). Ένα από αυτά είναι τα αίτια της καταστροφής της περιόδου 2001-2004 (αντί επίλυσης του κυπριακού προβλήματος ενόψει εντάξεως και μια συνολικότερης διαπραγμάτευσης για ομαλές σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας μας προέκυψε η πλεκτάνη Αναν) είναι η σύμπραξη της πλειονότητας των ελλήνων κοινωνικών επιστημόνων με τις αγγλοσαξονικές διεθνοφασιστικές αξιώσεις. Μου φαίνεται πάντως ότι υπάρχουν ερευνητές που το ψάχνουν και γνωρίζω ότι τα διαμειφθέντα προκαλούν πολύ μεγάλη περιέργεια σε πολλούς νεότερους έλληνες επιστήμονες. Tο κείμενο που παραθέτω πιο κάτω από την Ελευθεροτυπία της 20ης Φεβρ. 2003 μου το έστειλε φοιτητής από την Γερμανία που διεξάγει μια τέτοια έρευνα.

--------------------------------------------------------------------------------------

17.11.2007. Το πολυτεχνείο 1973 και η εθνική ανεξαρτησία

34η επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, μιας σχεδόν επικής εποχής που και εγώ βίωσα στο εσωτερικό της εξέγερσης. Ακούω τηλεόραση, δηλώσεις και συνδηλώσεις και δεν πιστεύω ακόμη αυτά που ακούω. Σχεδόν απόλυτη σύγχυση, σχεδόν απόλυτη οικειοποίηση, σχεδόν απόλυτη διαστροφή της πραγματικότητας και σχεδόν απόλυτα λανθασμένη αναγωγή τους στην σύγχρονες συγκυρίες. Αίσχος. Κυρίως γιατί κανένα δεν άκουσα να αναφέρει το βαθύτερο νόημα της συντριπτικής πλειονότητας των εξεγερθέντων που ήταν κυρίως η εθνική ανεξαρτησία. Ποιοι τολμούν να το πουν όμως σε μια χώρα όπου πριν τρία μόλις χρόνια τα ελεγχόμενα μέσα ενημέρωσης και η λεγόμενη πνευματική ηγεσία μετατρέπεται ολοένα και περισσότερο σε γονατισμένους προσκυνητές της ξένης εξάρτησης, σε υπηρέτες δηλαδή αυτών που επιβουλεύονται την συλλογική ελευθερία της χώρας στην οποία ανήκουν. Μνημείο αποδεικτικό των χαμηλών πλέον αντανακλαστικών όσον αφορά την εθνική ανεξαρτησία είναι οι θέσεις και απόψεις που ακούστηκαν ή γράφτηκαν υπέρ του φασιστοειδούς σχεδίου Αναν και υπέρ της αποδομητικής σορικής ιστοριογραφίας. Ευτυχώς σε αμφότερες τις περιπτώσεις η τιμή των Ελλήνων διασώθηκε από το γεγονός ότι για ακόμη μια φορά η συντριπτική πλειονότητα των μελών της ελληνικής κοινωνίας ήταν υπέρ της εθνικής ανεξαρτησίας και της ανθρώπινης ελευθερίας και κατά των εγχώριων εγκάθετων φωνών. 

-------------------------------------------------------------------

12.11.2007. Παναγιώτης Κονδύλης, Το Πολιτικό και ο Άνθρωπος (Εκδόσεις Θεμέλιο, Αθήνα 2007), Προκαταρτικά σχόλια

Όλα τα κείμενα του Παναγιώτη Κονδύλη είναι μοναδικά και ανεκτίμητα. Ήδη από τα πρώτα βήματά του κατέδειξε ότι αναπτυσσόταν πάνω σε ένα ολοκληρωμένο υπόβαθρο σκέψης που αντλούσε από ένα συγκεκριμένο ολιστικό ερευνητικό πρόγραμμα το οποίο όσο προχωρούσε αναδείκνυε ολοένα και περισσότερο την πνευματική δύναμη του ελληνογερμανού στοχαστή. Το Πολιτικό και ο Άνθρωπος αποτελεί εξ αντικειμένου το πιο ώριμο κείμενο του Κονδύλη. Παρά το ότι αποτελεί το πρώτο από το πρόγραμμα ζωής ενός πεντάτομου κοινωνικοπολιτικής οντολογίας που προετοίμαζε από καιρό, η σκέψη του στον πρώτο τόμο που πρόλαβε να δημοσιεύσει, ξεδιπλώνεται με δύναμη, καταδύεται σε μεγάλο βάθος και θεμελιώνεται με την απαράμιλλη Κονδύλεια τεκμηρίωση. Σπάνια συναντάς κείμενα τόσο πυκνά και ταυτόχρονα ουσιωδώς περιεκτικά.

Όσοι εδώ και πολλά χρόνια κατανοήσαμε την πνευματική απεραντοσύνη και βαθιά επιστημοσύνη του Παναγιώτη Κονδύλη, αλλά και τον καθολικά πολύτιμο χαρακτήρα των αναλύσεών του λόγω υψηλών βαθμίδων αξιολογικής ελευθερίας όλων ανεξαιρέτως των κειμένων του, αφομοιώνουμε και ενσωματώνουμε το Κονδύλειο στοχαστικό Παράδειγμα στις δικές μας ερευνητικές και συγγραφικές αναζητήσεις. Αξιοποιώντας τον Κονδύλη σε κάθε πιθανή εκδοχή του κοινωνικού επιστητού, σίγουρα μια οποιαδήποτε ανάλυση δυναμώνει, βαθαίνει και τεκμηριώνεται.

Την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν έχω καν καλύψει το ήμισυ του έργου που δημοσιεύτηκε στα ελληνικά τον Αύγουστο 2007. Η μελέτη συνεχίζεται. Ακόμη και αυτό που καλύφθηκε μέχρι στιγμής, όμως, αρκεί για να επιβεβαιώσει αυτό που πολλοί αναμέναμε: Ότι θα μιλήσει για το Πολιτικό γεγονός και τις κοινωνικοοντολογικές του διαστάσεις. Ξεπέρασε όμως τις προσδοκίες γιατί ριψοκινδύνευσε θεωρήσεις ακόμη και στο ναρκοπέδιο των ανθρωπολογικών προϋποθέσεων του Πολιτικού. Ασφαλώς δεν είναι ο πρώτος που αναλύει ανθρωπολογικά ζητήματα υπό το πρίσμα του Πολιτικού γεγονότος. Αυτό που τον διακρίνει από πλείστες άλλες αναλύσεις, όμως, είναι ότι όχι μόνο αφήνει πίσω μονοσήμαντες θεωρήσεις πλήρεις αυθαίρετων αλμάτων και σφαλμάτων, αλλά επιπλέον κυριολεκτικά κατακρεουργεί στοχαστικά τα αδιέξοδα λειτουργικά και τεχνόμορφα επινοήματα που δονκιχωτικά αναμετρώνται με την πραγματική κοινωνικοοντολογική δομή του κόσμου και τις απορρέουσες πνευματικές δομές.

Μερικά ακόμη σημαντικά στοιχεία που θα μπορούσα να αναφέρω στο παρόν σύντομο και προκαταρτικό σημείωμα, είναι η συνάφεια του με την «συζήτηση αιχμής» των τελευταίων δεκαετιών σε αδιέξοδα πεδία που διαδοχικά έρχονται και παρέρχονται, όπως, μεταξύ άλλων, των λειτουργιστών, επικοινωνιακών, εταιρικών, εξελικτικών, τεχνόμορφων, κριτικών και κριτικών κονστρουκτιβιστικών. Ως συνήθως αναρίθμητες τάσεις και αποχρώσεις στον ευρύτερο χώρο της αμφισβήτησης των ιστορικά διαμορφωμένων κοινωνικοοντολογικών και πνευματικών δομών, κατακλύζουν την διεθνή βιβλιογραφία τις τελευταίες δεκαετίες, δημιουργώντας μια αυτάρεσκη αλλά παντελώς αβάσιμη αυτοπεποίθηση σε αναρίθμητους στοχαστές που ανυποψίαστοι και αμέριμνοι εγκλωβίζονται και κατασπαταλούν τον σύντομο βίο τους. Ως και εάν, θα έλεγε σαρκαστικά και ειρωνικά ο Παναγιώτης Κονδύλης, η επιστημονική εγκυρότητα να είναι υπόθεση αριθμών (ατόμων που συνωστίζονται σε πανεπιστημιακά τμήματα) και όχι βαθμίδων επιστημονικής ποιότητας και συμβατότητας με την ανθρώπινη οντολογία. Έχοντας, για παράδειγμα, μελετήσει πρόσφατα το σύνολο σχεδόν της φλύαρης, έωλης και μεταφυσικά κινούμενης κριτικής και κριτικής κονστρουκτιβιστικής βιβλιογραφίας, γοητεύτηκα γιατί μόνο σε μερικές δεκάδες σελίδες του πρώτου κεφαλαίου, ο Κονδύλης κυριολεκτικά εκθεμελιώνει αυτό το εφήμερης σημασίας «κίνημα». Με χαρακτηριστική άνεση και αυτοπεποίθηση εντοπίζει, ομαδοποιεί και διασυνδέει και κυριολεκτικά εκτελεί τους δράστες τεράστιων επιστημονικών αλμάτων, επιστημονικών σφαλμάτων και επιστημονικής ασυνέπειας. Και όλα αυτά, με την υπεροχή μιας αξιολογικά ελεύθερης ανάλυσης απαλλαγμένης πολιτικών ή ιδεολογικών φορτίων. Θα έλεγα πως αν επείγει κάτι στον ταλαίπωρο επιστημονικό στίβο των κοινωνικών επιστημών, θα ήταν να βληθούν οι περιρρέοντες και εποχιακά αριθμητικά κυρίαρχοι επιστημονικοί παραλογισμοί που εγκλωβίζουν χιλιάδες νεοεισερχόμενους με το να μεταφραστεί στα αγγλικά το τελευταίο έργο του Κονδύλη. Επειδή ακριβώς η αγγλοσαξονική βιβλιογραφία είναι κυρίαρχη στους τομείς αυτούς, μια ανάλυση τέτοιων βαθμίδων δημοσιευμένη στα αγγλικά θα αποτελούσε μια σημαντική και ουσιαστική συνεισφορά. Αυτή, πράγματι, θα ήταν μια επένδυση πολιτισμού και επιστήμης της ελληνικής πολιτείας ή κάποιου ιδρύματος που θα αναλάμβανε μια τόσο γόνιμη πρωτοβουλία.

--------------------------------------------------------------------

11.11.2007. Το πολιτικό και ο Άνθρωπος του Παναγιώτη Κονδύλη και οι δικές μου δημοσιεύσεις

(αναρτημένο επίσης στην διεύθυνση Διαβάζοντας και σχολιάζοντας τον Παν. Κονδύλη - http://www.ifestos.edu.gr/44.htm)

Παίρνω πολλά μηνύματα από φίλους, από αναγνώστες και επισκέπτες της παρούσης ιστοσελίδας που με "κατηγορούν" για ασυνέπεια. Πολλά βιβλία που ανακοίνωσα ήδη εδώ και πολλά χρόνια δεν δημοσιεύτηκαν. Οι "κατηγορίες" είναι αληθείς και κάποιες επεξηγήσεις ίσως φωτίσουν την απόφασή μου να αναβάλω την δημοσίευση νέων μονογραφιών. Καταρχάς, μετά την τελευταία ογκώδη δημοσίευση (Οι διεθνείς σχέσεις ως αντικείμενο επιστημονικής μελέτης ....) όπου έκανα, κατ' εμένα, σημαντικές και τολμηρές τομές (και όπου διαφοροποιήθηκα με τον Κονδύλη στο θέμα της οντοποίησης ηθικών κριτηρίων στην διεθνή πολιτική -αν και για να είμαι ειλικρινής ακόμη δεν έχω στοιχειοθετήσει πλήρως τον βαθμό "διαφωνίας"-, αποφάσισα να προχωρήσω σε δημοσιεύσεις μονογραφιών μικρότερου αριθμού σελίδων. Για ένα ακαδημαϊκό αυτό είναι δυσχερέστερο εγχείρημα, γιατί στις μεγάλες μονογραφίες έχεις την δυνατότητα να ξεδιπλώσεις την σκέψη σου, να θεμελιώσεις περισσότερο και να διερευνήσεις ειδικά ζητήματα και τις αποχρώσεις τους. Πρέπει να πω, επιπλέον, ότι οι μεγάλες μονογραφίες εξυπηρετούσαν και διδακτικούς σκοπούς, δηλαδή να παρακάμψω το δυναστικό σύστημα του "ενός συγγράμματος" και να προσφέρω στους φοιτητές εκτενέστερη ανάλυση επί ενός ευρέως φάσματος θεωρητικών ζητημάτων και περιπτωσιολογικών μελετών.

    Στο πλαίσιο της προαναφερθείσης απόφασης προσάρμοσα το ερευνητικό και συγγραφικό μου έργο και προγραμμάτισα, κατ' αρχάς, την συγγραφή πιο σύντομων και πιο πυκνών κειμένων (και μερικών άλλων πιο "εκλαϊκευμένων"). Γύρω στις πέντε μονογραφίες ήδη συμπληρώθηκαν και είναι έτοιμες ή σχεδόν έτοιμες δια διαδοχικές δημοσιεύσεις. Το ίδιο ισχύει για ένα εκτενέστερο κείμενο που άρχισα να γράφω με την ευκαιρία της συζήτησης για τους αποδομηστές της ιστορίας, οι οποίοι στην διεθνή βιβλιογραφία εντάσσονται στο ευρύτερο ρεύμα των "κριτικών" και "κριτικών κονστρουκτιβιστών". Σε σχέση με το τελευταίο, αφού μελέτησα εκατοντάδες κείμενα της κριτικής βιβλιογραφίας και των αποδομηστών ιστοριογράφων, την περασμένη άνοιξη, σωρεύτηκε ένα πυκνό κείμενο περίπου 500 σελίδων. Έπρεπε να το ξανακοιτάξω (ένας περίπου μήνας σκληρή και κουραστική δουλειά που πρέπει να "κλαπεί" από άλλες δραστηριότητές μου υψηλότερης προτεραιότητας). Ήδη κυριολεκτικά θυμωμένος και αηδιασμένος  με τα επιστημονικά άλματα, τα επιστημονικά σφάλματα και την σωρεία ακαδημαϊκά μεταμφιεσμένων ιδεολογημάτων που συνάντησα στην πορεία αυτής της μελέτης (συνάδελφος μου διερωτήθηκε αν είμαι ... μαζοχιστής για να προχωρήσω σ' ένα τέτοιο μελετητικό εγχείρημα), αποφάσισα να μην το επεξεργαστώ και μην το δημοσιεύσω (τουλάχιστον τους επόμενους μήνες).

    Ο μεγάλος υπεύθυνος των αναβολών των δημοσιεύσεών μου, όμως, ονομάζεται ... Παναγιώτης Κονδύλης. Εδώ και πολλά χρόνια συνειδητοποίησα ότι στον στίβο του στοχασμού ο Παναγιώτης Κονδύλης είναι πολύ Μεγάλη πνευματική μορφή. Θα έλεγα: Αν και δεν ολοκλήρωσε το έργο του, ίσως είναι μολαταύτα ο σημαντικότερος στοχαστής στον στίβο των ιδεών των  τελευταίων αιώνων. Όταν πριν δέκα περίπου χρόνια άρχισα να τον μελετώ συστηματικά, αντιλήφθηκα αμέσως ότι ήδη έχασα πολλά γόνιμου στοχασμού γιατί επί πολλά χρόνια δεν είχα φροντίσει να ενσωματώσω το επιστημονικό κεκτημένο του Παναγιώτη Κονδύλη στις θεωρητικές μου αναζητήσεις. Αντίστοιχα, ολοένα και περισσότερο αισθάνομαι θλίψη γιατί μιας και έφυγε από τα εγκόσμια δεν μπορώ να τον συναντήσω για να λύσω πολλές απορίες (και κάποιες διαφοροποιήσεις). Λίγο πριν αποβιώσει τον συνάντησα μερικές φορές, αλλά τότε δεν ήμουν υποψιασμένος για τα κείμενά του στον βαθμό που είμαι σήμερα. Αναπολώ όμως με νοσταλγία κάποιες συζητήσεις που κάναμε: Κάποια σημαντικά πράγματα που άκουσα συζητώντας μαζί του (και τα οποία κατέγραψα) ηχούν ολοένα και περισσότερο στα αυτιά μου ενόσω μελετώ τα κείμενά του.

Πριν ένα περίπου χρόνο, λοιπόν, αποφάσισα να μην δημοσιεύσω οτιδήποτε πριν το "αναβαπτίσω" στην κολυμβήθρα των βαθυστόχαστων και πολυδιάστατων ιστορικοφιλοσοφικών θεμελιώσεων του Κονδύλη. Καλύτερα τώρα παρά αργά. Βεβαίως, η τιτάνια προσπάθεια να μελετήσω, παράλληλα με άλλες ενασχολήσεις, τα είκοσι περίπου μεγάλα κείμενα του Κονδύλη, δεν ολοκληρώθηκε ακόμη. Ακόμη "χειρότερα": Όταν πριν μερικές εβδομάδες μπήκα στον πειρασμό να αρχίσω την παράλληλα -με την μελέτη άλλων κειμένων του- μελέτη της Ελληνικής μετάφρασης του τελευταίου του έργου, Ο πολιτικός και ο Άνθρωπος, οι δημοσιεύσεις μου αναβάλλονται επ' αόριστον και μέχρι να ολοκληρώσω την μελέτη της αποκρυσταλλωμένης γνώσης που μας προσέφερε (σημειώνω ότι πρόκειται για τον πρώτο από τους πέντε τόμους του έργου που προετοίμαζε). Αρκεί να σημειώσω εδώ ότι η σαρωτική κριτική των μοντέρνων και μεταμοντέρνων ιδεολογημάτων, η εξονυχιστική διερεύνηση των αλμάτων, σφαλμάτων και ανακολουθιών και τα αριστοτεχνικά και αξιολογικά ελεύθερα διατυπωμένα σοφά συμπεράσματά του, αποτελούν μάννα εξ ουρανού για όποιον μελετητή των κοινωνικών επιστημών θέλει ένα ισχυρό αντίδοτο (ίσως το πιο ισχυρό) στην αγραμματοσύνη, στην επιστημονική κουτοπονηριά και στην επιστημονική επιπολαιότητα. Επιπλέον, το προαναφερθέν τελευταίο έργο του κάνει τον προσεκτικό μελετητή να είναι ταυτόχρονα επιφυλακτικός και προσεκτικός.

Αν και στην ελληνική στοχαστική έρημο των κοινωνικών επιστημών όπου πληθαίνουν ολοένα και περισσότερο οι πνευματικοί φελλοί αυτό ηχεί περίεργα, εκτιμώ πως όποιος έχει το προνόμιο να διαβάσει το τελευταίο έργο του Κονδύλη, συνειδητοποιεί πως δεν έχει, πλέον, την πολυτέλεια να σχοινοβατεί αμέριμνος προσαρμοστικά, συμβιβαστικά και κατευναστικά ή να παραμένει εγκλωβισμένος στην περιρρέουσα συμβατική σοφία.

Μέχρι νεοτέρας λοιπόν, μέχρι δηλαδή να ολοκληρώσω την μελέτη όλων των έργων του Κονδύλη, δεν αναμένω να δημοσιεύσω οτιδήποτε εκτενές. Ταυτόχρονα, εκτιμώ ότι όσο περισσότεροι έλληνες (κατορθώσουν να) διαβάσουν το τελευταίο και τα άλλα έργα του Παναγιώτη Κονδύλη, τόσο περισσότερο θα μπορούμε να συνεννοούμαστε για ένα μεγάλο αριθμό ζητημάτων που αφορούν την ζωή μας ζωτικά. Αυτή εξάλλου είναι και η μεγάλη αξία έργων όπως αυτά του Κονδύλη: παρά το γεγονός ότι είναι συχνά σχολαστικά και κουραστικά, αποκρυσταλλώνουν γνώση που οδηγεί σε πιο ορθολογιστικούς και κοινωνικά χρήσιμους πνευματικούς προσανατολισμούς ικανούς να στηρίξουν σωστές αποφάσεις καθημερινών ηθικοπρακτικών προεκτάσεων. Τέλος, προσθέτω ότι οι τεράστιοι όγκοι πνευματικών σκουπιδιών που διατυμπανίζονται προπαγανδιστικά στις εφημερίδες επειδή υποτάσσονται σε εφήμερους σκοπούς εξυπηρετικούς της ξένης εξάρτησης, αντισταθμίζονται αποτελεσματικά από ένα μεγάλο πλέον αριθμό βαθυστόχαστων αναλύσεων όπως οι πρόσφατες αναλύσεις του Γιώργου Κοντογιώργη και ασφαλώς του Χρήστου Γιανναρά. Μερικές έξοχες μεταφράσεις ξένων έργων, εξάλλου, εξισορροπούν την παρακμή και θρέφουν μια νέα γόνιμη τάση σοβαρής καλλιέργειας των στρατηγικών προσανατολισμών ενός κράτους. Προσδοκία μου είναι να συμβάλω κατά το δυνατό στην ενίσχυση αυτής της τάσης. Δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό, εκτός ίσως από το εφάμιλλης σημασίας διδακτικό έργο.

--------------------------------------------------------------------

11.11.2007. Κύριε Κολουμπή: θα μας τρελάνετε...

Δεύτερο σημείωμα σήμερα. Αφορμή το άρθρο του διακεκριμένου στοχαστή των προτάσεων πολιτικής κ Θοδωρή Κουλουμπή στην Καθημερινή (11.11.2007). Απλά δύο μόνο ερωτήματα:

    1. Πότε είχατε δίκαιο κ Κουλουμπή; Όταν το 1994 (στο βιβλιαράκι σας Ελληνική Εξωτερική Πολιτική μαζί με τον κ Βερέμη) προβλέπατε ένα αγγελικά φτιαγμένο  ή σήμερα που επιβεβαιώνεται αυτό που εμείς αναλύαμε πριν μια περίπου δεκαετία (για να δεχθούμε μύδρους και χαρακτηρισμούς).

    2. Γιατί τότε γράφατε για έναν δήθεν επερχόμενο αγγελικό κόσμο; Μήπως για να επηρεάσετε την ελληνική εξωτερική πολιτική προς κατευναστικές κατευθύνσεις -που όπως πολύ καλά γνωρίζετε ήταν πάντοτε καταστροφικές και αιτία πολέμου- που εμφανέστατα μας οδήγησαν σε αδιέξοδα σε όλα σχεδόν τα πεδία της ελληνικής διπλωματίας; Δεν είναι επιστημονικά τίμιο και δεοντολογικά ορθό αντί των σπασμωδικών και εξεζητημένα απολογητικών σας επιφυλλίδων να πείτε τίμια στους έλληνες ότι κάνατε λάθος και ότι θα πρέπει να ξανασκεφτούν την ελληνική στρατηγική;

Σε κάθε περίπτωση και επειδή διαπροσωπικά σας συμπαθώ -αντίθετα με εσένα εγώ ποτέ δεν σύγχυσα τις διαπροσωπικές σχέσεις ή τις προθέσεις με τις θεωρητικές διαφορές ή τις πολιτικές σκοπιμότητες, και κράτησα τις συζητήσεις σε πολιτισμένα επίπεδα-, λυπάμαι ειλικρινά γιατί ένα λαμπρό μυαλό όπως εσείς στην δύση μιας διακεκριμένης σταδιοδρομίας αντί να αναλύετε με συνέπεια και σοβαρότητα την διεθνή πολιτική όχι μόνο συνεχίζετε να εκφράζετε ασυνάρτητες γνώμες. Ακόμη χειρότερα, συνεχίζετε να στηρίζετε ένα ένα στρατό νεοεισερχόμενων που αντί ασκητικής επιστημονικής δουλειάς ειδικεύτηκαν στις προπαγανδιστικού χαρακτήρα ακαδημαϊκά μεταμφιεσμένες προτάσεις πολιτικής, δηλαδή, έκφραση γνωμών που αν και πολεμικού χαρακτήρα και μεγάλων διανεμητικών συνεπειών στερούνται κοινωνικοπολιτικών ελέγχων (επειδή ακριβώς, είναι ακαδημαϊκά μεταμφιεσμένες). Θα χαρώ πολύ αν έστω και την ύστατη στιγμή συμβουλεύσετε τους νεότερους φίλους σας να εγκαταλείψουν τις προτάσεις πολιτικής και τις αμφιλεγόμενες διεθνοπολιτικές παρέες τους για να επιδοθούν στην ασκητική επιστημονική δουλειά, για τον σκοπό δηλαδή που η κοινωνία στην οποία ανήκουν τους διαθέτει σπάνιους πόρους.

    Πάντως, και επειδή δεν είναι προσωπικό το ζήτημα, σου υπενθυμίζω ξανά, αγαπητέ Θοδωρή, ότι  -τώρα που μετά από σκληρή έρευνα εντόπισα όσα έγραψες στο παρελθόν -συμπεριλαμβανομένων και των αντιδεοντολογικών και άδικων μύδρων εναντίον μου και άλλων συναδέλφων μου - η κριτική μου θα είναι αμείλικτη. Φιλικά και για την επιστημονική σας υστεροφημία, συνιστώ ένα γενναίο mea culpa για ένα σωρό θέσεις και απόψεις που δυστυχώς για εσάς είναι καταγεγραμμένες.

ΝΒ.

1. Για όσους νομίσουν ότι η γλώσσα που χρησιμοποιώ είναι σκληρή καλύτερα να πληροφορηθούν πότε και με πόσους χαρακτηρισμούς ο κ Κουλουμπής και η ιδρυματική του παρέα έχει ντύσει με ανοίκειους και αντιδεοντολογικούς χαρακτηρισμούς εμένα και μερικούς άλλους συνάδελφούς μου όπως ο κ Πλατιάς. Αυτά είναι καταγεγραμμένα (scripta manent). Χαρακτηρισμούς, απλά και μόνο επειδή με αξιολογική ελευθερία και επιστημονικές προδιαγραφές των πιο υψηλών βαθμίδων (όπως εξάλλου επιβεβαιώθηκε από την εξέλιξη του διεθνούς συστήματος) αναλύαμε την πορεία του μεταψυχροπολεμικού διεθνούς συστήματος.

2. Ο Χρήστος Γιανναράς στην σημερινή οξυδερκή του επιφυλλίδα στην ίδια εφημερίδα, μεταξύ άλλων, σημειώνει: "Σε κοινωνίες παρακμής οι άνθρωποι φτάνουμε να ψηφίζουμε για άρχοντες και εξουσιαστές μας θλιβερά εκτοπλάσματα της κοινωνικής συμβατικότητας, γιατί έχουμε χάσει την ικανότητα να ξεχωρίζουμε τα πρόσωπα από τα προσωπεία, το πραγματικό από το επίπλαστο". Καλά θα ήταν ο εκλεκτός ομότιμος συνάδελφος να έγραφε κάτι αντίστοιχο για τον ακαδημαϊκό χώρο στις κοινωνικές επιστήμες. Χώρο του οποίου τις επίπλαστες κατασκευές γνωρίζει πολύ καλά.

-------------------------------------------------------------------

11.11.2007. Παιδιά πνευματικής σκύλας

-------------------------------------------------------------------

10.11.2007. Τουρκία, Κούρδοι και σχέδιο Αναν

Το αγγλικό κείμενο που ακολουθεί μας πληροφορεί ότι το φιλο-κουρδικό κόμμα τη Τουρκίας ζητεί αυτονομία των κουρδικών περιοχών. Λογικό όσοι εν Ελλάδι υποστήριξαν με φανατισμό το σχέδιο Αναν θα σπεύσουν να δηλώσουν τα ίδια που έλεγαν το 2004: Ότι μια τέτοια λύση (στα πρότυπα του σχεδίου Αναν) επιβάλλεται επειδή ο κόσμος εισέρχεται ... στην μεταεθνική εποχή, ότι επιβάλλεται να την δεχθούν οι εμπλεκόμενοι λόγω αναγκαιότητας και ότι όσοι δεν την δέχονται είναι ... εθνικιστές. Υποθέτω, όμως, ότι στο όνομα της ... ελληνοτουρκικής φιλίας θα σιωπήσουν ... Πάντως, πέραν των χαριτολογημάτων και των υπονοουμένων για την συνέπεια των ελληνικών μέσων ενημέρωσης, πολλών πολιτικών ηγετών και πολλών λεγόμενων πνευματικών ανθρώπων, η είδηση που ακολουθεί είναι εξαιρετικά σημαντική και δείχνει την πολύ δυσχερή θέση της Τουρκίας.

By Evren Mesci, ANKARA, Nov 8 (Reuters) - Turkey's leading pro-Kurdish party called on the government on Thursday to grant autonomy to the mainly Kurdish southeast as a solution to the violence that has plagued the impoverished region for more than two decades. Nearly 40,000 people have been killed in the conflict since the Kurdistan Workers Party (PKK) guerrillas took up arms to fight for a Kurdish homeland in southeastern Turkey. Tensions have escalated in recent weeks and Turkey has sent tens of thousands of troops to the border region with Iraq where many PKK rebels operate. "A democratic and federal system is the most suitable solution (to Turkey's Kurdish problem)," Aysel Tugluk, an influential Democratic Society Party (DTP) lawmaker, told a party convention in Ankara. The party approved a declaration calling for autonomy for Kurds in the southeast, a move expected to raise tensions further. Calling for greater autonomy for the Kurds remains a highly contentious issue in Turkey and has led to prosecutions. The DTP won 20 seats in elections in July, the first time supporters of more rights for the large ethnic Kurdish minority have been represented in parliament for more than a decade. Turkey's troops on the border are in place to cross into northern Iraq where some 3,000 PKK guerrillas are based. The DTP said a military offensive, approved by Turkey's parliament, was no solution to the long-running problem. "Everyone knows very well that the solution to the Kurdish problem lies in democratic moves rather than (military) operations," Tugluk said. DTP offices have been attacked by ultra-nationalist groups in the past few weeks and calls for the party to denounce the PKK as a terrorist organisation have intensified. Many Turks remain deeply suspicious of the DTP and believe it is just a mouthpiece of the PKK. The DTP rejects any ties to the PKK, which is considered a terrorist organisation by the United States, Turkey and the European Union. Prime Minister Tayyip Erdogan's government, which is seeking European Union membership, has eased some curbs on Kurdish language and culture, but many Kurds say this is not enough. "The most urgent issue that needs to be solved by politics is the Kurdish problem," said Nurettin Demirtas, who is expected to be appointed the DTP's new chairman later on Thursday. The DTP wants the government to ease restrictions on the Kurdish language further, give Kurds the choice about whether to learn Turkish and give them other political and cultural rights. (Reporting by Evren Mesci; Writing by Selcuk Gokoluk; Editing by Robert Woodward)
 

-------------------------------------------------------------------

8.11.2007. ρόλος διαδικτύου και οι μνήμες του Πολυτεχνείου και της Κύπρου του 1974

Όσοι δεν φρόντισαν να αποκτήσουν στοιχειώδεις δεξιότητες χρήσης του διαδικτύου δεν γνωρίζουν, ενδεχομένως, ότι ένα δημιουργείται ένα νέο ελληνικό ανθρωπολογικό σύστημα, αυτό του διαδικτύου. Προσωπικά έχω διαπιστώσει ότι κάποια μηνύματά μου αναμεταδίδονται πολλαπλασιαστικά από άλλους με πιθανό νούμερο τελικών αποδεκτών γύρω στις 300000!!.

    Πρόκειται, κυριολεκτικά για επικοινωνιακή επανάσταση που αποκαθιστά την ισορροπία μεταξύ αδυνάμου και ισχυρού. Αδύναμος εδώ είναι ο πολίτης και ισχυροί όσοι ελέγχουν τα μαζικά μέσα επικοινωνίας είτε αποπροσανατολίζοντας είτε λογοκρίνοντας ή ακόμη και παραπληροφορώντας. Πρόσφατα, για παράδειγμα, "των ελλήνων οι κοινότητες" οργανώθηκαν δικτυακά για να αντισταθούν στην πλεκτάνη Αναν και πρόσφατα στην προσπάθεια αποδόμησης της αληθούς ιστορικής μας μνήμης από οργανωμένα πλέον συστήματα κριτικών κονστρουκτιβιστών που όλως περιέργως -εκτός του ότι συναγελάζονται με υπαλλήλους του διεθνοαπατεώνα Σόρος- έχουν ισχυρές προσβάσεις στα μέσα ενημέρωσης.

    Ένας άλλος τρόπος είναι η οργάνωση ομάδων συζήτησης (κλειστή διεύθυνση των μελών που ανταλλάσουν πληροφορίες και γνώμες) και τα μπλοκ των οποίων η εξάπλωση είναι πλέον ασυγκράτητη και άνευ ορίων.

    Πολύ συχνά, εξάλλου, παίρνω μηνύματα που έχουν εκατοντάδες αποδέκτες και στα οποία ενίοτε συζητούνται εξαιρετικά σημαντικά επίκαιρα ζητήματα. Όταν το κρίνω σκόπιμο παρεμβαίνω. Όταν πρόκειται για ανοησίες χρησιμοποιώ το πλήκτρο ... delete. Πιο κάτω παραθέτω μια σημερινή παρέμβασή μου σε μήνυμα με πολλούς αποδέκτες και που αφορούσε την αντίσταση κατά της Χούντας στο Πολυτεχνείο, την εισβολή στην Κύπρο το 1974 και τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα και στην Κύπρο.

Quote

-------------------------------------------------------------------

2.11.2007. Το σχέδιο Αναν με απλά λόγια κατανοητά ακόμη και από μωρά.

"Άλλος" καθηγητής, με πληροφόρησαν πρόσφατα σε κάποια αίθουσα διδασκαλίας εκτός Αθηνών, "μας είπε [σε μάθημά του] ότι αυτός νομίζει πως μάλλον θα έλεγε ναι στο σχέδιο Αναν". Σε αίθουσες διδασκαλίας ποτέ δεν ασχολούμαι με "Άλλους" ("συναδέλφους" ή συναδέλφους). Απαντώ λοιπόν σ' αυτό, καθώς και σε σχετικό ηλεκτρονικό μήνυμα που πήρα πρόσφατα από φίλο επισκέπτη της σελίδας ο οποίος διερωτάται γιατί τόση επιμονή στην υπόθεση της πλεκτάνης του Σχεδίου Αναν. Σύντομη απάντηση: Η πλεκτάνη του Σχεδίου Αναν, αγγίζει κάθε πτυχή της ζωής μας, φιλοσοφικά, πολιτικά και ηθικά. Κυρίως αγγίζει κάθε πτυχή που αφορά την Ελευθερία μας. Ανέδειξε, επίσης, όλα τα ελλείμματα των νεοελλήνων: τις αδυναμίες και τις κακίες των νεοελλήνων του νεοελληνικού κράτους, του κυπριακού κράτους και της διασποράς. Εκτενέστερα:

Πρώτον, κανείς δεν μπορεί να νικήσει τα ηλίθια επιχειρήματα. "Τα ηλίθια επιχειρήματα πάντα ακατανίκητα και αήττητα". Όπως θα εξηγήσω αμέσως μετά, τέτοια ηλίθια επιχειρήματα καμιά σχέση δεν έχουν με την αναγκαία και μη εξαιρετέα επιστημοσύνη και την αξιολογική ελευθερία που πρέπει -ανεξαρτήτως εθνικότητας ή ζητήματος για το οποίο μιλά-  να χαρακτηρίζουν ένα ακαδημαϊκό. Δυστυχώς, ακόμη και σε εκπαιδευμένους εγκεφάλους κολλούν προκαταλήψεις, κακίες, έμμονες ανόητες ιδέες και στρεβλές ή λανθασμένες ιδέες που αντιβαίνουν με αντικειμενικά και διυποκειμενικά γνωστά γεγονότα [Για να είμαι δίκαιος, κυρίως σε τέτοιους εγκεφάλους είναι που ενυπάρχουν οι θεμελιώδεις συγχύσεις και οι γιγαντιαίες διαστροφές - όχι στον εγκέφαλο των "απλών" ανθρώπων που είναι εξ ορισμού πατριώτες και ορθολογιστές]. Μια τέτοια δέσμη (στρεβλών) ιδεών και προκαταλήψεων, είναι καλά εμπεδωμένη στο εγκέφαλο πολλών φορέων ακαδημαϊκών που "ειδικεύονται" στην δικαιολόγηση της ξένης εξάρτησης (δηλαδή, της αποδυνάμωσης της εθνικής ανεξαρτησίας της μικρής και ηττημένης ψωροκώσταινας", όπως συνηθίζουν να λένε κατ'  ιδίαν). Έτσι δικαιολογείται το γεγονός πως ένας μεγάλος αριθμός εξ αυτών είτε σιώπησαν ένοχα, είτε μουρμούρισαν ακατανόητες ιδέες είτε υποστήριξαν το εγκληματικό και φασιστικό σχέδιο Αναν. Σ' αυτό εμπίπτει και η ιδέα, πολύ διαδεδομένη πλέον στην Αθήνα, πως πρέπει, δήθεν, να αποκυπριοποιήσουμε τάχιστα την ελληνική εξωτερική πολιτική (από φιλοσοφική άποψη, βεβαίως, κάθε λογικός άνθρωπος θα έλεγε ότι μια τέτοια θέση είναι κατάπτυστη, απάνθρωπη, ανθελληνική και ασφαλώς πολιτικά παντελώς ανορθολογική). Έτσι πολλοί "νεότεροι" "εκπαιδεύτηκαν" να είναι "ποντικοί" αποσπασματικών ή λανθασμένων πληροφοριών για την πρόσφατη ιστορία του Κυπριακού (για να είμαστε δίκαιοι μερικοί εξ αυτών εκπαιδεύτηκαν και σε πανεπιστήμια της εσπερίας τα οποία πολύ συχνά ελέγχονται ή ποδογετούνται από "Υπηρεσίες" ή από πανεπιστημιακούς που είναι φορείς νεο-αποικιακών αντιλήψεων). Ασφαλώς, στους παροικούντες την αθηναϊκή Ιερουσαλήμ, δηλαδή, το παρακμασμένο ιδεολογικοπολιτικό περιβάλλον του κέντρου της Αθήνας που περικλείεται από την Αμερικανική Πρεσβεία, την Βρετανική Πρεσβεία και τα Εξάρχεια, τα αίτια και τα αιτιατά είναι πασίγνωστα. Η αναφορά στις τρις γωνιές του τριγώνου που μόλις έκανα μπορεί να φαντάζει ρητορική αλλά είναι ουσιαστική. Σχετίζεται με όλα τα νοσήματα του νεοελληνικού κράτους: Εξάρτηση, σύγχυση, επιστράτευση, αναρρίχηση, αναρχισμός κάθε είδους, πολιτικός ανορθολογισμός. Έτσι, συχνά παρατηρούμε πως κάποιοι "εκπαιδευμένοι" κυριολεκτικά τραβούν από τα μαλλιά "επιχειρήματα" πως στο κυπριακό "φταίνε, δήθεν, οι έλληνες". Στην συνέχεια, αυτά τα "επιχειρήματα" χρησιμεύουν ως εργαλεία προπαγάνδας του ποθητού "ξεφορτώματος του βάρους της Κύπρου από τους ώμους της Ελλάδας". Δεν χρειάζεται να αναφερθώ σε ονόματα. Είναι πολύ γνωστά σε όλους μας. Σε κάθε περίπτωση, οι προθέσεις δεν μας ενδιαφέρουν. Τσουβαλιάστηκαν όλοι, πάντως, και εκτέθηκαν ανεπανόρθωτα στην υποστήριξη του Σχεδίου Αναν. Αυτό είναι η μια πτυχή. Η άλλη είναι ότι τους φταίει όχι μόνο η Κύπρος αλλά και οτιδήποτε είναι απομακρυσμένο από τον Αθηναϊκό μικρόκοσμο. Πρόκειται για είδος ιδεολογικοπολιτικής διαστροφής που σπάνια συναντά κανείς σε βιώσιμα κράτη. Χαρακτηριστικά, πρόσφατα σε εκλεκτορικό σώμα, κάποιος επιτέθηκε κατά φοιτητή που υποστήριζε την διδακτορική του διατριβή, επειδή έκανε αναφορές στο "ελληνικό Βυζάντιο". Αποτελεί, βλέπεται, ύβρη αν ένας φοιτητής αναφερθεί στην ελληνικότητα του Βυζαντίου. Εξερχόμενος, άλλος κατάπληκτος εκλέκτορας απογοητευμένος και αηδιασμένος είπε: "Μα δεν καταλαμβάνετε κύριοι συνάδελφοι!. Τους φταίει πια ακόμη και αν απλά λέμε ότι είμαστε έλληνες. Ο γάλλοι, άγγλοι, τούρκοι,  κινέζοι, μπορούν να λένε ότι είναι γάλλοι, άγγλοι, τούρκοι και κινέζοι. Εδώ όμως, πια, τους ενοχλεί ακόμη και αν απλά λέμε ότι είμαστε έλληνες". Εκτιμώ πως κάποιοι, φιλοσοφικά είναι έτοιμοι και ικανοί να διανέμουν όλο τον ελληνικό χώρο πλην  Κολωνακίου". Αμήν. Δέος, πάντως, διακατέχει κάθε νοήμονα. Τα εντός εισαγωγικά λεχθέντα κρύβουν βαθιές αλήθειες που θέτουν σε κίνδυνο την συλλογική μας ελευθερία, δηλαδή την εθνική μας ανεξαρτησία. Οι θέσεις, οι στάσεις, τα γραφόμενα και τα λεγόμενα πολλών, αυτό ακριβώς φανερώνουν.

Δεύτερον, όσοι πιάστηκαν στον ιστό της πλεκτάνης Αναν προετοιμάζονταν ή τους προετοίμαζαν από καιρό.

    α) Ο "Άλλος", λοιπόν,  όπως κάθε "κοινωνικός επιστήμονας", πρέπει να ξέρει τι είναι διεθνής και ευρωπαϊκή νομιμότητα. Αν δεν τό ξέρει καλύτερα να αυτο-γυμνωθεί από ακαδημαϊκούς τίτλους και να πάει σπίτι του. Για λόγους δεοντολογίας και συνειδήσεως, πάντως, αυτό θα έκανα αν είχα εκτεθεί ως δράστης τέτοιων πνευματικών παρεκτροπών που θίγουν καίρια κάθε πιθανή νοηματοδότηση της έννοιας ελευθερία.  Εξάλλου, ακόμη και πρωτοετείς φοιτητές πρέπει να μένουν ανεξεταστέοι αν δεν γνωρίζουν τι είναι η διεθνής και ευρωπαϊκή νομιμότητα. Το ότι δεν το γνώριζε η συντριπτική πλειονότητα δεκάδων βαρυφορτωμένων τιτλούχων είναι το πρόβλημα (δικό τους και όλης της Ελλάδας αλλά εξ αντικειμένου και της υπόλοιπης Ευρώπης της οποίας στην περίπτωση αυτή αποδείχθηκε πως τα αντανακλαστικά ήταν ελλειμματικά ή ελαττωματικά)

    β) Ο "Άλλος" αλλά και κάθε υπεύθυνος πολίτης είναι υποχρεωμένος να γνωρίζει (ξέρω "απλούς" ανθρώπους που συναντώ στις λαϊκές αγορές όταν ψωνίζω, που έχουν επίγνωση, όπως και ο δωδεκαετής υιός μου που το κατανόησε αμέσως μόλις του το εξήγησα), ότι η πλεκτάνη Αναν έστησε φασιστοειδές σχέδιο που πρότεινε την παραβίαση των Υψηλών Αρχών διεθνούς δικαίου, την παραβίαση του Καταστατικού Χάρτη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, την παραβίαση της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την καταστολή της συλλογικής και ατομικής ανθρώπινης ελευθερίας των πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας, την καταστολή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την ακύρωση της λαϊκής κυριαρχίας, την καταστολή της δημοκρατίας σε όλες τις πιθανές νοηματοδοτήσεις της και ασφαλώς αφενός τον αφοπλισμό των κυπρίων και αφετέρου την εγκατάσταση πέντε στρατών στο νησί για να εξυπηρετούνται διεθνοφασιστικοί σκοποί στην περιοχή. Αυτά έθιγαν μέχρι εξοντώσεως όχι μόνο την βαθιά Ελλάδα των ενάμιση εκατομμυρίων ελλήνων της Κύπρου αλλά και τους τουρκοκύπριους της Κυπριακής Δημοκρατίας.

    γ) Δημιουργούσε ένα γόρδιο δεσμό στις ελληνοτουρκικές σχέσεις με ανυπολόγιστες συνέπειες στο μέλλον.

    δ) Δημιουργούσε προηγούμενο για ελληνικά εδάφη αλλά και εδάφη άλλων χωρών (για παράλληλους βίους βλ. Βοσνία και Κόσσοβο, αλλά ίσως και Ιράκ, Παλαιστίνη και αλλού στην περιφέρειά μας και ευρύτερα).

    ε) Τέτοια γεγονότα, βεβαίως, είναι θανάσιμο πλήγμα κατά κάθε έννοιας πολιτικού πολιτισμού των ενδοκρατικών και διακρατικών σχέσεων.

Τρίτον, τέσσερα χρόνια μετά, οι "κοινωνικοί επιστήμονες" δεν δικαιούνται!!! -εκτός και αν αντιδεοντολογικά ως "επιστήμονες" υπηρετούν τον φασισμό επιστρατεύοντας ψεύδη και μεταμφιεσμένες ιδεολογικοπολιτικές εκλογικεύσεις- να νομίζουν πως "μάλλον μας συνέφερε το σχέδιο Αναν και πως θα έλεγε Ναι". Δικαιούται μόνο να λέει την αλήθεια ή τουλάχιστον να μην λένε συνειδητά ψέματα. Αυτό γιατί τα α, β, γ, δ, ε στα οποία αναφερθήκαμε μόλις δεν θέτουν ζητήματα για τα οποία χωρούν "πολλές ερμηνείες" ή που δικαιολογούν "πλουραλισμός ιδεών" και "διαφορετικές εκτιμήσεις". Σχετίζονται με τη ανθρώπινη ελευθερία για την οποία η ερμηνεία μπορεί να είναι ΜΟΝΟ ΜΙΑ. Τα προαναφερθέντα είναι πασίδηλα και επαληθεύσιμα γεγονότα αποτελούν μια εξόφθαλμη περίπτωση μελέτης των ελλειμμάτων του διεθνούς δικαίου, μελέτης της αληθούς μορφής του διεθνούς συστήματος, μελέτης των ελαττωμάτων των λειτουργιών των διεθνών θεσμών (συμπεριλαμβανομένης και της ΕΕ) και μελέτης των απειλών κατά της ανθρώπινης ελευθερίας που υποκρύπτουν η αγραμματοσύνη, η επιστρατεύσεις των "επιστημόνων" από κοινωνικοπολιτικά ανεξέλεγκτους "πολιτικούς αλήτες" του διεθνοπολιτικού παρασκηνίου και μελέτης των συνεπειών καλλιέργειας από στρατευμένους στα ΜΜΕ τάσεων ωχαδελφισμού, κόπωσης και αδιαφορίας επί ζητημάτων που είναι ζωτικά για την ανθρώπινη ελευθερία, την δική μας και των άλλων.            

Αυτά λοιπόν εν συντομία. Το δωδεκαετές "μωρό μου", πάντως, τα κατάλαβε. Από εκεί και πέρα ο "διάλογος" σε οποιοδήποτε επίπεδο και αν γίνεται, μπορεί, όπως συχνά συμβαίνει, να μυρίζει χοιροστάσιο. Και μέσα στην βρωμερή λάσπη να κυλίονται άνθρωποι και "επιχειρήματα" ειδικευόμενοι και επιδιδόμενη στην καταπολέμηση της ανθρώπινης ελευθερίας. Όσον με αφορά, θα συνεχίσω, όπως συχνά υπόσχομαι στους αναγνώστες μου, να εκπληρώνω το καθήκον μου συγγράφοντας αναλυτικότερα κείμενα για τα καίρια αυτά ζητήματα. Εδώ και καιρό, βεβαίως, έχω αποφασίσει να μην μπαίνω στην οδυνηρή θέση να καταστήσω επώνυμους συνομιλητές μου όσους συνειδητά ή ανεπίγνωστα έχουν αποφασίσει να κυλίονται στο βρωμερό χοιροστάσιο της λάσπης ανελεύθερων επιχειρημάτων  και των προσωπικών επιθέσεων. Αυτή την λάσπη, μπορούν αυτάρεσκα να την μυρίζονται και να την απολαμβάνουν, μόνοι τους ή με πολλούς "Άλλους" (παρασυρμένους ή μη). Η θλιβερή κατάντια τους με θλίβει αλλά με αφήνει παγερά αδιάφορο και ψύχραιμο. Και όση λάσπη κι αν πετάξουν σε εμένα επιστρέφεται μετά θυμού και μετά βδελυγμίας (στο παρελθόν έκανα το λάθος να αντιδρώ στις χαλκευμένες επιθέσεις λάσπης). Ο καθένας κάνει την δουλειά του και λόγω ανθρώπινης ετερότητας κινείται σε επίπεδο διαφορετικών φιλοσοφικών και επιστημονικών προδιαγραφών. Δεν υπάρχει επικοινωνία μεταξύ ατόμων που βρίσκονται σε δύο διαφορετικά αεροπλάνα που κινούνται σε αντίθετες πορείες και που πετούν σε διαφορετικό ύψος. Τώρα, αν η αιχμηρότητα των επιχειρημάτων ενοχλεί, λυπάμαι. Αν επίσης,  ενοχλούν αιχμηρά επιχειρήματα ["μυρίζουν χοιροστάσιο τα επιχείρηματα κατά της ελευθερίας], επίσης λυπάμαι. Τίποτα το προσωπικό δεν υπάρχει και ειλικρινά οι προθέσεις δεν ενδιαφέρουν. Μόνο θλίβει όταν όπως εδώ, στις γραμμές που προηγήθηκαν, κανείς είναι υποχρεωμένος να θίξει τα αυτονόητα, όχι για να πειστεί ο ίδιος αλλά ανυποψίαστα θύματα, φοιτητές, μαθητές και αναγνώστες. Σε κάθε περίπτωση, οι συνειδητές ή ανεπίγνωστες ανελεύθερες στάσεις, δεν αφορούν μόνο τον ταλαίπωρο "επιστημονικό διάλογο" αλλά κάθε νοήμον άτομο και μόνο με αιχμηρά επιχειρήματα μπορείς να αντιμετωπίσεις. Και αυτό για να μην φθάσουμε στην ανάγκη να χρησιμοποιήσουμε άλλες μεθόδους για να υπερασπιστούμε την ελευθερία μας, κάτι που δεν είναι και τόσο άγνωστο φαινόμενο στην πρόσφατη ιστορία μας.

-------------------------------------------------------------------

1.11.2007. Κληρίδης, Σημίτης, Μητσοτάκης, Κουλουμπής (2)

Για το προηγούμενο σημείωμά μου 27.10.2007 πήρα πολλά μηνύματα, θετικά στο σύνολό τους, εκτός από ένα. Κάποιος λοιπόν διερωτήθηκε για την οξύτητα των επιχειρημάτων και κατά πόσο μια πιο ήπια ανταλλαγή επιχειρημάτων είναι πιο ενδεδειγμένη. Θα μπορούσα να αντιτάξω χιλιάδες επιχειρήματα, κάτι που θα κάνω, όπως υποσχέθηκα, σε εύθετο χρόνο. Περιορίζομαι στα εξής:

    Πρώτον, σε αντίθεση με ύβρεις, ύπουλους χαρακτηρισμούς, δολοφονίες χαρακτήρα και παραπλανητικές παραπομπές (έχω ένα μεγάλο κιβώτιο με κείμενα αυτού του είδους κατά του υπογράφοντος και μερικών άλλων συναδέλφων μου) οι δικές μου θέσεις μπορεί να περιέχουν επιχειρήματα που χαρακτηρίζονται από αιχμηρότητα και διεισδυτικότητα (αναμφίβολα ενοχλητική) αλλά ΠΟΤΕ ΥΒΡΕΙΣ. Κάποτε προκάλεσα ένα υπερφίαλο συνάδελφο νομικό διεθνολόγο (τώρα μακαρίτη) που έγραψε ολοσέλιδο κατάπτυστο κείμενο εναντίον μου στην Ελευθεροτυπία, να μου προσκομίσει έστω και μια φράση μου σε οποιοδήποτε κείμενό μου με την οποία να ύβριζα κάποιον, έστω και έμμεσα. Ασφαλώς και δεν μου προσκόμισε κάτι γιατί δεν υπάρχει. Απορρίπτω μετά βδελυγμίας, λοιπόν, αντιστροφές ρόλων και στάσεων που μόνο γκαίμπελς του πνεύματος μπορεί να κάνουν. Ούτε και δέχομαι να εξομοιώνονται αμιγώς ακαδημαϊκές αντιλήψεις του ρόλου μου με τις αντίστοιχες αντιλήψεις επιστημονικά μεταμφιεσμένων παρείσακτων του κοινωνικοπολιτικά και επιστημονικά ανεξέλεγκτου διεθνοπολιτικού περίγυρου. 

    Δεύτερον, οι νύξεις στο σημείωμα όπως και σε πολλά βιβλία μου, δεν απευθύνονται (κατά) των νεότερων και νεοεισερχόμενων στελεχών των πολιτικών επιστημών και των διεθνών σχέσεων. Αν και πολλοί από αυτούς τους νέους επιστήμονες ήδη βυ