Παναγιώτης Ήφαιστος
Καθηγητής, Διεθνείς Σχέσεις-Στρατηγικές Σπουδές
Πανεπιστήμιο Πειραιώς, Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών
www.ifestos.edu.gr -- www.ifestosedu.gr -- info@ifestosedu.gr -- info@ifestos.edu.gr
Για μετάβαση στην κεντρική σελίδα, άνοιγμα σε άλλο παράθυρο, κλικ εδώ www.ifestos.edu.gr ή www.ifestosedu.gr
Έκτακτες παρεμβάσεις επί σημαντικών ζητημάτων διεθνών σχέσεων
και αναδημοσίευση άλλων επίκαιρων σημαντικών κειμένων
Περιεχόμενα (κλικ για μετάβαση προς και από τον τίτλο):
16.11.2008. Β. Φούσκας, η αμφιλεγόμενη γενιά του Πολυτεχνείου
12.11.2008. Λυσσαρίδης και Πνευματική τρομοκρατία
7.11.2008. Η εκλογή του Ομπάμα στις ΗΠΑ
28.7.2008. Λάζαρου Μαύρου. Πρώτη φορά λαέ ... (και σχόλιο Π. Ήφ.)
30.12.2007. Σχέδιο Άτσεσον και μια δικαστική απόφαση.
20. 9. 2007. «Ευστάθιος Αβρααμίδης "Συνωμοσιολογία» - είναι συνωμοσία
17.9.2007. Εκλογές 2007 – Η συλλογική πολιτική σοφία των μελών της ελληνικής κοινωνίας
9.9.2007. Dr. Nikolaos A. Stavrou, THE GENTRIFICATION OF GREECE.
2.9.2007, Χρήστος Γιανναράς: Θα υπάρξει απελπισμός με συνέπεια;
2.9.2007. Πυρκαγιές: Συνέντευξη Π. Ήφαιστος
29.08.2007. Ασύμμετρες απειλές (Π. Ήφαιστος)
27.8.2007 ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: <<Έργο
αρρωστημένων εγκεφάλων>>
24.06.2007 Ανελέητες Στρατηγικές των Μεγάλων Δυνάμεων, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία
22 Απριλίου 2007 Χούντα 1974-1967: Κρίκος στην αλυσίδα της ξένης εξάρτησης
25.3.2007, ΕΕ: δυνατότητες, περιορισμοί, παράδοξα
8.3.2007. Η ευρωπαϊκή προοπτική της Κύπρου (ομιλία)
24.2.2007. ΕΕ, Κοσμοπολιτισμός, Καντ και κυριαρχία
19.2.2007. Πυρηνική διασπορά: Non Proliferation Treaty.
06.08.2006. Π. Ήφαιστος, Ο πόλεμος στον Λίβανο, συνέντευξη
12.7.2006. (Ευστ. Αβρααμίδης) Μήπως στήνεται σκηνικό αποενοχοποίησης της Τουρκίας;
3.7.2006.Το ρεπορτάζ του κ Παπαχελά για τον εκ Λευκωσίας κίνδυνο
28.6.2006 (Σταύρος Λυγερός) Αγαπητή Ursula ...
26.6.2006 (Ευστάθιου Αβρααμίδη) Το συμφέρον της Ελλάδας
1.6.2006. Διεθνές δικαστήριο και τουρκική απειλή
27.5.2006. Ελληνική στρατηγική
22.5.2006. Στρατηγική μειονότητα (υπό δημοσίευση)
7.5.2005. Πυρηνικά αδιέξοδα: Κρίση του Ιράν ή κρίση του κόσμου; Πρώτο Θέμα 7.5.2006;
7.5.2005. Διαδρομή και αδιέξοδα της πυρηνικής ισχύος. Παρόν 7.5.2006.
Πυρηνικά όπλα: Τι κρίνεται στο Ιράν (Κόσμος του Επενδυτή 13-14 Μαϊου 2006)
Μπροστά στην πόρτα του πυρηνικού φρενοκομείου (υπό δημοσίευση)
3.5.2006. Κρίση γύρω από τα πυρηνικά του Ιράν: Εισαγωγικές επισημάνσεις
Συνθήκη Μη διασποράς πυρηνικών όπλων (αγγλικό κείμενο Συνθήκης)
19.2.2006. Π. ¨Ηφαιστος, ΠΕΡΙ «ΑΤΛΑΝΤΙΣΜΟΥ», «ΕΥΡΩΑΤΛΑΝΤΙΣΜΟΥ» ΚΑΙ … «ΑΠΟΡΡΙΠΤΙΚΩΝ», Το Παρόν, 19.2.2006.
19.2.2006. Θέμου Στοφορόπουλου, Ελληνοτουρκικά: να διαφυλάξουμε τα δικαιώματά μας, Η Καθημερινή
19.2.2006. Π. Ήφαιστος Κυπριακό: Στρατηγικές επιλογές και μακροπρόθεσμη διέξοδος (Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία 5.3.2006).
===========================================
Η αμφιλεγόμενη κληρονομιά της «γενιάς του Πολυτεχνείου»
Ο Πολίτης 16.11.2008.
Βασίλης Κων/νου Φούσκας*
Τότε...
Τώρα θα πλησιάζουν τα εξήντα τους χρόνια. Υπήρξαν ριζοσπάστες και ριζοσπάστριες, κάποιοι μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, κάποιες μέλη του ΠΑΚ, κάποιοι ανένταχτοι, τροτσκιστές ή αναρχικοί. Άλλες, πάλι, και άλλοι, ήταν στο ΚΚΕεσ, στο Ρήγα, ή ήταν Μαοϊκοί (μερικοί από αυτούς ήταν με τη «χήρα του Μάο») και άλλοι με το Τίτο. Το κυπριακό εμφανιζόταν κι αυτό αδρά κάπου, τέλος πάντων, όχι τόσο όσο στη προηγούμενη γενιά, αυτή του 114 και των Λαμπράκηδων (κι όμως ήταν το κυπριακό, δηλ. η μοίρα της Κύπρου, που κρινόταν στο παρασκήνιο με τη πτώση του Παπαδόπουλου και την άνοδο στην κυβερνητική/στρατιωτική εξουσία του Ιωαννίδη). Αυτοί κι αυτές, λοιπόν, πρώτα μπήκαν στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών στη Σόλωνος, ακριβώς την περίοδο του πολέμου του Γιομ Κιπούρ. Μετά μετακόμισαν στο Πολυτεχνείο, διότι εκεί ο φυσικός χώρος ήταν καλύτερος για αντίσταση και «υπήρχε και μια μεγάλη καγκελόπορτα για άμυνα». Έστησαν ραδιοφωνικό σταθμό. Οι λίγοι της Νομικής (άραγε, έχουμε τα ονόματά τους?) έγιναν εκατοντάδες χιλιάδες σε όλη την Αθήνα και η κατάληψη του Πολυτεχνείου έγινε σύμβολο αγώνα κατά της χούντας του Παπαδόπουλου. Το κίνημα ήταν πραγματικά αυθόρμητο, αλλά το αυθόρμητο έχει τη τάση να καθοδηγείται σχεδόν πάντα απ’ το συνειδητό. Η νεολαία «έβραζε» καθ’ όλη τη διάρκεια της χούντας και πολύ πριν από αυτή. Αλλά το «συνειδητό» (και το «αυθόρμητο») της ριζοσπαστικής πρωτοπορίας και λαϊκής δυσαρέσκειας έδρασε τον Οκτώβρη-Νοέμβρη 1974. Γιατί τότε;
17 Νοεμβρίου 1974 και τα τανκς σπάνε τη καγκελόπορτα. Υπάρχουν θύματα. Ο Παπαδόπουλος πέφτει από τη κυβέρνηση, αλλά το κίνημα του Πολυτεχνείου δεν ρίχνει τη Χούντα, αλλά μια μερίδα της. Στην εξουσία, τώρα, είναι ο «ψυχοπαθής Ιωαννίδης» (ο χαρακτηρισμός ανήκει σε αμερικανούς αξιωματούχους). Μετά από λίγους μήνες, ο Ιωαννίδης θα κάνει το πραξικόπημα στη Κύπρο εναντίον του Μακαρίου. Ακολουθεί η εισβολή του τουρκικού στρατού και η διχοτόμηση της μεγαλονήσου.
Η ιστορική έρευνα – κι έχω εδώ κατά νου, πάνω απ’ όλα, τη καταπληκτική δουλειά του Αλέξη Παπαχελά, Ο Βιασμός της Ελληνικής Δημοκρατίας – έδειξε ότι η χούντα επιβλήθηκε στην Ελλάδα από τον αμερικανικό παράγοντα για δύο και μόνο λόγους. Ο πρώτος ήταν για να μην έρθει στην πολιτική εξουσία της χώρας ο Ανδρέας Παπανδρέου και δημιουργήσει, μαζί με τον Μακάριο, τον αραβικό κόσμο και τον Τίτο μια αντι-ΝΑΤΟϊκή στρατηγική κατάσταση στα Βαλκάνια και ανατολική Μεσόγειο. Ο δεύτερος ήταν η επίλυση του κυπριακού με βάση τα διχοτομικά σχέδια του Άτσεσον. Οι περισσότεροι χουντικοί αξιωματικοί, μας λέει ο Παπαχελάς, ήταν στις λίστες πληρωμών της CIA. Η ελληνική κομουνιστική αριστερά τότε, με ελάχιστες εξαιρέσεις μέσα στο ΚΚΕεσ και τα στελέχη της ΕΔΑ παλιότερα (π.χ. ο αείμνηστος Ηλίας Ηλιού), δεν είχαν τέτοιες αναλύσεις. Ούτε βέβαια και οι νεολαίες τους. Είχε όμως ο Ανδρέας Παπανδρέου και η Ελληνική νεολαία σήμερα καλά θα κάνει να μελετήσει διεξοδικά το βιβλίο του Η Δημοκρατία στο Απόσπασμα. Η μετέπειτα μελέτη του Παπαχελά επαληθεύει όλη τη Παπανδρεϊκή ανάλυση. Η «γενιά του Πολυτεχνείου», λοιπόν, παρόλο που η πράξη της ήταν πράγματι μια ηρωική δημοκρατική παρέμβαση μέσα στη συγκυρία, στην ουσία τα πολιτικά αποτελέσματα αυτής της δράσης της παραμένουν αμφιλεγόμενα, ειδικά ως προς το κυπριακό ζήτημα. Η γενιά αυτή, έτσι και όπως κι αν καθοδηγούνταν από τους όποιους αριστερούς σχηματισμούς και κόμματα τότε, δεν είχε σωστή ανάλυση των διεθνών και περιφερειακών σχέσεων της Ελλάδας και της στρατηγικής συγκυρίας. Ειδικότερα, δεν είχαν καν υποψιαστεί τις επιπτώσεις της δράσης τους πάνω στη χούντα του Παπαδόπουλου. Η χούντα δεν έπεσε από κανένα φοιτητικό κίνημα ή μαζική αντίσταση. Η χούντα έπεσε από την τουρκική εισβολή – γιατί, λοιπόν, αυτή η «γενιά» (αλλά και όχι μόνο) στραβομουτσουνιάζει όταν η τουρκική πολιτική ηγεσία μας λέει ότι «μας βοήθησε» στην παλινόρθωση της δημοκρατίας;
Μετά...
Η «γενιά» του Πολυτεχνείου, βέβαια, άρχισε να μεγαλώνει. Κάποιοι και κάποιες πήραν τα πτυχία τους, κάποιοι όχι (τότε, αν ήσουν καλός φοιτητής και διάβαζες, ήσουν «σπασικλάκιας», εξάλλου, το Πανεπιστήμιο δεν ήταν παρά «μηχανισμός αναπαραγωγής της αστικής ιδεολογίας», άρα, ως προς τι τέτοια γνώση;), αλλά οι πιο επιτήδειοι είχαν ήδη θέση δίπλα στους μεγάλους πολιτικούς των κομμάτων της Αριστεράς, δηλ. κυρίως του ΚΚΕ, του ΠΑΣΟΚ και του ΚΚΕεσ.
Τα εφτά πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, όμως, ήταν η ΝΔ του Καραμανλή που άρχισε να κάνει τις πρώτες δειλές Κεϋνσιανές/σοσιαλδημοκρατικές μεταρρυθμίσεις, όχι η κεντροαριστερά. Το Πανεπιστημιακό άσυλο κατοχυρώνεται επί Καραμανλή και τα δύο ΚΚΕ νομιμοποιούνται επί Καραμανλή. Η δεκαετίες του 1980 και 1990 σηματοδοτούν την επικάθιση της «γενιάς» σε κυβερνητικούς θώκους. Η κυβερνήσεις Παπανδρέου συνεχίζουν και βαθαίνουν τις Κεϋνσιανές μεταρρυθμίσεις που ξεκίνησε ο Καραμανλής, σε μια εποχή μάλιστα που ο Κεϋνσιανισμός είναι σε υποχώρηση σε όλη τη Δυτική Ευρώπη. Κι ενώ ούτε ο Μιτεράν στη Γαλλία δεν κατάφερε να επικρατήσει του καλπάζοντος νέο-φιλελευθερισμού, η κυβέρνηση Παπανδρέου αντιστάθηκε ως το τέλος. Ως αντίδραση στο «λαϊκισμό» του Παπανδρέου άνθισε το «εκσυγχρονιστικό» ρεύμα Σημίτη, το οποίο όμως είχε το ιδιάζον χαρακτηριστικό να θέλει μεν τον εκσυγχρονισμό της οικονομίας επί τη βάσει ενός νέο-φιλελεύθερου προγράμματος, αλλά όχι κι ένα ριζικό εκσυγχρονισμό και αναδιάρθρωση της άμυνας της χώρας προκειμένου να ενισχύσει την αποτρεπτική της ισχύ στο Αιγαίο και τη Κύπρο.
Η «γενιά» κράτησε όμως καλά. Ενίσχυσε το κράτος της από θέσεις κυβερνητικής εξουσίας, έφτιαξε νόμους για τη διασφάλιση των νέων προνομίων της, αγόρασε μετοχές στο χρηματιστήριο (κι έκλαψε όταν αυτές έπεφταν), αγόρασε ακίνητα και έκρινε προσφορές προμηθειών για τα μεγάλα έργα του έθνους κλπ. και, κάτι που είναι επίσης άξιον προσοχής, η «γενιά», συνεχίζοντας της παράδοση, πολύ λίγο ή καθόλου ασχολήθηκε με τις διεθνείς σχέσεις της χώρας. Η γραμμή του 1974 καλά κρατεί: «όχι ασχολία με τα εθνικά ζητήματα, μη μας πουν και εθνικιστές!». Με κατέπληξε, για παράδειγμα, η άγνοια της κας Δαμανάκη για το κυπριακό όταν διάβασα μια επιφυλλίδα της στο Βήμα της Κυριακής όταν δημοσιοποιήθηκε το πρώτο σχέδιο Ανάν το 2002. Η «γενιά» δεν γνωρίζει διεθνείς σχέσεις και δεν είχε ποτέ στρατηγική ανάλυση του ελληνικού χώρου στην ανατολική Μεσόγειο. Εύκολα, έτσι, χειραγωγήθηκε κι έγινε η εγχώρια μεταπολιτευτική δομή του νέου τύπου της ξένης εξάρτησης. Γνωρίζει, όμως, από κράτος, κόμματα και μηχανισμούς αυτού του είδους, οι οποίοι εκπαιδεύουν τους φορείς τους σε πολύ συγκεκριμένες μεθόδους διαχείρισης λαϊκής περιουσίας και πολιτικών διακυβευμάτων. Γιατί, λοιπόν, η «γενιά» στραβομουτσουνιάζει όταν της απευθύνονται κατηγορίες ότι όταν ήταν στην εξουσία δεν έκανε και τίποτε το πολύ διαφορετικό απ’ τις Δεξιές κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένων της διαπλοκής της στη κατάχρηση της εξουσίας;
Σήμερα...
Η «γενιά» αποτέλεσε τη βασική πολιτική τάξη στήριξης των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, εσωτερικεύοντας και εξυπηρετώντας, συνειδητά ή ασυνείδητα, το ξένο παράγοντα, άρα, η συμβολή της στα αιτήματα εκσυγχρονισμού και ανεξαρτησίας της ελληνικής κοινωνίας και του κράτους είναι πολύ αμφιλεγόμενη. Εγκλωβισμένη ακόμα μέσα στους ίδιους κομματικούς σχηματισμούς που γέννησε η μεταπολίτευση, δηλαδή, να μην το ξεχνάμε, το δράμα του κυπριακού ελληνισμού, αδυνατεί να κάνει μια στρατηγική πολιτική ανάλυση της σημερινής συγκυρίας και να δει ότι έφτασε, πάνω απ’ όλα, το τέλος του μεταπολιτευτικού κύκλου, δηλ. το τέλος μιας πολιτικής εξάρτησης από τη πράξη βίας του τουρκικού (ΝΑΤΟϊκού) στρατού ενάντια στη Κυπριακή Δημοκρατία το καλοκαίρι του 1974. Μόνο όταν το ελληνικό κράτος χειραφετηθεί από την ήττα του 1974 θα μπορέσει να ανακάμψει ως τέτοιο και να χτίσει μια νέα δημοκρατία. Έχει αυτή η συγκεκριμένη «γενιά» κατανοήσει το ιστορικό και διεθνολογικό πλαίσιο μέσα στο οποίο άρχισε να συζητιέται στα σοβαρά μια «λύση» του κυπριακού σήμερα; Αλήθεια, έχει η ίδια η κυβερνώσα τάξη της Ελλάδας κατανοήσει τις στρατηγικές, περιφερειακές και διεθνολογικές συνιστώσες της σημερινής ιστορικής συγκυρίας; Αν το έχει καταλάβει, τότε θα πρέπει να ενστερνιστεί μια σειρά από αιτήματα.
Το αίτημα που θέτει η σημερινή ελληνική κοινωνία είναι βαθύτατα εκσυγχρονιστικό και πάει πέρα απ’ τον μεταπολιτευτικό πολιτικό και οικονομικό κύκλο πραγμάτων. Η ελληνική κοινωνία απαιτεί εκσυγχρονισμό του ελληνικού Πανεπιστημίου, εξορθολογισμό του προγράμματος σπουδών και βιβλιοθήκες που να ανταγωνίζονται ευθέως τα καλύτερα Πανεπιστήμια του εξωτερικού. Απαιτεί παραγωγικοποίηση της τεράστιας υδροκέφαλης κρατικής υδρίας και κατάργηση παρωχημένων νόμων που, με το πρόσχημα της ελευθερίας – σάμπως τάχατες η Ελλάδα σήμερα να κινδυνεύει από φασισμό – καταπατούν και καταστρέφουν κτιριακές εγκαταστάσεις που έγιναν με χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου. Απαιτεί ενδυνάμωση της αποτρεπτικής ισχύος της χώρας και παραπέρα εκσυγχρονισμό της, ένας εκσυγχρονισμός που πρέπει να λάβει χώρα ταυτόχρονα με τον εκσυγχρονισμό των δομών του κράτους και της οικονομίας. Ο Έλληνας και η Ελληνίδα σήμερα αιτούν να έχουν ένα κράτος στην υπηρεσία των αναγκών τους, κι όχι στην υπηρεσία του ληστρικού κρατικού διαχειριστή και του κομπραδόρικου κεφαλαίου. Ένα κράτος στο οποίο να λειτουργούν οι υπηρεσίες και να εξυπηρετούν το πολίτη, με μια αλλαγμένη ηθική και κουλτούρα της δημόσιο-υπαλληλίας σε ένα ηλεκτρονικοποιημένο πλαίσιο διαχείρισης της κρατικής μηχανής. Η εκμετάλλευση και ορθολογική χρησιμοποίηση των νέων τεχνολογιών έχει τη δυνατότητα να προσφέρει στην Ελλάδα την ανάκτηση του χαμένου έδαφος που οφείλεται στην ιστορική απουσία μιας αστικής, βιομηχανικής τάξης-οργανωτή του κράτους και της κοινωνίας. Αλλά για να συμβεί αυτό, χρειάζεται μια νέα γενιά ανθρώπων, μια νέα κυβερνώσα πολιτική τάξη. Αυτό δεν το είδε η λεγόμενη «γενιά του Πολυτεχνείου» τότε που έπρεπε, το 1983 με την ανακήρυξη του ψευδοκράτους του Ντενκτάς, το 1991 με το λεγόμενο «Μακεδονικό», το 1992 με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, το 2002 με το σχέδιο Ανάν και σήμερα με τη κρίση του δικομματισμού. Γιαυτό και ο θετικός της ρόλος στη ιστορία της μεταπολίτευσης είναι πολύ αμφιλεγόμενος.
* vfouskas@unipi.gr
-----------------------------------------------------------------------
12.11.2008. Λυσσαρίδης και πολιτική τρομοκρατία - και συνέντευξή του
Η καταγγελία Λυσσαρίδη
| Εκτύπωση | 07/11/2008 | ΜΕ ΤΟ ΜΙΧΑΛΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ
«Βαριά» ήταν
η κουβέντα του Β. Λυσσαρίδη περί πνευματικής τρομοκρατίας απέναντι σε όσους
διαφωνούν με την ακολουθούμενη πολιτική της κυβέρνησης στο Κυπριακό, οι οποίοι
καταμηνύονται ως «σοβινιστές» ή «εχθροί της λύσης». Βαριά, τόσο από το βάρος
της πολιτικής πείρας και προσφοράς τού τελευταίου, ίσως, ιστορικού ηγέτη της
Κύπρου, όσο και από το βάρος της πολιτικής της σημαντικότητας.
Αλλά, η καταγγελία του Β. Λυσσαρίδη, είναι πολιτικά σημαντική και από μιαν
άλλη άποψη: Υποδεικνύει ότι, οι μορφές πνευματικής τρομοκρατίας, δεν
εξαντλούνται στις συνήθεις μεθόδους απαγόρευσης έκφρασης του λόγου, εφαρμογής
μέτρων λογοκρισίας, αποκλεισμού της διαφορετικής άποψης, δίωξης των φορέων και
των μέσων διάδοσής της, κ.ο.κ.
Μπορεί να διαλαμβάνει μορφές ηπιότερες και πιο ανεπαίσθητες, γι’ αυτόν το λόγο
πιο επικίνδυνες, που έχουν να κάνουν με τη στιγματοποίηση και τον ηθικό
διασυρμό του φορέα της αντίθετης άποψης, αλλά και την αξιολογική
αυτοϋπεξαίρεση του εντολοδόχου της εξουσίας, μέσω της στρατηγικής της
«απρόσωπης αφοσίωσης», όπου ο τελευταίος αυτοπροσδιορίζεται ως ο φορέας ενός
ιερού καθήκοντος, το υποκείμενο ενός αδιαμφισβήτητου ηθικού κύρους, όπως η
επίκληση του ακραιφνούς και ανιδιοτελούς πατριωτισμού, που τον τοποθετούν έξω
από όλες τις αξιολογήσεις και τον καθιστούν τον ‘λογικό’ φορέα αυτής της ιερής
αποστολής.
Έτσι, όπως έλεγε ο Νίτσε, ο εντολοδόχος, «καθαγιάζεται από την ίδια αυτή
αποστολή, καθίσταται ένας άνθρωπος ανώτερης βαθμίδας», αφήνοντας για τους
άλλους το πεπρωμένο της ηθικής μικρότητας και της σαθρότητας των σκοπών. Κι
όπως συνεχίζει ο Νίτσε, μέσα από τις στρατηγικές, το «πολιτικό ιερατείο»
ακυρώνει την ύπαρξή του προς όφελος του λαού, του έθνους, γίνεται -ο ίδιος- ο
λαός, το έθνος, «το μέτρο όλων των πραγμάτων», όπως πάλι σημειώνει ο Νίτσε.
Με αυτές τις στρατηγικές, σχετίζεται και η έτερη «στρατηγική της
ειλικρίνειας», την οποία επικαλούνται συχνά οι πολιτικοί, για να επαληθεύσουν
την αντιστοιχία των όσων λένε και των όσων κάνουν. Μόνο που, η ειλικρίνεια,
δεν αποτελεί ακριβή απεικόνιση ενός κοινού κόσμου, αλλά, το πολύ, μια
«προσπάθεια έντιμης απεικόνισης του εαυτού». Ως τέτοια, ούτε αυτή μπορεί να
τίθεται ως μέτρο των πραγμάτων, πόσω μάλλον των πραγμάτων της πολιτικής.
Η πιο κάτω συνέντευξη Β. Λυσσαρίδη στο Ρ. Πρώτο στον δημοσιογράφο Λάζαρο Μαύρο - 10.11.2008 0800 – 0900 πρωινή.
Β. Λ. Αν νομίζουν μερικοί ότι με τον βιολογικό μου θάνατο θα απαλλαγούν και από την παρουσία μου αυτοαπατώνται γιατί θέλω να πιστεύω ότι θα ζώ στις καρδιές των συναγωνιστών μου, ιδιαίτερα αυτών που περάσαμε όλες αυτές τες καταιγίδες μαζί και επομένως η φωνή μου ακόμα και μετα θανατίως θα βρίσκεται στις ψυχές αυτών των ανθρώπων.
Λ.Μ. Αισθάνεσθε ότι βρισκόμαστε σε μια ακόμα καταιγίδα κ. Λυσσαρίδη;
Β. Λ. Ασφαλώς ναι. Το θέμα είναι πως μπορούμε να την ανατρέψουμε. Το ότι υπήρξαν οι κατολισθήσεις τις αναφέρατε ήδη, και δεν έχω καμία αμφιβολία ότι γίνονται πλέον αντιληπτές και από το λαό όπως και το θέμα του συνεταιρισμού...
Λ.Μ. Το θέμα είναι, γίνονται αντιληπτές από το λαό, ή τουλάχιστον από μια μεγάλη μερίδα του λαού, γίνονται αντιληπτές από τους έχοντες και την ευθύνη, εκλελεγμένους από τον ίδιο το λαό κ. Λυσσαρίδη;
Β.Λ. Αυτό δεν μπορώ να το απαντήσω θα φανεί από την συμπεριφορά τους. Εγώ πιστεύω ότι αν δεν γίνει μια ανασκευή όλων αυτών των καταστάσεων το Κυπριακό έχει λυθεί. Αν θα έχουμε δύο κράτη, αν θα έχουμε νέο συνεταιρισμό τον οποίο από το 1964 έχει ενταφιάσει η δική μας πλευρά. Διότι τότε η παγκόσμια Κοινή Γνώμη και όλες οι χώρες αναγνώρισαν τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο ως το μόνο Πρόεδρο ΟΛΩΝ των Κυπρίων και ΟΛΗΣ της Κυπριακής Επικράτειας αρνούμενοι να δεχθούν ότι τάχατες το καθεστώς Ζυρίχης και Λονδίνου ήταν συνεταιρικό και επομένως με την διάλυσή του λόγω της αποχώρησης των Τουρκοκυπρίων διαλύετο και η Κυπριακή Δημοκρατία.
Λ.Μ. Μας θυμίζετε τώρα ότι ήταν η τούρκικη άποψη η θεωρία περι συνεταιρισμού, αυτή τη θεωρία την οποία είχαν εκκολάψει κατά την διάρκεια του Εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ σε συμμαχία μεταξύ τους οι Τούρκοι και οι Εγγλέζοι.
Β.Λ. Ασφαλέστατα. Η όλη ιστορία ξεκινά από τους ΄Αγγλους. Στην προσπάθεια τους να συντηρήσουν μια πολιτικοστρατιωτική παρουσία εδώ, ενέπλεξαν την Τουρκία κατά παράβαση των συνθηκών της Λωζάνης, για να χρησιμοποιήσουν τους Τούρκους ως ασπίδα ενάντια στο αίτημα του λαού μας για Αυτοδιάθεση.
Λ.Μ. Εδώ καταβάλλεται όμως, το γνωρίζετε πολύ, και μια προσπάθεια συντονισμένη προσπάθεια, την είδαμε σε έξαρση προ της 24ης Απριλίου 2004 του δημοψηφίσματος, προσπάθεια να πεισθούν οι ΄Ελληνες Κύπριοι ότι ήταν οι ίδιοι που έφταιξεν, οι ίδιοι που κακομεταχειρίστηκαν τους Τουρκοκύπριους και προκάλεσαν το Κυπριακό πρόβλημα, και άρα ως φταίχτες πρέπει να πληρώσουν κιόλας.
Β.Λ. Μου θυμίζει όλες τις ιστορίες που ο εγκληματίας λέει πάντα ότι το θύμα φταίει. Και εδώ δυστυχώς όταν το λέει ο εγκληματίας είναι φυσιολογικό. Το να έρχεται το θύμα ή ένα τμήμα του θύματος να προσπαθεί να αποδώσει ευθύνη για το τεράστιο έγκλημα της κατοχής, της εθνοκάθαρσης, της καταπάτησης όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, να μου επιτραπεί να πω ότι αυτό αποτελεί πολιτικό μαζοχισμό.
Λ.Μ. Αναχωρείτε για την ελλαδική πρωτεύουσα για την εκδήλωση της Τετάρτης 12 Νοεμβρίου 2008 όπου θα είστε ένας από τους ομιλητές, τι προσδοκείτε στην Αθήνα κ. Λυσσαρίδη; Ρωτάμε γιατί γνωρίζουμε από τους εν Αθήναις πόσο ακούγετε η φωνή Λυσσαρίδη σ΄όλη την Ελλάδα.
Β.Λ. Γι΄αυτό είναι καθήκον μου σ΄αυτή την κρίσιμη ώρα, με τις μικρές μου δυνάμεις να προσπαθήσω να ενημερώσω και Ελληνικό λαό, τον Μητροπολιτικό Ελληνισμό, πέραν της ενημέρωσης που πρέπει καθημερινά να γίνεται στην Κύπρο. Διότι πρέπει να παραδεχτούμε ότι και εκεί δεν υπάρχει η δέουσα μαχητικότητα για το Κυπριακό πρόβλημα. Ακόμα και το γεγονός ότι η Τουρκία έγινε μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας χωρίς αντίδραση ούτε εκ μέρους της Κύπρου ούτε εκ μέρους της Ελλάδος παρά μόνο εκ των υστέρων, να μου επιτραπεί να πώ ότι αυτό δεν είναι ορθή τακτική.
Λ.Μ. Ποία ήταν η απόκριση που βρήκατε χθές μιλώντας στους συναγωνιστές σας της ΕΔΕΚ (συνέδριο ΕΔΕΚ) κύριε Λυσσαρίδη;
Β.Λ. Τόσο συγκινητική που δεν με άφηναν να φύγω από την πλατφόρμα. Και αργότερα όταν βγήκα έξω μου θύμισε τις παλιές καλές εποχές των ανθρώπων που είναι έτοιμοι πράγματι για οποιαδήποτε θυσία για την πατρίδα, την ελευθερία και στην πατρίδα και την ελευθερία εμείς συμπεριλαμβάνομε όλους τους Κυπρίους.
Λ.Μ. Από την μια συμβαίνει αυτό που λέτε, από την άλλη μεριά υπάρχουν κριτικές για την στάση του κόμματος ενώ μετέχει στην κυβέρνηση του κ. Χριστόφια από την άλλη μεριά ασκεί κριτική αν θα μπορούσε να το πει κανείς.
Β.Λ. Κοιτάχτε. Η ελπίδα είναι ότι θα πρέπει να αναιρέσει τις κατολισθήσεις. Προσέξετε, σε πολλές περιπτώσεις λέει ότι εγώ θα στηριχτώ στο πρόγραμμά μου. Το πρόγραμμά του μιλάει για ενότητα χώρου, κράτους, θεσμών, οικονομίας, για αποχώρηση των στρατευμάτων, για απαλλαγή από εγγυητές...
Λ.Μ. Θεωρείτε δηλαδή κ. Λυσσαρίδη, για παράδειγμα αυτό το οποίο αναφέρετε και εναντίον του οποίου τοποθετηθήκατε σαφέστατα, δηλαδή, το joint statement της 23ης Μαίου 2008 ανάμεσα στον κ. Χριστόφια και τον κ. Ταλάτ για τον συνεταιρισμό των δύο συνιστώντων κρατών, το θεωρείτε ότι είναι εκτός του προγράμματος και της προεκλογικής δέσμευσης του κ. Χριστόφια;
Ασφαλέστατα είναι εκτός προγράμματος. Σε καμία περίπτωση από τη μια μπορούμε να μιλούμε για ενότητα χώρου κράτους κτλ και να μιλούμε για δυο φυλετικά κράτη τα οποία απέρριψε ο Νέλσον Μαντέλα εν φυλακί; Ασφαλέστατα είναι έξω από τις προγραμματικές του διακηρύξεις. Η πίεση του κόμματος είναι, εμείς σε ψηφίσαμε πάνω σε ορισμένες διακηρύξεις. Να τις τηρήσεις.
Λ.Μ. Τώρα που είπατε για τον Νέλσον Μαντέλα, μου θυμίσατε και τον Νέλσον Μαντέλα, θυμόμαστε και εμείς πως απέρριψαν μετα βδελυγμίας οι Νοτιοαφρικάνοι, το Αφρικανικο Εθνικό Κογκρέσσο, την πρόταση των τότε απομειναρίων του καθεστώτος των λευκών ρατσιστών για διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία στην Νότια Αφρική.
Β.Λ. Μάλιστα, το ονόμαζαν παντουστάνς και το απέρριψαν μετά βδελυγμίας και είναι αυτό που λέω και στην ομιλία μου στην Αθήνα. Πώς θα τολμήσω να αντικρύσω τον Μαντέλα όταν ήμουνα ο υπεύθυνος παγκοσμίως του αγώνα εναντίον του απαρχάιτ εναντίον του παντουστάνς εναντίον των φυλετικών διακρίσεων αν και μόνο προσυπογράψω φυλετικές διακρίσεις; Θα είναι αντίφαση ζωής.
Λ.Μ. Τι αισθανθήκατε κύριε Λυσσαρίδη που παρακολουθήσατε οι ΗΠΑ να εκλέγουν τον πρώτο πρόεδρο των ΗΠΑ;
Β.Λ. Ανεξαρτήτως του τι πολιτική θα ακολουθήσει στο Κυπριακό και άλλα που μας αφορούν άμεσα, θα πρέπει να πω ότι η χαρά μου ήτο μεγίστη γιατί αυτό σήμαινε πλέον μια ιστορική καμπή. Πεθαίνει ο ρατσισμός ακόμα και στην χώρα που, μετά την Νότια Αφρική, τον γέννησε.
Λ.Μ. Η χώρα των φυλετικών διακρίσεων
Β.Λ. Ανεξαρτήτως του πόσο θα μας ικανοποιήσει στα δικά μας ζητήματα, και θέλω να ελπίζω πως θα είναι καλύτερος, αλλά ανεξαρτήτως αυτού, εγώ το θεωρώ μια παγκόσμια μεγάλη νίκη του ότι ένας αφροαμερικανός γίνεται πρόεδρος της Αμερικής.
Λ.Μ. Για να βοηθήσει ο Μπάρακ Οπάμα κύριε Λυσσαρίδη δεν θα έπρεπε να ήταν αιχμή του δόρατος των Ελλήνων Αθηνών και Λευκωσίας η Ελληνοαμερικανική Κοινότητα;
Β.Λ. Ασφαλέστατα. ΄Αη Γιώρκη βοήθα μου και εσύ τον πόδα κούναγιε. Εμείς έχουμε την απαίτηση οι άλλοι να προωθούν τα δικά μας αιτήματα αλλά εμείς σοφρόνως να σιωπούμε για να μην διαταράξουμε την γαλήνη του κατακτητή ή του επεμβασία ή εκείνου που μας καταπατεί τα δικαιώματά μας . Αυτή δεν είναι ορθή πολιτική.
Λ.Μ. Η Κύπρος και η Ελλάδα δεν μπορούσαν να έχουν πυρηνική βόμβα στο οπλοστάσιό τους, είχαν κάτι όμως που μπορούσε να εξελιχθεί σε πολύ πιο δυνατό. Την Ελληνοαμερικανική κοινότητα την οποία λυσμόνησαν εντελώς δεν είναι;
Β.Λ. Συμφωνώ. Κάποτε διαδραμμάτιζε ένα σημαντικό ρόλο. Τώρα όμως ο ρόλος της δυστυχώς δεν είναι αυτός που αναμέναμε να είναι.
Λ.Μ. Φταίει η ίδια η Ελληνοαμερικανική κοινότητα ή μήπως φταίει η Αθήνα και η Λευκωσία;
Πρώτα η Αθήνα και η Λευκωσία και μετά και εκείνη.
Ευχαριστούμε πολύ κύριε Λυσσαρίδη, καλό ταξίδι.
Απομαγνητοφώνηση Φανούλας Αργυρού.
-----------------------------------------------------------------------
7.11.2008. Η εκλογή Ομπάμα στις ΗΠΑ = επιφυλλίδα του Λάμπρου Παπαντωνίου -
O Obama πρόεδρος των ΗΠΑ
Παναγιώτης Ήφαιστος
Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων-Στρατηγικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς. Συγγραφέας δύο βιβλίων για την αμερικανική εξωτερική πολιτική www.ifestosedu.gr
Η εκλογή του Ομπάμα, για πολλούς συμβολίζει, σε συναισθηματικό τουλάχιστον επίπεδο, την εκδίκηση των απανταχού αδικημένων: Λόγω μιας συρροής συμπτώσεων και τον χαρισματικό χαρακτήρα του Ομπάμα, θα καθίσει στον θρόνο της ισχυρότερης σήμερα δύναμης άτομο το οποίο, εκ καταγωγής και διαδρομής, αγγίζει την ψυχή των απανταχού αδικημένων. Οι τελευταίοι, όμως, απαιτείται να κατανοήσουν ότι με Ομπάμα ή χωρίς Ομπάμα κάτω από αυτό το θρόνο υπάρχει ένα μακρόβιο σύστημα εκτελεστών ηγεμονικών αξιώσεων. Το ίδιο συμβαίνει, πρέπει να σημειωθεί, με όλα τα ισχυρά κράτη όλων των εποχών: Είναι ηγεμονικά. Αναμενόμενα, πολλοί από αυτούς τους «εκτελεστές» κάτω από τον θρόνο λόγω προσδοκιών από την εκλογή Ομπάμα και ακονίζουν τα μαχαίρια τους και θα τρίζουν τα δόντια τους.
Παραμένει το γεγονός ότι στα μάτια πολλών ανά την υφήλιο ο Ομπάμα είναι είδος συγγενή με τα εκατοντάδες εκατομμύρια των απανταχού αδικημένων. Είναι οι αφρικανοί και ασιάτες στον λεγόμενο «τρίτο κόσμο», οι πτωχοί, οι «αλλόθρησκοι» που οι νεοφιλεύθεροι της δεκαετίας του 1990 θέλησαν να εκφιλελευθεροποιήσουν και τα δισεκατομμύρια όλοι του πλανήτη άλλων πολιτισμικών παραδόσεων που εκφοβίστηκαν από την παραφιλολογία περί «της μιας, της καλύτερης, της πιο ισχυρής και της ανυπέρβλητης μοναδικής υπερδύναμης». Επί αιώνες, όλοι αυτοί ήταν, συνεχίζουν να είναι και θα συνεχίσουν να είναι θύματα άνισης ανάπτυξης, οικονομικής εκμετάλλευσης και αποικιακού χαρακτήρα σχέσεων κάθε είδους. Ο δράστης της εκμετάλλευσης δεν είναι μόνο οι ΗΠΑ αλλά και όλοι οι πρώην αποικιοκράτες του σημερινού βιομηχανοποιημένου Βορρά. Ακόμη και στην περίπτωση που ο Ομπάμα πολύ σύντομα θα αποδεχθεί μια νέα ακόμη εξεζητημένη μεταμφίεση ηγεμονικών αξιώσεων, στιγμιαία τουλάχιστον, για τους λαούς αυτούς αποτελεί ανατροπή. Τους μήνες και χρόνια που έρχονται, όμως, θα αποδειχθεί πως η κατάσταση του κόσμου είναι πιο σύνθετη απ’ ότι πολλοί εκτιμούν σήμερα. Η εκλογή του Ομπάμα έγινε όταν πλέον σταδιακά και αθόρυβα έλαβε χώρα μια μεγάλη ανθρωπολογική αλλαγή στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών που επέτρεψε, ακριβώς, την εκλογή ενός αφροαμερικανού: Οι «Λευκοί, αγγλοσάξονες και προτεστάντες» κατά την διάρκεια του 19ου και 20ου αιώνα αποτελούσαν την συντριπτικά κυρίαρχη πολιτική ελίτ που ήλεγχε τις ΗΠΑ πολιτικά, οικονομικά και εξουσιαστικά. Ήδη αρκετά χρόνια πριν εκλεγεί ο Ομπάμα έχασαν την πολιτική και οικονομική πρωτοκαθεδρία. Οι αγγλοσάξονες –συχνά φορείς του αγγλοσαξονικού δόγματος, μιας δηλαδή ιδεολογίας που αγγίζει τα όρια του ρατσισμού– «συγκρατούσαν» το κοινωνικοπολιτικό σύστημα των ΗΠΑ, προσδιόριζαν, τους στρατηγικούς προσανατολισμούς και καθοδηγούσαν το εσωτερικό πολιτικό σύστημα. Εδώ και μερικές δεκαετίες, όμως, λατινοαμερικανοί, αφροαμερικανοί, κινέζοι και πλήθος άλλων εθνών και εθνοτήτων αυτοχθόνων και μεταναστών πρώτης, δεύτερης και τρίτης γενιάς εισήλθαν σε μια ανοδική πορεία στον στίβο της οικονομίας, των τεχνών, του στρατού και των πολιτικών ελίτ. Η πολιτική συγκράτηση του πολιτικού συστήματος των ΗΠΑ με τρόπο που θα επιτρέπει συνοχή και αποτελεσματικές αποφάσεις δεν είναι αυτονόητη.
Ο ρατσισμός, εξάλλου, είναι πολύ πρόσφατος –η γυναίκα του νέου προέδρου είναι τρισέγγονο σκλάβων– και οι λατινοαμερικανοί μετανάστες δεν ξέχασαν ότι οι μισές σημερινές Ηνωμένες Πολιτείες ανήκαν στους προγόνους τους πριν ενάμιση περίπου αιώνα. Ο ιδιόμορφος αμερικανικός ρατσισμός, επιπλέον, είναι πολυσχιδής και πολυεπίπεδος: Λευκών κατά μαύρων, μαύρων κατά λευκών, λευκών κατά μεξικανών, μαύρων κατά μαύρων και όλων των εχόντων κατά των πολλών δεκάδων εκατομμυρίων αμερικανών που δυστυχούν στα γκέτο των πόλεων. Η αμερικανική κοινωνία είναι ολοκληρωμένη καταναλωτικά, όχι ανθρωπολογικά. Ο Ομπάμα καλείται να συγκρατήσει αυτό το ανθρωπολογικό περιβάλλον και να διασφαλίσει συνοχή και αποτελεσματικές αποφάσεις. Αυτός ο άθλος θα πρέπει να επιτελεστεί σ’ ένα στρατηγικό περιβάλλον σε πλήρη εξέλιξη όπου ο ο νέος πρόεδρος θα πρέπει να διαχειριστεί τα προβλήματα ακροβατώντας και σχοινοβατώντας. Για παράδειγμα, άρχισαν να φαίνονται τα αρνητικά αποτελέσματα της μεταψυχροπολεμικής υπερεξάπλωσης του Κλίντον και των υιού και πατέρα Μπους. Την στιγμή μάλιστα που η έξοδος από το Ιράκ και το Αφγανιστάν δεν μπορεί παρά να είναι καταστροφική, πολλές νέες χώρες εν δυνάμει υπερδυνάμεις ήδη αμφισβητούν την επίπλαστη αμερικανική πρωτοκαθεδρία της μεταψυχροπολεμικής περιόδου. Μπροστά στέκεται ολόρθο το μέγα πρόβλημα, επιπλέον, της διεθνούς οικονομικής κρίσης για την οποία οι ΗΠΑ φέρουν μεγάλη ευθύνη. Και σαν να μην έφταναν όλες αυτές οι φοβερές προκλήσεις, στο επερχόμενο νέο περιβάλλον πολλών μεγάλων δυνάμεων οι ΗΠΑ θα αισθάνονται πολύ άβολα και αμήχανα. Σ’ αντίθεση με άλλες δυνάμεις με μεγάλη διπλωματική παράδοση και πείρα πολυπολικών συστημάτων, για τους αμερικανούς διπλωμάτες είναι ένα πεδίο σχεδόν παντελώς άγνωστο. Η στρατιωτική υπεροχή, η προπέτεια της «μόνης υπερδύναμης» και η απεχθής έπαρση των αμερικανών αξιωματούχων όλων των βαθμίδων τις δύο τελευταίας δεκαετίες, δεν θα έχουν πλέον καμιά πέραση. Κάθε αμερικανικό διπλωματικό λάθος νομοτελειακά θα γίνεται αιτία αντιαμερικανικών συσπειρώσεων.
Η προαναφερθείσα ανθρωπολογική μεταλλαγή της αμερικανικής κοινωνίας και η απορρέουσα προϊούσα ετερογένεια πολλών πλέον εθνών που συνυπάρχουν «εταιρικά», συνοδεύεται και από μερικά άλλα φαινόμενα που αλλοιώνουν θεμελιακά το αμερικανικό οικοδόμημα και τις εξωτερικές προεκτάσεις του. Κυρίως, οι «λευκοί-αγγλοσάξονες-προτεστάντες» χάνουν την οικονομική τους δύναμη που διασπείρεται τόσο σε πρώην μετανάστες αμερικανούς πολίτες όσο και σε τρίτα κράτη όπου οι πολιτικά αυτονομημένες αμερικανικές πολυεθνικές –και αυτή η αυτονόμηση με αμερικανικά δεδομένα είναι μια πολιτικοοικονομική επανάσταση– κάνουν ξένες επενδύσεις σε κράτη που αναπτύσσονται, μεγεθύνονται και αμφισβητούν ήδη την αμερικανική πρωτοκαθεδρία. Συναφές είναι επίσης και το γεγονός ότι διεθνικοί δρώντες όπως ο μεγαλομανής και κερδοσκόπος Σόρος ωφελούνται και επηρεάζουν την πολιτική των ΗΠΑ χωρίς οι ίδιοι να υπόκεινται αμερικανικούς κοινωνικούς ελέγχους. Η ανθρωπολογική σταθερότητα που στηριζόταν όχι σε μια μεγάλη εθνική ιδέα αλλά στον καταναλωτισμό και στις καταχρηστικές στρατηγικές στάσεις που τον στήριζαν δεν είναι πλέον αυτονόητα εύκολη. Η εκλογή του Ομπάμα έρχεται σε μια στιγμή που οι ΗΠΑ εισέρχονται σε μια ανθρωπολογική, πολιτική, οικονομική, διεθνοπολιτική και στρατηγική δίνη.
Το γεγονός ότι ο νέος πρόεδρος είναι έγχρωμος ενέχει ελάχιστη ή καθόλου σημασία και θα φανεί σύντομα. Τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά ο νέος πρόεδρος όποιος και να ήταν είναι υποχρεωμένος να βαδίσει μέσα από πολλά ναρκοπέδια.
ΣΥΝΑΘΡΩΠΟΙ ΜΑΣ ΓΕΜΑΤΟΙ ΑΝΡΩΠΙΑ!
Ουάσιγκτων, του Λάμπρου Παπαντωνίου, 3.11.08
«Τις νύχτες που κλαίν των ανθρώπων τα βάσανα! Τις νύχτες που λεν των ερώτων τα
θαύματα!» Στο στίχο αυτό του Οδυσσέα Ελύτη, στο «Άξιον Εστί», περικλύονται οι
Μαύροι της Αμερικής, οι γνωστοί και ως Αφρικοαμερικανοί, στις τρείς δεκαετίες,
που τους έζησε και τους ζεί ο γράφων, στα κοινώς μαυράδικα. Από αυτά που
αναδύθηκε και ο Barack Obama! Θα χρειαζόνταν τόμοι, για να καταγράψει κανείς
την οδύσσεια αυτών των ανθρώπων, διαφορετικοί από τους μαύρους της Αφρικής. Ο
καπιταλισμός, με τον οποίο ζυμώθηκαν και πάλαιψαν, στάθηκε αδύνατο να τους
αλλοιώσει. Η σκλαβιά 400 χρόνων με τα σκλαβοπάζαρα, η φτώχεια,...η μιζέρια,
και η κοινωνική εξαθλίωση, δεν τους αφάνισε, γιατί τα ζούνε στο πετσί τους.
Απεναντίας, τους διατήρησε πάντοτε ενωμένους. Το μεγάλο Μωλ της Ουάσιγκτων,
που συνδέει το Καπιτώλειο με το Λευκό Οίκο, υπήρξε και αυτό ένα απέραντο
σκλαβοπάζαρο! Τα βάσανά τους δεν έχουν τελειωμό, αλλά και οι έρωτες τους στον
ίδιο παρανομαστή. Οι δυό αυτές ανθρώπινες εκφάνσεις έχουν φτιάξει ένα πλούσιο
εσωτερικό κόσμο, που ειλικρινά, δεν τον έχουμε γνωρίσει σε άλλη φυλή. Τί να
πρωτοπαρουσιάσει κανείς από τα βάσανά τους. ΄Ετσι, στα πεταχτά, θα αναφερθώ,
σ’ ένα από τα πάμπολλα, που έχω βιώσει, στους δρόμους της αμερικανικής
πρωτεύουσας. Σε στάση λεωφορείου, νωρίς το απόγευμα, την περασμένη εβδομάδα,
μαύρος τυφλός, με σκυλί ανά χείρας, προσπαθούσε να ανεβάσει στο λεωφορείο έναν
άλλο μαύρο συνομίληκό του, με κομμένα τα δυό του πόδια! Και οι δυό
πανευτυχείς! Γιατί το λέμε; Όταν κατέβηκαν, δεν βάσταξα, κατέβηκα και τους
ρώτησα πως ζούνε. Με μια φωνή μου είπαν. «Μιά χαρά! Είμαστε πολύ
ευτυχείς!». Βλέποντας τον άμοιρο με κομμένα πόδια, θυμήθηκα τα λόγια του
Λουντέμη: «Κάποτε διαμαρτυρόμουνα, που δεν είχα να φορέσω παπούτσια, ώσπου
συνάντησα κάποιον που δεν είχε πόδια!».
Στη γειτονιά μου, τον περασμένο χειμώνα, ένα παγερό πρωινό, 8/χρονο μαυράκι, μπροστά σ΄ενα κινέζικο μπακάλικο, από αυτά της σειράς που τους κατακλέβουν άγρια, είχε τρελλαθεί στον εμετό, σκουπίζοντα το στό στόμα του , με τα μανίκι του και τουρτουρίζοντας. Το ρώτησα τί έπαθε. Μου είπε: «Δεν ήλθαν οι γονείς μου, όλοι την νύχτα στο σπίτι! Ήμουνα νυστικός και έτρεξα, με το που άνοιξε το μαγαζί, να φάω αυτή την κονσέρβα από κρέας!». Έκλαιγε απαρηγόρητα.
Κάποια βραδιά, ένας μαύρος, ντοπαρισμένος από τα ναρκωτικά, προσπαθούσε μπροστά στη πόρτα του σπιτιού, κρατώντας ανάποδα ένα μπουκάλι γάλα, να ταΐσει το μωράκι του, που τσίριζε από το κλάμα. Δεν μπορούσε. Σηκώνει το χέρι του και μου λέει, «άνθρωπέ μου, βοήθησέ με!» Ανταποκρίθηκα μετά χαράς.
Όλα αυτά τα χρόνια, έχω κρατήσει βίβλο με τέτοιες ιστορίες, που απεικονίζουν, ανάγλυφα, τα βάσανά τους, με συγκεριμένα περιστατικά, που δεν μπορεί να συλλάβει νους ανθρώπινος. Μπούχτισα από τις κηδείες τους. Τους θερίζουν σαν τα κοτόπουλα οι πιο θανατηφόρες ασθένειες, εμφράγματα, καρκίνοι και τώρα το AIDS, που το προκαλούν τα τοξικά φάρμακα. To 57% των μάυρων της Ουάσιγκτων έχει διαγνωσθεί με τον αποκαλούμενο ιό HIV. Έχουν γεμίσει τα νεκροταφεία από τους θανάτους. Δεν τους χωράνε πιά. Στη πλειονότητα νέοι και νέες. Θρήνος και κοπετός στις κηδείες.
Εκεί βλέπει κανείς το μεγαλείο του εσωτερικού τους κόσμου, από αυτά που λένε και τραγουδάνε.΄Αλλωστε, αν παρακολουθήσει κανείς προσκετικά τι λένε οι ράπερς στα τραγούδια τους, θα διαπιστώσει πως εκφράζονται τα όσα ζουν στα γκέτο. Ραγίζουν καρδιές. Και μέσα από τους θρήνους, ακούγονται οι μελωδικές τους φωνές με τα spiritual songs, όπως το «Let my people go!», «We have Come a Long way, Lord!» Δεν έχω συναντήσει πιο πιστούς στη ζωή μου. Και τα προγράμματα των κηδειών να γράφουν «Celebration of Life!».
Ζω, τόσο χρόνια μαζί τους, και δεν άκουσα ούτε έναν αναστεναγμό ή κλάμα δημόσια. Αντιμετωπίζουν τα βάσανά τους, με μια απίστευτη καρτερία και αξιοπρέπεια, έτσι στιβαγμένοι όπως ζουν, στις μεγάλες πατριαρχικές οικογένειες. Φτώχεια, αρρώστειες, βάσανα, πολυμελείς οικογένειες, παπούδες, γιαγιάδες, παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα, όλοι μαζί σαν ένας άνθρωπος.
Αλλά και για τους έρωτές τους, δεν υπάρχει άλλη ράτσα που να συγκριθεί. Εφαρμόζουν την πολυγαμία, ως κανένας άλλος λαός. Είναι αδηφάγα σεξουαλικά όντα, για όλων των ειδών τις προτιμήσεις. Το single mother και single father είναι τόσο κοινό, σαν να μην συμβαίνει τίποτε. Η πάμφτωχη γειτόνισά μου, μόλις μετακόμισε σε άλλο σπίτι, που την βοήθησε να το αγοράσει η αποκαλούμενη «Κυβέρνηση» της Κομητείας Κολούμπια, είχε 6 παιδιά από διαφορετικούς άνδρες. Σπάνια θυμάμαι να μην την έχω δεί στο κατώφλι του σπιτιού της, με τα χαριτωμένα παιδάκια δίπλα, και να πιάνει ατέλειωτες ερωτοκουβέντες με τους περαστικούς νεαρούς. Σε χρόνο μηδέν, το deal έχει κλείσει. Ζευγαρώνουν ακόμη και μέσα στα λεωφορεία. Οι άνδρες κολλάνε ακόμη και έγκυες, με τα πιο απίστευτα ερωτόλογα και ανταλάσσουν τα χαρτάκια επικοινωνίας, με τα τηλέφωνά τους. Που τα βρίσκουν αυτά τα πλούσια συναισθηματικά λόγια; Εκείνοι οι γάμοι τους είναι φανταστικοί. Γλεντζέδες όσο κανένας άλλος. Δεν έχω δει ποτέ μαύρο να σηκώσει χέρι σε γυναίκα, ή σε παιδί. Σέβονται τις γυναίκες πάρα πολύ. Όταν είχε διαπραχθεί το στυγερό έγκλημα της λευκής, που έβαλε τα τρία της παιδάκια μέσα στο αυτοκίνητο, άναψε τη μηχανή, και έπεσε μέσα σε λίμνη και τα σκότωσε, βγήκε η άθλια και έκλαιγε γοερώς, λέγοντας ότι το έκανε μαύρος!! Ρωτήθηκα σε εκπομπή να εκφέρω γνώμη, πριν ομολογήσει. Το απέκλεισα κατηγορηματικά, λέγοντας πως το έγκλημα είναι λευκού. Είπα, πως ο μαύρος μπορεί να κλέψει από ανάγκη, αλλά να σκοτώσει παιδί αποκλείεται. Θα αρπάξει αυτό που θέλει και, στη συνέχεια, θα πάει το παιδί στο πιο ορατό σημείο, δηλαδή μπροστά σ΄ένα κατάστημα, για να το δουν οι περαστικοί, και θα φύγει. Και όπως έγινε. Ομολόγησε η λευκή δολοφόνος μητέρα την πράξη της. Παρόμοιο ήταν και το προ ημερών περιστατικό, όταν ξυλοκοπημένη εθελόντρια της ομάδας Μακέιν-Πέιλιν, κάτασπρη νέα, είπε ψέμματα πως την χτύπησε μαύρος. Σε χρόνο μηδέν, ομολόγησε στις Αρχές, ότι δεν ήταν αλήθεια. Λόγω της φτώχειας που τους μαστίζει, μετέρχονται ένα σωρό μεθόδους για να επιζήσουν στις γειτονιές τους, όπου κυριαρχούν τα ναρκωτικά, το πιστολίδι, η πορνεία και τα πιοτά. Είναι φοβερό το θέαμα. Τους εκμετάλλευονται οι πάντες, πρωτίστως οι έμποροι ναρκωτικών.
Είναι τέτοια η φτώχεια, που αναγκάσθηκαν πολλοί να γίνουν μουσουλμάνοι. Με ασυνήθη ταχύτητα. Η Ουάσιγκτων και τα περίχωρα ,έχουν σήμερα 26 τζαμιά. Σου το λένε κατάμουτρα, ότι αποδέχονται το Ισλάμ, γιατί ο Χριστιανισμός των λευκών τους ξεπούλησε. Δεν πάει καιρός που έμφανίσθηκαν στη γειτονιά μου λευκοί Μορμόνοι από την Γιούτα, για προσυλητισμό. ΄Ενας μαύρος μουσουλμάνος, έχοντας δίπλα το 10/χρονο παιδάκι του, κύριος καθώς πρέπει, τους ζήτησε το λόγο και, εν ολίγοις, τους είπε να τσακισθούν να φύγουν, με όλων των ειδών τα επίθετα για το superiority των λευκών.΄Εντρομο το παιδί του ρώτησε:“What about, Mr. Lambros, dady?”-έτσι είμαι γνωστός στη γειτονιά. Και εκείνος απάντησε με σοβαροφάνεια: “Mr, Lambros is a different story. He is not white! He is Greek!!” Δεν μπορούσα να το πιστέψω.
Όταν έφθασα στην Ουάσιγκτων, επειδή δεν είχα χρήματα, ζήτησα κάποιον από την Πρεσβεία μας να μου βρεί σπίτι στα μαύρικα. Μου είπε «θα είσαι τρελός! Πηγαίνεις σε εμπόλεμη ζώνη!» Του απάντησα «Δεν πειράζει. Θα πάω εκεί». Με πήγε με το αυτοκίνητό του και έγινε άφαντος από το φόβο. Μέχρι σήμερα, δεν με πείραξε κανένας. Ο πρώτος που με επισκέφθηκε ήταν ένας 40/ρης γείτονάς μου, οικογενειάρχης, και μου απαρίθμησε τι πρέπει να κάνω, για να περάσω καλά, χωρίς προβλήματα. Συγκεκριμένα: «Δεν θα ασχολείσαι με τα ναρκωτικά. Δεν θα πειράζεις τις γυναίκες μας. Δεν θα κουβαλάς την Αστυνομία για ψύλου πήδημα». Τα τήρησα απόλυτα μέχρι τώρα και διακηρύσσω προς κάθε κατεύθυνση, ότι δεν έχω ούτε ένα παράπονο από τους άνθρωπους αυτούς.
Όταν η πόλη της Ουάσιγκτων, πριν δυό χρόνια, με προσήγαγε στο Δικαστήριο γιατί δεν είχα κόψει το χόρτο της αυλής μου, κουβαλήθηκε όλη η γειτονιά να με υπερασπισθεί, για να μην πληρώσω πρόστιμο 2 χιλιάδες δολλάρια. Ο δικαστής που ήταν μαύρος τάχασε! Η γειτονισά μου ήλθε με τα τρία της παιδιά και ένα βυζανιάρικο στην αγκαλιά της. Ανοιξε ένα τέτοιο στόμα και έκανε μια τέτοια επίθεση στην εναγόμενη, που εκπροσωπούσε την πόλη, τύφλα να έχουν οι συνήγοροι υπερασπίσεως. Δεν πρόλαβα να πω τίποτε και ο δικαστής είπε: «Λύεται η συνεδρίαση. Αθώος ο κατηγορούμενος!» Αυτοί είναι μαύροι! Ο χώρος δεν επαρκεί για περισσότερα. Ο Barack Obama είναι ίνδαλμά τους. Απίστευτο το υλικό που συγκέντρωσα, στους 21 μήνες προεκλογικής εκστρατείας.
Και η δική μου φτώχεια με οδήγησε στα γκέτο τους. Και έκτοτε παρέμεινα. Γι΄ αυτό και λέω πάντα «Πάει ζωή μου άδικα, βουλιάζω στα μαυράδικα!», όταν με ρωτάνε πως τα περνάω. Ενώ άλλοι συμπατριώτες μου , βουλιάζουν στα ουζάδικα, που λέει η λαική μας μούσα. Το ήξερε αυτό πολύ καλά και ο αείμνηστος, φίλος, Πρωθυπουργός, Ανδρέας Παπανδρεόυ, οπότε, κατά την μοναδική επίσκεψή, εδώ στην ουάσιγκτων, με ρώτησε, στο ξενοδοχείο Hays Adams, δίπλα από το Λευκό Οίκο, όπου διέμενε:«Λάμπρο, παιδί μου, ζεις ακόμη εκεί στα μαυράδικα;» Του είπα: «Μάλιστα, κ. Πρόεδρε!» Και απάντησε χαριτωλογώντας: «Θα έχω να το διηγούμαι! Ποιός ζεί στην Ουάσιγκτων; Oι μαύροι, ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών και ο Λάμπρος!»
-----------------------------------------------------------------------
Σημ. Π. Ήφ. : Ακολουθεί άρθρο του Λάζαρου, Μαύρου. Όσον με αφορά, ότι είχα να πω για τις προεδρικές εκλογές το έγραψα -και ίσως περισσότερο απ' όσο έπρεπε ή άξιζε - πριν τις εκλογές και λίγο μετά. Ίσως παρέμβω μερικές φορές ακόμη, κυρίως μονογραφικά με κείμενα που ετοιμάζω και επέρχονται. Το κύριο ζήτημα είναι ότι εδώ στο "μητροπολιτικό κέντρο" όπου ζω κανείς δεν φαίνεται να νοιάζεται για πολλά πράγματα. Η Ελλάδα κυριολεκτικά πολιορκείται από αναθεωρητικές αξιώσεις (Ήπειρο, Μακεδονία, Θράκη, Αιγαίο, Κύπρος) και οι ρόλοι του καθενός έχουν από καιρό δρομολογηθεί: Κάποιοι διανοούμενοι στρατευμένοι σε εξωπολιτικά ευαγή ιδρύματα είναι καλά προετοιμασμένοι να εκλογικεύσουν ακόμη και τον ακρωτηριασμό της Ελλάδας μέχρι λίγο πιο έξω από την Αττική. Κάποιοι πολιτικοί αν όχι οι περισσότεροι έχουν από καιρό πάψει να ασχολούνται με τα "λεγόμενα εθνικά θέματα". Και των ελλήνων οι κοινότητες που ζουν στο ελλαδικό κράτος και στην διασπορά έχουν κατανοήσει πως οι Έλληνες όπως έκαναν επί χιλιάδες χρόνια ναι μεν θα επιβιώσουν όχι όμως επειδή μετά το 1821 ιδρύθηκε το ελλαδικό κράτος. Ο καλός ιστορικός γνωρίζει ότι από τότε που ιδρύθηκε είτε λόγω λαθών είτε λόγω "ενεργής δράσης" αυτό που κάνει αυτό το κράτος είναι να συντείνει στην συρρίκνωση των ελλήνων και της ελληνικότητας. Της ελληνικότητας, δηλαδή, αυτού του διαχρονικού πολιτισμικού, πολιτικού και κοινωνικού κεκτημένου οικουμενικής εμβέλειας και διαχρονικής αξίας που ήδη άρχισε να σωρεύεται και να επαυξάνεται πολύ πριν υπάρξει το νεοελληνικό κράτος. Αν υπάρχει κάτι που πρέπει κανείς να απορεί είναι γιατί στην Κύπρο, αυτή την βαθειά Ελλάδα, δεν το κατανοούν και είναι έτοιμοι να διαλύσουν το κράτος τους και να παραδοθούν αλυσοδεμένοι στα διεθνοφασιστικά συμφέροντα. Εδώ και εκεί, βεβαίως, υπάρχουν κάποια βρυκολάκια που το γνωρίζουν -και από την Χούντα μέχρι και στο στήσιμο του φασιστοειδούς σχεδίου Αναν υπήρξαν ενεργοί δράστες της καταστροφής- και χαιρέκακα μειδιούν για την επερχόμενη καταστροφή των ελλήνων της Κύπρου (αλλά όπως φαίνεται πολύ πιο σύντομα απ' οτι προβλεπόταν και άλλων περιοχών της Ελλάδας). Τι άλλο να πει κανείς παρά μόνο ότι δεν θα ήθελε να κυλιέται μέσα στην ιδεολογικοπολιτική λάσπη που αυτοί κυλιούνται και ότι όταν περνούν κανείς αισθάνεται πως πρέπει να καλέσει το "συνεργείο πνευματικού καθαρισμού της ατμόσφαιρας". Πιο κάτω, παραθέτω άρθρο ενός δημοσιογράφου, του Λάζαρου Μαύρου, σπάνιου ήθους, σπάνιου φρονήματος, σπάνιας οξυδέρκειας και εμβέλειας πολύ μεγαλύτερης από το νησί στο οποίο γεννήθηκε.
Πρώτη φορά, λαέ…
EΙΡΗΣΘΩ
TOY ΛΑΖΑΡΟΥ ΜΑΥΡΟΥ
Μ Α ΑΝ ΕΙΝΑΙ τώρα (το 2008 και μετά τις εκλογές) η «1η φορά» -και όντως είναι- τότε πώς νομιμοποιούνται να ισχυρίζονται ότι έλαβαν τη λαϊκή εντολή, σε αλλεπάλληλες εκλογές, για… διζωνική λύση, την οποία, όμως, παραδέχονται ότι δεν ήξερε ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ο λαός και δεν είχαν οι ίδιοι την «τόλμη» να εξηγήσουν στον λαό ΠΡΙΝ από τις εκάστοτε εκλογές, ΠΡΙΝ, κάθε φορά, ζητήσουν την ψήφο του;
Π Ι Ο ΑΠΛΑ: Όταν διεκδίκησαν τις εκλογές, μήπως υποσχέθηκαν στον λαό τον «Συνεταιρισμό Δύο Συνιστώντων Στέιτς»; Όταν έθεταν ενώπιον του εκλογικού σώματος την υποψηφιότητά τους, δεσμεύτηκαν, άραγε, ενώπιον των Ελλήνων Κυπρίων ψηφοφόρων ότι θα τους καταργήσουν από Αφέντη Λαό; Ότι θα υποτάξουν το 82% στο 18%; Ότι θα εκχωρήσουν στους Τούρκους την εκ περιτροπής προεδρία; Ότι το «κράτος του Συνεταιρισμού» θα καταργεί -με εθνικά, ρατσιστικά κριτήρια- τη δημοκρατία και τη λαϊκή κυριαρχία; Και ότι αυτό το «κράτος-Συνεταιρισμός» θα έχει συνεταιρική την εξουσία με Τούρκους Συν-Αφέντες σε ολόκληρη την Κύπρο, πρακτικά αδύναμο να καταργήσει τον έλεγχο που ασκεί επί των Τουρκοκυπρίων και, διά των Τ/κ, επί του «Συνεταιρισμού» η ίδια η Τουρκία;
Ο Μ Ω Σ ΕΙΝΑΙ και κάτι άλλο εξίσου σπουδαίο: Όλα αυτά τα χρόνια, από το 1977 που κάποιοι λίγοι, εξ αρχής επέμεναν κι εξηγούσαν και με επιχειρήματα λεπτομερώς αναδείκνυαν ότι, ο κύριος χαρακτήρας της «Διζωνικής», ήταν και είναι, εξ ορισμού και εκ προθέσεως των εμπνευστών της, μια «λύση» (1) Άδικη, (2) Ανελεύθερη, (3) Αντιδημοκρατική, (4) Ρατσιστική και (5) Ανθελληνική, αυτοί οι ίδιοι ηγέτες και, πριν γίνουν αυτοί ηγέτες, οι αείμνηστοι προκάτοχοί τους και τα δημοσιογραφικά τους όργανα, εξύβριζαν και δαιμονοποιούσαν, με τα αγριότερα του «πολιτικού υποκόσμου» «κοσμητικά» επίθετα, τους συνεπέστερους «αντι-ομοσπονδιακούς»
Τ Ω Ρ Α που η 31χρονη διζωνική πολιτική τους, έφερε τη «διχοτόμηση στο κατώφλι μας», καυχώνται πως… έχουν την «τόλμη» να λένε στον λαό ότι θα «του μπήξουν» εκείνην ακριβώς τη «λύση» που όσοι έγκαιρα εξηγούσαν την αποκρουστικότητά της… ανηλεώς εξυβρίζονταν υπό των ιδίων!
-----------------------------------------------------------------------
30.12.2007. Σχέδιο Ατσεσον και μια δικαστική απόφαση
Στην Ελλάδα ακόμη δεν έχουν γραφτεί σημαντικά βιβλία για τις πολιτικές και στρατηγικές όψεις του κυπριακού ζητήματος. Το αποτέλεσμα είναι να υπάρχει ένα τεράστιο βιβλιογραφικό έλλειμμα για το μεγαλύτερο ζήτημα ελληνικής εξωτερικής πολιτικής της μεταπολεμικής περιόδου. Για το κυπριακό υπάρχουν μερικά καλά βιβλία με αρχειακό υλικό, μερικά ιστορικά βιβλία νεότερων ιστοριογράφων που θα ήταν πολύ καλύτερα αν οι συγγραφείς τους δεν είχαν ιδεολογικές παρωπίδες (για να δουν για παράδειγμα ότι ο αγώνας του 1955-59 ήταν αγώνας αγώνας ελευθερίας) και μερικά απομνημονεύματα πολιτικών όπως οι Κληρίδης και Βασιλείους από τα οποία αναμενόμενα οι στρεβλώσεις είναι γιγαντιαίες. Ακόμη υπάρχει η πληθώρα ανάξιων αναφοράς ακαδημαϊκά μεταμφιεσμένων τσαρλατανιών που φθάνουν μέχρι του σημείου να υποστηρίξουν τις βρετανικές και τουρκικές προπαγανδιστικές θέσεις (για παράδειγμα, η αποικιοκρατική πολιτική στην Κύπρο ήταν ... προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων). Αυτά τα επιστημονικά διάτρητα κείμενα χρησιμοποιήθηκαν εκτενέστατα στην διεθνοφασιτική προπαγάνδα στην περίπτωση της πλεκτάνης του σχεδίου Αναν. Ολοσέλιδες διθυραμβικές βιβλιοκριτικές, μονόλογοι σε τηλεοπτικά πάνελ κτλ. Στο εξαρτώμενο νεοελληνικό κρατίδιό μας όταν ξένοι θέλουν να επιφέρουν ζημιές στα συμφέροντά μας υπάρχει στρατιά ετοιμοπόλεμων ντόπιων να τους παίξει το παιχνίδι. Η επιστήμη καμιά σχέση δεν έχει με τέτοιες ασχήμιες και αλχημείες και ο κυπριακός λαός με το θρυλικό του ΟΧΙ τους αναίρεσε τα μακάβρια σχέδια. Καλά βιβλία για το κυπριακό που θα καταθέτουν και θεμελιώνουν την αλάνθαστη διυποκειμενική εμπειρία θα γραφτούν μελλοντικά (μετά ίσως από ακόμη μεγαλύτερες ζημιές και όταν πλέον η Κύπρος θα έχει καταστραφεί, όπως μάλλον θα συμβεί)
Μια άλλη πηγή ανορθολογισμού είναι οι θεωρίες περί χαμένων ευκαιριών. Πρόκειται για ανιστόρητες θέσεις ή προπαγάνδα για να αιτιολογηθούν τωρινά εκκολαπτόμενα εγκλήματα. Μια από αυτές τις ψευτοθεωρίες αναφέρεται στο σχέδιο Άτσεσον. Ο Μάριος Ευρυβιάδης, ακαδημαϊκός και ένας από τους καλύτερους γνώστες του κυπριακού -η συνεισφορά του οποίου τα τελευταία χρόνια έχει περισταλεί λόγω κακουχιών του στον ελληνικό πανεπιστημιακό χώρο-, κείμενα του οποίου συχνά αναρτώ εδώ. Σε μια ιστορικής σημασίας δίκη στην Κύπρο, αυτός και ο δημοσιογράφος Μιχάλης Ιγνατίου κατέθεσαν σημαντικά αδημοσίευτα κείμενα που καταδεικνύουν τις συνομωσίες στο τρίγωνο Ουάσιγκτον, Λευκωσία και εξαρτημένη Αθήνα. Παραθέτω το κείμενο της δικαστικής απόφασης πιο κάτω και ταυτόχρονα συμβούλευσα τον Μάριο Ευρυβιάδη να δημοσιεύσει τα σημαντικά έγγραφα που κατέθεσε στο δικαστήριο. Η απόφαση πάντως μιλάει από μόνη της.
ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ ΤΥΠΟΥ - ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ
Αγωγή Σωκράτης Ζ. Ηλιάδης ν 1. Κώστα Βενιζέλου 2. Μιχάλη, Ιγνατίου, 3. Εκδοτικού Οίκου Λιβάνη – Αγωγή αρ. 1491/04
Με σημερινή απόφαση ο Δικαστής Νικόλαος Σάντης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, απέρριψε αγωγή του Ενάγοντα Σωκράτη Ηλιάδη κατά του Εκδοτικού Οίκου Λιβάνη και των δημοσιογράφων Μιχάλη Ιγνατίου και Κώστα Βενιζέλου, με την οποία αξίωνε αποζημιώσεις για δυσφήμιση. Αντικείμενο της αγωγής ήταν η ακόλουθη αναφορά στο εισαγωγικό μέρος του βιβλίου «Τα Μυστικά Αρχεία του Κίσιντζερ», την οποία συνέταξε ο διδάκτωρ, ερευνητής, καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου Αθηνών, κ Μάριος Ευρυβιάδης:
“…. Σιγά, σιγά, όμως όταν ο Γρίβας μέσω του αρχισυμβούλου του Σωκράτη Ηλιάδη άρχισε να συνωμοτεί με τον Τζόρτζ Μπόλ για την πραξικοπηματική ανατροπή του Μακαρίου ….».
Το επίδικο απόσπασμα αναφέρεται στην περίοδο 1964 και στην ύπαρξη σχεδίου για την πραξικοπηματική ανατροπή του Μακαρίου με σκοπό την επιβολή του σχεδίου Άτσεσον. Σύμφωνα με τη δοθείσα μαρτυρία το σχέδιο Άτσεσον προνοούσε για κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, με παραχώρηση μεγάλης στρατιωτικής βάσης στην Τουρκία, στη χερσόνησο της Καρπασίας.
Προς δικαιολόγηση της επίδικης αναφοράς ο καθηγητής Μάριος Ευρυβιάδης στη μαρτυρία του αναφέρθηκε σε πολύ μεγάλο αριθμό αποχαρακτηρισμένων εγγράφων των Εθνικών Αρχείων των Ηνωμένων Πολιτειών και σε άλλες ιστορικές πηγές τις οποίες το δικαστήριο δέχτηκε ως αξιόπιστες. Το δικαστήριο έκρινε τους καθηγητή Μάριο Ευρυβιάδη και δημοσιογράφο Μιχάλη Ιγνατίου ως πλήρως αξιόπιστους μάρτυρες, ενώ αναξιόπιστη έκρινε τη μαρτυρία του Ενάγοντα Σωκράτη Ηλιάδη.
Σύμφωνα με τη δικαστική απόφαση το επίδικο δημοσίευμα αφορά ιστορικά γεγονότα λόγω της χρονικής απόστασης που χωρίζει τη δίκη από τον επίδικο χρόνο (1964). Το ζητούμενο επομένως ήταν κατά πόσο τα όσα αναφέρονται στο επίδικο απόσπασμα δικαιολογούνται από την υπάρχουσα ιστορική πληροφόρηση. Μεταφέρεται αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα στο οποίο επικεντρώνεται το σκεπτικό της απόφασης (σελ.37):
«Η ιστορική πληροφόρηση που υπήρχε κατά τον χρόνο σύνταξης του επίδικου δημοσιεύματος ήταν αρκούντως επαρκής για να οδηγήσει στον συνειρμό που διατυπώθηκε στο δημοσίευμα …… Αναμφιβόλως υπήρξε άπλετο ιστορικό υλικό για την εξαγωγή συμπεράσματος ή για την διατύπωση προσεγμένης ιστορικής κρίσης, ότι ο Ενάγων διαδραμάτιζε σημαντικό ρόλο ως άμεσα προσκείμενος στον συνεργαζόμενος με τον Γρίβα σε προσπάθειες που γίνονταν για περιθωριοποίηση του Μακαρίου και ανάληψη της εξουσίας από τον Γρίβα, για όλους τους λόγους που προαναφέρθηκαν και που δεν είναι άσχετοι με την επιβολή του σχεδίου (Άτσεσον) στην Κύπρο. Οι Εναγόμενοι αλλά και ο καθηγητής Μάριος Ευρυβιάδης είχαν κοινωνικό καθήκον ως δημοσιογράφοι, ακαδημαϊκοί συγγραφείς, ιστορικοί ερευνητές και εκδότες να προβούν στη δημοσίευση με το κοινό να έχει ανάλογο συμφέρον για σχετική πληροφόρηση».
Στη δικαστική απόφαση παρατίθεται αυτούσιος αριθμός σημαντικών εγγράφων από τα Εθνικά Αρχεία των Ηνωμένων Πολιτειών. Συγκεκριμένα, παρατίθεται αριθμός τηλεγραφημάτων της Αμερικανικής Πρεσβείας στη Λευκωσία την περίοδο Ιανουαρίου – Φεβρουαρίου 1964, τα οποία αναφέρονται λεπτομερώς σε επαφές τις οποίες είχε ο τότε Αμερικανός Πρέσβης με τον Σωκράτη Ηλιάδη σχετικά με την προετοιμασία του εδάφους για την κάθοδο του Γρίβα στην Κύπρο. Στα τηλεγραφήματα αυτά ο Σωκράτης Ηλιάδης χαρακτηρίζεται ως ο άνθρωπος του Γρίβα στην Κύπρο.
Σε άκρως μυστικό τηλεγράφημα ημερ. 20.8.1964, το οποίο εστάλη από τον τότε Πρέσβη των ΗΠΑ στη Λευκωσία κ. Taylor Belcher προς το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, διαφαίνεται, σύμφωνα με τη μαρτυρία, ότι ο Σωκράτης Ηλιάδης είχε ενεργό συμμετοχή σε σχεδιαζόμενο πραξικόπημα για παραμερισμό του Μακαρίου και εφαρμογή του Σχεδίου Άτσεσον στην Κύπρο. Μάλιστα στο εν λόγω τηλεγράφημα γίνεται αναφορά σε προγραμματισμένη συνάντηση του Ενάγοντα με πράκτορα των μυστικών υπηρεσιών της Αμερικής.
Στη δίκη κατατέθηκαν τηλεγραφήματα από τα Εθνικά Αρχεία των Ηνωμένων Πολιτείων, αποκαλυπτικά της ύπαρξης σχεδίου πραξικοπηματικής ανατροπής του Μακαρίου και άμεσης ανάμιξης του Γρίβα σε αυτό. Το σχέδιο πραξικοπηματικής ανατροπής του Μακαρίου είχε ως στόχο την υλοποίηση και εφαρμογή του σχεδίου Άτσεσον, εν όψει του ότι ο Μακάριος αποτελούσε σοβαρό εμπόδιο στην εφαρμογή του σχεδίου.
Η πιο πάνω υπόθεση είναι η πρώτη που αφορά στα γεγονότα του 1964 και δη την κάθοδο του Γρίβα στην Κύπρο και την ύπαρξη σχεδίου για πραξικοπηματική ανατροπή του Μακαρίου με σκοπό την επιβολή του σχεδίου Άτσεσον.
Τους εναγόμενους στην υπόθεση εκπροσώπησε ο δικηγόρος Μιχάλης Πικής.
----------------------------------------------------------------------
Σημείωμα Π.Ήφ.: Συνιστώ να διαβαστούν τα δύο κείμενα που ακολουθούν, τα οποία σχολιάζει ο Μάριος Ευρυβιάδης. Την δεκαετία που διέρρευσε, η βιβλιογραφία περί το κυπριακό έχει γίνει κάλαθος μέσα στον οποίο ρίχνονται πολλά "πνευματικά" σκουπίδια. Δεν είναι τυχαίο και συμβολίζει πολλούς εκτροχιασμούς της ελληνικής διπλωματίας που σύμφωνα με την θέληση των θύραθεν ταγών της ξένης εξάρτησης έπρεπε να πλημμυρίσουν την ελληνική βιβλιογραφία. Έπρεπε να γίνει πιστευτό πως η τουρκική απειλή είναι ανύπαρκτη, πως για το κυπριακό φταίνε οι κύπριοι εθνικιστές, η ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ θα προκαλέσει αυτόματη επίλυση των ελληνοτουρκικών προβλημάτων κτλ. Ειδικά τια το κυπριακό, γράφτηκαν βιβλία που περίπου θεωρούσαν την αποικιοκρατική πολιτική ... προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, άλλα που επιχειρούν να πουν ότι για όλα φταίει ο Μακάριος και άλλες ανοησίες που αν και ακαδημαϊκά μεταμφιεσμένα δεν αντέχουν σε σοβαρή κριτική. Πρόσφατα δοκίμασα να διαβάσω βιβλίο γνωστού τσαρλατάνου-προπαγανδιστή των θέσεων του "Άλλου". Αμέσως αποφάσισα ότι δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει κριτική με κάποιο άλλο κείμενο εκτός και αν αποφασίσεις να κολυμπήσεις μέσα σε ωκεανούς λαθών, βρώμικης παραπληροφόρησης, ύπουλων ιστορικών στρεβλώσεων, αλμάτων συλλογισμών και ανακριβειών που προσβάλλουν τον κοινό νου. Όταν βρωμίσει το βιβλιογραφικό περιβάλλον σε τέτοιο βαθμό η κοινωνία παθαίνει αυτό που της αξίζει. Μια άλλη επόμενη γενιά και αφού ο τόπος θα υποστεί φοβερές ζημιές από τους ποταμούς ανορθολογισμού, θα τα ανακαλύψει πως αρχές του αιώνα οι έλληνες έπαθαν μεγάλες ζημιές για συγκεκριμένους λόγους. Κυρίως θα οικτίρουν τις προηγούμενες γενιές που άφησαν ένα πρώην αξιωματούχο του αμερικανικού πενταγώνου να κτίσει ένα σύστημα "αναλύσεων" (προτάσεις πολιτικής λένε την ύπουλη προπαγάνδα στις μέρες μας) που υπονόμευε την ελληνική εθνική ανεξαρτησία, τα ζωτικά συμφέροντα της ελληνικής κοινωνίας και τους έλληνες εκτός ελληνικών συνόρων. Παρά αυτό τον κατήφορο προς το τέλμα, όποιος θέλει να μην είναι θύμα πνευματικών σκουπιδιών, μπορεί να ανακαλύψει παλαιότερα βιβλία αλλά και κάποια εξαιρετικής ποιότητας που κυκλοφορούν κατά καιρούς. Τα δύο βιβλία που σχολιάζονται πιο κάτω, ακριβώς, εξηγούν μερικά από τα σημαντικά αίτια της ύστερης κακομοιριάς των ελλήνων. Ο υποφαινόμενος θα επανέλθει κάποια στιγμή με πολύ αιχμηρά κείμενα για τα ζητήματα αυτά. Όχι όμως για να σχολιάσει ή να παραπέμψει τα πολλά πλέον πνευματικά σκουπίδια και τις υποβολές εγκαθέτων της ξένης εξάρτησης.
http://www.phileleftheros.com/main/main.asp?gid=203&id=526815
|
ΕΤΟΣ 51ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΦΥΛΛΟΥ: 17310 |
Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2007 |
|
|
|
Ο Φιλελεύθερος
|
Απόρρητα της ελληνικής ΚΥΠ για τα πρώτα βήματα της Κ. Δημοκρατίας |
|
>Ηλιάδης και Packard: Δύο βιβλία για την Κύπρο και την κρίσιμη περίοδο 1959- 1964 |
|
TOY MAΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ Δύο εξαιρετικά βιβλία για τη σύγχρονη ιστορία της Κύπρου κυκλοφορούν, κατά μία περίεργη συγκυρία, την περίοδο αυτή στην αγορά. Το ένα είναι του Μάνου Ηλιάδη, Το Απόρρητο Ημερολόγιο της ΚΥΠ στην Κύπρο (Εκδόσεις Σιδέρης) που καλύπτει τη δεκαεπτάμηνη περίοδο 13 Ιουνίου 1959 μέχρι και τις 28 Νοεμβρίου 1960. Το άλλο είναι του Martin Packard, Getting it Wrong: Fragments from a Cyprus Diary 1964 (2007). Το βιβλίο του Ηλιάδη βασίζεται σε 80 απόρρητες εκθέσεις της Eλληνικής Yπηρεσίας Πληροφοριών (ΚΥΠ) που δρούσε στην Κύπρο τότε και τα οποία δημοσιοποιούνται στο βιβλίο. Το πόνημα του Packard βασίζεται στην πολυσέλιδη αναφορά του προς τις Βρετανικές Υπηρεσίες, ως μέλος της αρχικά βρετανικής ειρηνευτικής δύναμης που αναπτύχθηκε στην Κύπρο στις αρχές του 1964 και η οποία μετεξελίχθηκε στη γνωστή μας ΟΥΝΦΙΚΥΠ. Και τα δύο βιβλία περιέχουν και βασίζονται σε πρωτογενές υλικό. Και στις δύο περιπτώσεις το πρωτογενές υλικό και οι εκτιμήσεις των συγγραφέων ανατρέπουν τη συμβατική σοφία και τις ιδεοληπτικές και επιδερμικές προσεγγίσεις για τα τεκταινόμενα στην Κύπρο την περίοδο1959-1964. Και στις δύο περιπτώσεις το πρωτογενές αυτό υλικό δεν θα έβλεπε ποτέ τη δημοσιότητα εάν οι συγγραφείς δεν έδειχναν ιδιαίτερο ζήλο, υπομονή, επιμονή, μόχθο αλλά και προσωπικό ρίσκο. Στην περίπτωση του Packard ο άνθρωπος έχασε την στρατιωτική του καριέρα, κυνηγήθηκε ανελέητα από το βρετανικό κράτος (και από τους Αμερικανούς) και καταστράφηκε οικονομικά. Ποιο το αμάρτημά του; Πίστεψε και απέδειξε με τη δράση του το 1964, ότι οι Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι μπορούν να διαβιώσουν ειρηνικά στην Κύπρο. Κάτι τέτοιο έρχονταν σε μετωπική σύγκρουση με την ήδη ειλημμένη απόφαση της Ουάσιγκτον και του Λονδίνου, με την οποία συμφωνούσαν Ελλάδα και Τουρκία ότι η, έστω και κολοβή, ανεξαρτησία που δόθηκε στην Κύπρο ήταν στρατηγικό λάθος και ότι το Κυπριακό Κράτος έπρεπε πάραυτα να καταλυθεί. Η απάντηση που εισέπραξε ο Packard, επιμένοντας στη συμφιλίωση ως στρατηγική επίλυσης του Κυπριακού, από έναν εκ των αρχιτεκτόνων των σχεδίων για την κατάλυση του Κυπριακού Κράτους, τον Αμερικανό Αναπληρωτή Υπουργού Εξωτερικών George Ball, ήταν ότι κατάλαβε λάθος την αποστολή του. Στόχος των Δυτικών Δυνάμεων που αναπτύχθηκαν στην Κύπρο το 1964 δεν ήταν, του δήλωσε κυνικά, η συμφιλίωση, αλλά η κατάλυση του κράτους και ο διαμελισμός του νησιού. Στην περίπτωση Ηλιάδη, το βιβλίο του είναι μοναδικό. Μέσα από τα πληροφοριακά δελτία , σημειώματα και εκθέσεις της ΚΥΠ, που είχαν ως τελικούς αποδέκτες τον Πρωθυπουργό και Υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας, ξεπροβάλλουν άγνωστες πτυχές της πολιτικής ιστορίας της Κύπρου. Η μοναδικότητα του βιβλίου προέρχεται και από το γεγονός ότι όλα όσα καταγράφονται είναι προσωποποιημένα. Αναφέρονται εκατοντάδες ονόματα Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων σε συσχετισμό με δραστηριότητες που θεωρούνταν αξιόλογες προς καταγραφή. Η δε ημερολογιακή δομή των δελτίων κυριολεκτικά αναβιώνει το «κλίμα της εποχής», τις δράσεις, τους ρόλους και τα κίνητρα των δρώντων μέσα και έξω από την Κύπρο. Μέσα από το σύνολο των Εκθέσεων υπάρχουν, βέβαια, και πολιτικές σκοπιμότητες τις οποίες ο κάθε νοήμων αναγνώστης μπορεί να αντιληφθεί και οι οποίες αναδεικνύονται από τον ίδιο τον συγγραφέα μέσα από το δικό του σχολιασμό. Μια από τις σκοπιμότητες αυτές, η πιο σημαντική κατά την εκτίμησή μου, ήταν και η εσκεμμένη υποβάθμιση, ή αλλιώς, η μη ανάπτυξη θεμάτων και γεγονότων υπό τη μορφή «σχολίων» και «εκτιμήσεων», που έρχονταν σε αντίθεση με το «πνεύμα της Ζυρίχης - Λονδίνου». Η πολιτική ηγεσία της Ελλάδας δεν ήθελε, προφανώς, να ακούσει, έστω και για δική της εσωτερική ενημέρωση, οτιδήποτε αμφισβητούσε το πνεύμα αυτό. Η πιο κραυγαλέα από τις σκοπιμότητες αυτές ήταν η «αγνόηση» της πραγματικά απίστευτης σε πληρότητα τεκμηρίωσης της ΚΥΠ, με λεπτομέρειες που μας αφήνουν άναυδους, της αχαλίνωτης και απρόσκοπτης δραστηριότητας του επίσημου τουρκικού κράτους, των υπηρεσιών του και των Τουρκοκυπρίων, για την εισαγωγή οπλισμού στην Κύπρο την περίοδο αυτή. Οι εισαγωγές δεν προήρχοντο μόνο από την Τουρκία αλλά και από τις διεθνείς αγορές όπως για παράδειγμα, αυτή του Λιβάνου. Το πασίγνωστο επεισόδιο της εισαγωγής όπλων από την Τουρκία με το πλοιάριο Ντενίζ, (νηολόγιο Σμύρνης) στις 18 Οκτωβρίου 1959 αποτελούσε, όπως προκύπτει από τα ντοκουμέντα, την κορυφή του παγόβουνου. Τη δεκαεπτάμηνη περίοδο των εκθέσεων της ΚΥΠ η εισαγωγή οπλισμού από την Τουρκία διαπιστώνεται ως σχεδόν «καθημερινό» φαινόμενο το οποίο λάμβανε χώρα και εν γνώσει των Βρετανών. Οι τελευταίοι σε ατομικό επίπεδο εκπαίδευαν τους Τουρκοκύπριους στα όπλα συνήθως τα βράδια και τους πούλησαν οπλισμό. Κατά τους υπολογισμούς της ΚΥΠ, προερχόμενους από αγγλικές πηγές, το Ντενίζ μετέφερε 5-8 τόνους πυρομαχικών. Ο συνολικός δε αριθμός των όπλων που οι Τούρκοι εισήγαγαν στην Κύπρο, πάντοτε κατά τους υπολογισμούς της ΚΥΠ, ήταν περίπου 10.000 τεμάχια. Η Έκθεση της ΚΥΠ της 21ης Οκτωβρίου 1960, λίγο δηλαδή μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας, είναι διαφωτιστικότατη: «Κατά το εξάμηνον διάστημα μεταξύ Ιανουαρίου 1959 - Ιουλίου 1959, λαθραίως εισήχθησαν υπό των Τουρκοκυπρίων 6000 όπλα, ήτοι βαρέα πολυβόλα, οπλοπολυβόλα, τυφέκια, πιστόλια και περίστροφα, ως και όλμοι των 2 και τριών ιντσών, ανελθόντος ούτω, κατά Ιούνιον 1959, του αριθμού των υπό της Τουρκικής Κοινότητος κατεχομένων όπλων εις 7.000, μετά μεγάλου αριθμού σφαιρών». «Μετά τον Ιούλιον του 1959 και μέχρι 2 Σεπτεμβρίου 1960 εσυνεχίσθη εις μεγάλην έκτασιν η λαθραία εισαγωγή όπλων και πυρομαχικών υπό των Τουρκοκυπρίων, ώστε σήμερον να πιστεύεται ότι οι Τουρκοκύπριοι διαθέτουν όπλα ανερχόμενα εις 10.000 περίπου τεμάχια». Εξοπλίστηκε δύναμη 10 χιλιάδων ανδρών Το ακριβές των τότε εκτιμήσεων της ΚΥΠ επιβεβαιώθηκε τριάντα πέντε χρόνια αργότερα σε σειρά δημοσιευμάτων στον τουρκικό τύπο (υπό τη μορφή απομνημονευμάτων Τούρκων αξιωματικών και αξιωματούχων) για τις δραστηριότητες της τουρκοκυπριακής οργάνωσης ΤΜΤ που ήταν και αυτή όπως και άλλες υπό τον άμεσο έλεγχο Τούρκων αξιωματικών που οργάνωναν και επέβλεπαν την εξοπλιστική δραστηριότητα (βλ. Milliyet, 11.6.1995). Όπως προκύπτει από τα δημοσιεύματα στη φάση αυτή του εξοπλισμού των Τουρκοκυπρίων, επιτεύχθηκε ο στόχος του εξοπλισμού δύναμης 10.000 ανδρών. «Τι τα θέλουν τα όπλα οι Τούρκοι αφού οι συμφωνίες τους παρέχουν όλα τα εχέγγυα, τα διασφαλίζοντα τα δικαιώματά τους εντός των πλαισίων της νέας Κυπριακής Δημοκρατίας» σχολίαζε, κατ' εξαίρεση, η Έκθεση της ΚΥΠ για την περίοδο 9/11/59 - 16/11/1959. Προφανώς, πέραν της ΚΥΠ κανείς δεν ήθελε να θέσει ένα τέτοιο ενοχλητικό ερώτημα πόσω δε μάλλον να το απαντήσει. Κάτι τέτοιο δεν θα ήταν «πολιτικά ορθό» διότι θα ερχόταν σε αντίθεση με το «πνεύμα Ζυρίχης - Λονδίνου» που μονομερώς και εργολαβικά καλλιεργούσε η Αθήνα. Αποκαλύψεις για την πρώτη προεδρική εκλογή Μια άλλη σκοπιμότητα που εντοπίζεται στην ημερολογιακή καταγραφή και αξιολόγηση των γεγονότων από την ΚΥΠ, ήταν και η αντικομουνιστική προκατάληψη των συγγραφέων των Εκθέσεων. Το γεγονός αυτό αναδεικνύεται από τον συγγραφέα αφού τοποθετεί τις δραστηριότητες και την αντικομουνιστική προσέγγιση της ΚΥΠ στο ιστορικό της πλαίσιο στην Ελλάδα μετά τον εμφύλιο πόλεμο. Θα ήταν ωστόσο μέγα λάθος εάν η «Κομμουνιστική Δραστηριότης» που καταγράφεται στις Εκθέσεις απορριφθεί εκ προοιμίου διότι πηγάζει από αντικομουνιστές ή ακροδεξιούς αναλυτές. Οι Εκθέσεις καταγράφουν εξαιρετικά ενδιαφέρουσες εξελίξεις, καταστάσεις, πρόσωπα και πράγματα, όπως κατά την προεδρική προεκλογική περίοδο, για παράδειγμα, που ίσως να βλέπουν το φως της δημοσιότητας για πρώτη φορά. Τα γεγονότα και οι εξελίξεις που καταγράφονται από την ΚΥΠ θα πρέπει να αντιπαρατεθούν με τα γεγονότα της εποχής και να ελεγχθούν, εφόσον συγκρούονται με αυτά. Εάν υπάρχει κάτι το παρήγορο στην ταλαιπωρημένη ιστορία αυτού του τόπου, αυτό είναι το θαύμα της επιβίωσης του Κυπριακού Κράτους σε πείσμα όλων, μέσα και έξω από την Κύπρο, που ανέλαβαν εργολαβικά να το διαλύσουν πριν ακόμη ιδρυθεί. Σταδιακά, με αξιόλογα έργα όπως αυτά των Ηλιάδη και Packard, μαθαίνουμε την πραγματική πολιτική ιστορία του τόπου μας. |
------------------------------------------------------------------------
20. 9. 2007. «Ευστάθιος Αβρααμίδης "Συνωμοσιολογία» - είναι συνωμοσία
Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2007 Ο Φιλελεύθερος
Toυ δρα Ευστάθιου Αβρααμίδη
Ακούγεται συχνά με ειρωνική διάθεση ο όρος «συνωμοσιολογία», για να δειχθεί ότι τάχα δεν υπάρχουν σήμερα συνωμοσίες. Κι όμως, η ιστορία μας είναι γεμάτη, τόσο η παλαιότερη (Βυζάντιο) όσο και η πρόσφατη: Μήπως δεν ήταν συνωμοσία οι απόπειρες εναντίον του Ελ. Βενιζέλου, η αποστασία κατά του Γεωργίου Παπανδρέου, η Χούντα, η ΕΟΚΑ Β, οι απόπειρες εναντίον του Μακαρίου; Μήπως το πραξικόπημα και η εισβολή δεν ήταν μέρος ενός σχεδιασμού με τον Κισσιγκερ να καθοδηγεί τους τούρκους με λεπτομερή χάρτη; Δεν ήταν συνωμοσία το σχέδιο Αναν όταν κινητοποιήθηκαν τόσοι πολλοί και ισχυροί εντός και εκτός Κύπρου, για να περάσει ένα σχέδιο που σύμφωνα με τον Ντάνιελ Φρίντ (υφ.Εξ.ΗΠΑ)«έδινε την Κύπρο στην Τουρκία»; Το σχέδιο Αναν, ήταν η μεγαλύτερη συνωμοσία εναντίον της Κύπρου, μετά το 1974. Αυτή η συνωμοσία δεν τελείωσε το 2004, αλλά βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη και, αυτή τη περίοδο, σε μια δεύτερη κορύφωσή της. Αμέσως μετά το Μπούργκενστοκ, η δημοσιογράφος Κύρα Αδάμ, δημοσίευσε στην «Ελευθεροτυπία»(5/4/04) ένα ηλεκτρονικό μήνυμα στα αγγλικά με άγνωστο αποστολέα (και σε αυταρχικό ύφος) με αποδέκτες πρόσωπα στην Κύπρο και την Ελλάδα, το οποίο έδινε οδηγίες για τον τρόπο υποστήριξης του «ναι» στο δημοψήφισμα. Ο μυστηριώδης αποστολέας του μηνύματος αυτού, σύμφωνα με το βιβλίο «Τα παρασκήνια του σχεδίου Αναν» (Κ.Βενιζέλος Μ.Ιγνατίου, Ν.Μελέτης) ήταν το βρετανικό Υπ.Εξ., (Φόρεϊν Όφις). Αν αυτό δεν λέγεται συνομωσία, τότε τι είναι συνομωσία; - όταν μάλιστα οι αμερικανοί δαπάνησαν μεγάλα ποσά για να προπαγανδιστεί το σχέδιο Αναν (αλήθεια τι γίνεται η έρευνα στη βουλή για τις χρηματοδοτήσεις;). Μήπως δεν ήταν μέρος μιας ενορχήστρωσης οι απειλές που δέχτηκε ο κυπριακός ελληνισμός πριν και μετά το «όχι»; Δεν είναι μέρος της συνωμοσίας η δράση της απροκάλυπτα φιλοτουρκικής «Διεθνούς Ομάδας Κρίσεων» (ICG) που υπηρετεί αμερικανικά συμφέροντα, τόσο κατά την περίοδο του δημοψηφίσματος, όσο και πρόσφατα όταν επανεμφανίστηκε για να μας πει ότι πρέπει να φύγει ο Τάσσος για να υπάρξει λύση;- (ποια λύση άραγε;) Δεν είναι μέρος του σχεδιασμού η προσπάθεια των άγγλων να εγκριθεί το απευθείας εμπόριο κάτω από τους χαιρέκακους κλαυθμυρισμούς της ανεύθυνης ηγεσίας του ΔΗΣΥ; Όταν ο Χάνεϊ απειλούσε, ότι «θα τους φέρνουμε ξανά και ξανά το σχέδιο μέχρι να το ψηφίσουν» υπεδείκνυε με αλαζονική σιγουριά, την συνέχιση αυτού του σχεδιασμού μέχρι σήμερα. Τώρα - αφού οι εκβιασμοί δεν είχαν αποτέλεσμα - ήλθε ή ώρα για εναλλακτική τακτική που προβλέπει απομάκρυνση του Τάσσου Παπαδόπουλου και επιβολή της λύσης που απέρριψε. Χρησιμοποιούν γι' αυτό τους ίδιους ανθρώπους όπως το 2004. Το γεγονός ότι ο σχεδιασμός των ξένων προέβλεπε κάποια στιγμή εμπλοκή του ΑΚΕΛ για απομάκρυνση του Τάσσου, μας το έλεγε συνεχώς ο μαρτυριάρης Ν.Αναστασιάδης (και ο Χ.Πουργουρίδης), που μετά το δημοψήφισμα κάλεσε πολλές φορές το ΑΚΕΛ σε συνεργασία «ανεξάρτητα από ιδεολογικές διαφορές». Αν η πολιτική αντίληψη του Δ.Χριστόφια δεν είχε θολώσει, καλυμμένη κάτω από ένα παχύ πέπλο κομματικής και προσωπικής ματαιοδοξίας, θα έβλεπε αυτό που βλέπουν καθαρά οι πολίτες: ότι ο φιλοανανικός πυρήνας του ΑΚΕΛ που αποτελείται από πρωτοκλασάτα στελέχη του, ήταν σε απ' ευθείας επικοινωνία με τον αντίστοιχο του ΔΗΣΥ και με ανθρώπους και ομάδες εντός και εκτός Κύπρου, που αποτελούν την πλατφόρμα του «ναι», ώστε να προωθήσουν το σχέδιο απομάκρυνσης του Τάσσου και επαναφοράς του σχεδίου Ανάν με άλλο όνομα. Μπορεί ο Δ.Χριστόφιας να έκανε πως δεν γνώριζε αυτό το προφανές για τους πολίτες παιχνίδι, όμως η φιλοανανική πτέρυγα του ΑΚΕΛ(το εναπομείναν τμήμα του ΑΔΗΣΟΚ)πολύ συνειδητά έκανε ότι έκανε, σέρνοντας το ΑΚΕΛ στο παιγνίδι του ΔΗΣΥ και των ξένων. Η συνωμοσία λοιπόν που ξεκίνησε πριν από το δημοψήφισμα ευρίσκεται σε εξέλιξη. Στις επόμενες προεδρικές εκλογές επαναλαμβάνεται ουσιαστικά το δημοψήφισμα. Οι πολίτες ας έχουν συναίσθηση της ευθύνης τους. Ψηφίζουμε για την Κύπρο, όχι για κάποιο κόμμα.
===========================================
Παρέμβαση 17.8.2007 – αναρτημένο στην διεύθυνση http://www.ifestos.edu.gr/58.htm
Εκλογές 2007 – Η συλλογική πολιτική σοφία των μελών της ελληνικής κοινωνίας
Παρά τις πολύ σοβαρές πολιτικές ασθένειες του νεοελληνικού κράτους που έχουν ως κύρια αιτία την εγγενή ξένη εξάρτηση και παρά το παραμύθιασμα-αποπροσανατολισμό του μέσου πολίτη από τα μέσα μαζικής, εκτιμώ, «(ιδεολογικοπολιτικής) παραπληροφόρησης», η ελληνική κοινωνία απέδειξε ότι διαθέτει συλλογική πολιτική σοφία η οποία εκφράστηκε με:
α) Πολιτική τιμωρία των μεγάλων πολιτικών παρατάξεων, γιατί κυρίως επιδεικνύουν ανεπάρκεια στις αξιώσεις για καλύτερη οργάνωση της ελληνικής πολιτείας, γιατί στερούνται οραμάτων και στρατηγικών προσανατολισμών στην εξωτερική πολιτική και γιατί δεν κατορθώνουν (ή μερικοί δεν θέλουν επειδή νεφελοβατούν στο φανταστικό κοσμοπολίτικο κόσμο της παγκοσμιότητας) να στερεώσουν την εθνική ανεξαρτησία που κατακτήσαμε με την Επανάσταση του 1821. Βασικά, ίσως είμαστε το μόνο κυρίαρχο κράτος στο οποίο υψηλά στελέχη των παρατάξεων εξουσίας δεν κατανοούν τον διανεμητικό ρόλο της πολιτικής κυριαρχίας στον σύγχρονο κόσμο και που παρασυρμένοι από τα θεωρήματα και τα ιδεολογήματα αργόσχολων ακαδημαϊκών ή έξωθεν εξαρτημένων ευαγών προπαγανδιστικών ιδρυμάτων επιδεικνύουν ετοιμότητα να εξανεμίσουν την εθνική ανεξαρτησία στο όνομα ενός παγκόσμιου ή ευρωπαϊκού πολιτικού συστήματος προικισμένου, δήθεν, με νομιμοποιημένες υπερεθνικές ή υπερκρατικές διανεμητικές αρμοδιότητες. Ακόμη χειρότερα, για να μπορεί να (κατ)εξουσιάζεται το νεοελληνικό κράτος, στον ακαδημαϊκό χώρο και στα μέσα επικοινωνίας δρουν εξτρεμιστικά στοιχεία ετοιμοπόλεμων δολοφόνων χαρακτήρων που ισοπεδωτικά εξυβρίζουν όποιον προτάξει το αγαθό της ελευθερίας-εθνικής ανεξαρτησίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, στο οποίο συμμετείχαν ακόμη και πολιτικά πρόσωπα, οι ισοπεδωτικές ύβρεις κατά της πλειονότητας της ελληνικής κοινωνίας που αντέδρασε στην αποδομητική «σορική ιστοριογραφία».
β) Ισχνή πλειοψηφία στην παράταξη που διεκδικεί εθνικοαστικό ρόλο. Γιατί ενώ εξ αντικειμένου είχε βεβαρυμμένο πολιτικό μητρώο από το 1945 μέχρι και το 1974, η ανανέωσή της έκτοτε κάθε άλλο παρά την μετέτρεψε σε εθνικοαστική παράταξη (που ακόμη και αριστεροί όπως ο Τσαρούχης θα την ψήφιζε για να στηρίξει, τουλάχιστον, την εθνική ανεξαρτησία). Αντίθετα, ολοένα και περισσότερο διαβρώνεται και πολιορκείται ασφυκτικά και ποικιλοτρόπως: Ακραία-εξτρεμιστικά στοιχεία της αποδομητικής-«σορικής βιβλιογραφίας», θιασώτες του φασιστικού σχεδίου Αναν και κυρίως οι Κύριοι του έξωθεν εξαρτημένου ευαγούς ιδρύματος παραγωγής προπαγανδιστικών ιδεολογικοπολιτικών εκλογικεύσεων οι οποίες εξ αντικειμένου και αποδεδειγμένα αντιβαίνουν στο ελληνικό εθνικό συμφέρον (υποβολή αίτησης ένταξης της Κύπρου στην ΕΕ, αξιόπιστη ελληνική αποτρεπτική στρατηγική, πρωτοστάτες της πλεκτάνης του σχεδίου Αναν, κήρυκες του κατευνασμού στα βαλκάνια και πρωτεργάτες της αποδομητικής σορικής βιβλιογραφίας). Για να είμαι πιο ακριβής, δεν κατανοώ τους λόγους για τους οποίους ακόμη και πολιτικοί άνδρες με ισχυρή διάνοια και φιλολαϊκά ένστικτα όπως ο νυν πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής αφήνουν τις υπηρεσίες της χώρας να μετατρέπονται σε περίπου παράρτημα ιδρυμάτων παραγωγής ιμπεριαλιστικών ιδεολογικοπολιτικών εκλογικεύσεων στις οποίες πρωτοστατεί σημαντικό στέλεχός που συμπτωματικά στο παρελθόν υπήρξε υψηλόβαθμος αξιωματούχος του αμερικανικού στρατού!
γ) Πολιτική τιμωρία πολιτικών που δεν σέβονται τα ιερά και τα όσια της κοινωνίας στην οποία ανήκουν, όπως της πρώην υπουργού που μεταμφιεσμένη με επίπλαστη κοσμοπολίτικη σοβαροφάνεια και κρυμμένη πίσω από θεσμικές εκλογικεύσεις εξαπέλυε μύδρους κατά της υγιούς αντίστασης των Ελλήνων που αντιστάθηκαν στην επιστημονικά επαίσχυντη αποδομητική «σορική ιστοριογραφία».
δ) Δρομολογεί εξελίξεις ανασύνταξης και επανα-προσανατολισμού της παράταξης των Γεωργίου και Ανδρέα Παπανδρέου. Δεν θα επεκταθώ εδώ. Μεταξύ πολλών άλλων που θα μπορούσα να αναφέρω, υπενθυμίζω τις αποκαλυπτικές στάσεις επί ζητημάτων όπως η πλεκτάνη του σχεδίου Αναν, η αποδομητική «σορική ιστοριογραφία», οι κατευναστικές αφέλειες και η χρηματοδότηση ελληνόφωνων βιβλίων ασύλληπτης ανοησίας (θεωρήματα-ιδεολογήματα για δήθεν επίλυση των διακρατικών διενέξεων με υιοθέτηση των διπλωματικών θέσεων του «Άλλου») για μετάφραση στα τουρκικά από ιδρύματα που σχετίζονται με το όνομα του Ανδρέα Παπαναδρέου.
ε) Εμποδίζει τα δύο σοσιαλιστικά μεταμφιεσμένα κόμματα –στην πραγματικότητα όμως κομματικοί χώροι που στην σημερινή τους μορφή στεγάζουν τις πιο ακραίες νεοφιλελεύθερες-υπερσυντηρητικές θέσεις, γεγονός που δεν φαίνεται να γίνεται αντιληπτό από πολλούς ψηφοφόρους τους–, από το να συγκροτήσουν κυβερνητικό σχήμα. Αυτό θα συνέβαινε αν κανένα κόμμα δεν διασφάλιζε απόλυτη πλειοψηφία. Μπροστά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο ο κατεξουσιασμός της επταετούς χούντας θα φάνταζε «παιδική χαρά». Ενώ οι χουντικοί ήταν κυρίως ανόητοι ή ευθέως πράκτορες ξένων δυνάμεων, οι φορείς νεοφιλελεύθερων ιδεολογημάτων εύκολα διολισθαίνουν σε πολύ χειρότερα αμαρτήματα, και κυρίως στην εγκαθίδρυση πατερναλιστικών καθεστώτων που εξαρτώνται από ηγεμονικούς κατεξουσιασμούς, φατριών τρωκτικών της εξουσίας που φασίζουν και καλλιεργούν ύπουλες εκλογικεύσεις που υπονομεύουν την εθνική ανεξαρτησία λιγότερο ισχυρών κοινωνιών.
στ) Τέλος αλλά όχι το τελευταίο που θα μπορούσε να αναφερθεί, το αποτέλεσμα των εκλογών δίνει την ευκαιρία στους ακαδημαϊκούς των κοινωνικών επιστημών να σκεφτούν ξανά την αποστολή τους: Κοινωνικά άχρηστη παραγωγή ιδεολογημάτων και θεωρημάτων ιστοριογραφικών και άλλων που εκκολάπτουν το αυγό του φιδιού κάθε φασισμού; Ή παραγωγή αξιολογικά ελεύθερης επιστήμης συμβατής με την κοινωνικοπολιτική οντολογία και την βαθύτερη θέληση των φιλειρηνικών κοινωνιών για ελευθερία-ανεξαρτησία και αντίσταση στον ηγεμονισμό; Για να σταθώ για λίγο στο τελευταίο ζήτημα, η σιωπηρή πλειονότητα των Ελλήνων ακαδημαϊκών, σημείωσα πριν λίγους μήνες σχολιάζοντας τα πνευματικά σκουπίδια της αποδομητικής ιστοριογραφίας, «ούτε αρέσκονται να ερίζουν στις επιφυλλίδες ούτε θέλουν να ανταλλάσσουν ειρωνείες, χαρακτηρισμούς, ύβρεις, εξτρεμιστικές απόψεις και ανοίκεια υπονοούμενα. Αυτό δεν σημαίνει, όμως είτε ότι μπορούν να σιωπούν για πάντα είτε ότι στις ακρότητες και τους εξτρεμισμούς δεν μπορούν να αντιτάξουν αληθή και αιχμηρά επιχειρήματα για να αποκαλύψουν το πραγματικό προσωπείο των δραστών» (http://www.ifestos.edu.gr/59.htm#περιεχόμενα). Για τον υποφαινόμενο οι στοχαστικές παρεμβάσεις με μονογραφίες, δοκίμια και άρθρα τώρα αρχίζουν. Όπως ήδη υποστήριξα ο ακαδημαϊκός παρεμβαίνει στα κοινωνικοπολιτικά δρώμενα μόνο όταν θίγονται η ειρήνη και η ελευθερία. Η εμφανέστατη πλέον διαπαραταξιακή ιδεολογικοπολιτική σύγχυση θέτει σε κίνδυνο αμφότερα και υποχρεώνει σε σταθμισμένες παρεμβάσεις που από καιρό προετοιμάζονται και που επέρχονται.
==========================================
The original text in English. It was translated by the newspaper "Makedonia" to be published today, Sunday, September 9, 2007.
=====================================================
Dr. Nikolaos A. Stavrou
Observing the systematic destruction of Greece from a distance is an exercise in unmitigated anguish for every human being, but above all for every Greek anywhere in the world. For some of us, this writer included, it is more than anguish; it is confirmation of the still unfolding scenario, part and parcel of the destabilization of the Balkans, that was set in motion by the deliberate, systematic, sinister, and profitable dismantling of Yugoslavia.
Greece has been targeted for “gentrification” beginning with the1990s and since then, political leaders with blind folders, assorted deal makers, and shady peddlers of “development” have continued to facilitate the process. Gentrification is relatively new sociological/ political term that is constantly being refined by “market forces” for global application. Etymologically, it means the introduction of the gentry (as in landed gentry) into a city or a country with the objective of “civilizing it” under the pretext of “development.” Re-introduction of the gentry also implies that the “serfs” who lived there prior to its arrival would either have to move somewhere else or resign themselves to serving those who come to “develop” them.
Historically, gentrification traces its origins in the calamity of the U.S. urban riots during the late sixties and seventies and refers to the recycling of population from rural to urban to suburban and back to urban. As a process, gentrification goes through four predictable phases: destruction, devaluation, acquisition, and [re]development.
During that sad period of American history, cities from Detroit to New York to Washington and San Francisco that had been the destination of an avalanche of people escaping Southern racism after World War II, were reduced to battle grounds of civil strife and burning during the sixties. The result was a massive transformation of urban life twice in less than thirty years. Major cities were gutted. The wealthy fled to the suburbs where land values skyrocketed, the merchants fled to shopping centers that were already built and were waiting for them, the poor were left behind, and the “mom and pop” shops were swallowed up by conglomerates with fictional addresses and by ghost financiers. A similar process now unfolds on a global scale and instead of cities, it affects countries.
Nations are now being targeted and reduced to shambles either by war as in the case of Yugoslavia and Iraq or via financial manipulations, ethnic fragmentation, and political correctness as it seems to be the case of Greece. I presume the readers still remember the assault on the value of the Greek currency by a global charlatan who arrogantly declared his intention to “teach the Greeks a lesson” for their position on FYROM. It should surprise no one to know that the very people who were in the forefront in the destruction of Yugoslavia and masterminded the assault against Greek interests in the 1990s, were the first to show up within days after the seventy eight days bombardment to “invest” in the rubbles of Serbia.
A pre-requisite to gentrification is destruction or devaluation of what exits, be it land or industries, followed by inducements and incentives for dislocated populations to sell, move, or resign themselves to poverty. The ultimate goal is abandonment of land, traditions, roots and a way of life. But as the rural population vanishes into the anonymity of urban jungles it leaves behind gutted villages, empty homes, and old people praying to patron saints to bring their grand children back for a Christmas visit. The systematic and, in my opinion, deliberate orgy of arsonists has caused more damage to Greece than NATO’s bombardment of Serbia. The perpetrators left behind a gutted land that potentially offers new opportunities to the “industrial –security” complex to make a buck on Greek backs as it did during the Olympics. But this is the land that has nurtured the backbone of a Greek nation where the stubborn Greek farmer has refused until now to trade pride for profit; and that is precisely the problem that the Hedge Fund and black money managers see with Greece. It does not fit the globalization models as long as the family farmer refuses to succumb to the agricultural conglomerates or the “masterminds” that see every Greek mountain and every Greek beach as the ideal location to build summer resorts and gated communities for the leisure classes.
This author has warned in unsuspecting times about the risks to Greece emanating from the destruction of Yugoslavia. Greece was not supposed to be spared from the Balkan wars of the 1990s, but it somehow managed to evade what was planned for her. Yet, the country has not been spared the onslaught of gentrification. The farmers who lost their olive groves to the fires can hardly wait ten years to see their green leaves sprout again. If their land happened to be close to the sea--and closeness is a relative term—the “developers” and the global gentry will no doubt appear eager to “help” while insecurity prevails. Land has become the key commodity in a game that no more nor less, has the de-Hellenization of Greece as its ultimate goal. Nobody needs to take my word for it: just follow the money and the projects that will sprout in the next ten years. For the short term one needs only to follow the patterns of land acquisitions.
Dr. Nikolaos A. Stavrou is Professor of International Affairs (Emeritus) at Howard University.
|
||
 |
||
|
|
||
Tου Xρηστου Γιανναρα Η Διαρκής Σύνοδος των ελλαδικών επισκόπων θα αναγνωριζόταν, ίσως και αβίαστα, ως «αγία» και «ιερά», αν είχε να αντιτάξει λόγο «νοήματος», λόγο ρεαλιστικής ελπίδας στον εφιαλτικό παραλογισμό της εμπρηστικής κακουργίας. Συνήλθε η επισκοπική Σύνοδος τη Δευτέρα 27 Αυγούστου και αποφάσισε μέτρα βοήθειας για τους πυροπαθείς: Συσσίτια, στέγαση, ρουχισμό, οικονομικό φιλοδώρημα. Ορθολογική, μετρητή πραγματοποίηση της αλλοτριωμένης σε ηθική προστακτική «αγάπης». Ωσάν η Εκκλησία να είναι χρησιμοθηρικό παραμάγαζο του υπουργείου Πρόνοιας. Θα αναγνωριζόταν όχι κατ’ ευφημισμόν «αγία» και «ιερά» η επισκοπική Σύνοδος, αν είχε λόγο ικανό να αναμετρηθεί με το αίνιγμα: Ισχυε ή όχι και για τη μάνα, που κάηκε ζωντανή αγκαλιασμένη με τα τέσσερα παιδιά της, ο λόγος του Χριστού: «και αι τρίχες της κεφαλής υμών πάσαι ηριθμημένα εισίν»; Ισχυε αυτός ο λόγος και για τις δεκάδες των συνανθρώπων μας που ξεψύχησαν μέσα στον πανικό και στη φρίκη της πύρινης κόλασης; Είναι περισσότερο από σίγουρο ότι όλοι αυτοί λαμπάδιαζαν κραυγάζοντας σπαρακτικές ικεσίες στον Θεό για βοήθεια. Ομως, οι φλόγες τούς κατάπιναν δίχως καμιά διαφορά από τα άψυχα ή τα άλογα υπαρκτά γύρω τους. Γιατί; Στην εκκλησία είχαν ακούσει ότι «τοις αγγέλοις αυτού εντελείται περί σου του διαφυλάξαι σε – επί χειρών αρούσι σε μήποτε προσκόψεις προς λίθον τον πόδα σου»! Δεν θα ήταν ξεκρέμαστες οι λέξεις «αγία» και «ιερά» αν η επισκοπική Σύνοδος δήλωνε με συντριβή ότι μια ρεαλιστική απάντηση στο αφόρητο αυτό σκάνδαλο, έστω υπαινικτική «ως δι’ εσόπτρου», απαιτεί προϋποθέσεις που οι συνοδικοί επίσκοποι σήμερα δεν τις πληρούν. Δεν μας μειώνει τους ανθρώπους η ομολογία της ανεπάρκειας και της αποτυχίας. Μειωτικό είναι, δηλαδή απελπιστικό, να αλλοτριώνουμε και να παραχαράζουμε τον τρόπο πρόσβασης στην ελπίδα. Να αποκλείουμε τον εαυτό μας, αλλά να εμποδίζουμε και τους άλλους να βρουν την «οδό». Απελπιστικό να μεταποιούμε το εκκλησιαστικό γεγονός σε κρατική (εθνική) «επικρατούσα θρησκεία», σε εξουσιαστικό ιδεολόγημα και ωφελιμιστική ηθική. Να μετασκευάζουμε τον επίσκοπο σε «θρησκευτικό ηγέτη», χρυσοστολισμένη μαζορέτα που φλυαρεί ηθικολογικές ανοησίες, νοησιαρχικά δόγματα και εθνικιστικά παιδιακίσματα. Οταν έναν ολόκληρο λαό τον διαπερνάει η ανατριχίλα της φρίκης, η απτή αίσθηση της εγγύτητας του θανάτου, το ζητούμενο από την Εκκλησία δεν είναι να προσφέρει ένα μηνιάτικο μισθό του ο επίσκοπος και συσσίτια η Σύνοδος των επισκόπων. Ζητούμενο είναι ο λόγος που θα μαρτυρήσει αν το θριαμβικό ψάλμα στις εκκλησιές «θανάτω θάνατον πατήσας» είναι μόνο μια ψυχολογική μπαρούφα ή στίβος εμπειρικών ανιχνεύσεων, δρομοδείχτης για την ψηλάφηση «νοήματος» της ύπαρξής μας. Οσο αδύναμοι νιώθουμε οι άνθρωποι μπροστά στις θεόρατες γλώσσες της φωτιάς, το ίδιο παραλυμένοι και ανίσχυροι καταρρέουμε στη θέα της μανιασμένης εμπάθειας των κομματικών τηλεοπτικών καναλιών. Σίγουρα το αχυρένιο μας κράτος αποκαλύφθηκε στην αφτιασίδωτη πραγματικότητά του: κραυγαλέα απροετοίμαστο, δραματικά ανάπηρο στην οργάνωσή του, ανίκανο να αντιμετωπίσει μια τόσο άψογα μελετημένη και εκτελεσμένη επιβουλή. Γελοιοποιήθηκε το κράτος, όπως είχε γελοιοποιηθεί και στα Υμια το 1996 ή με την προδοσία του Οτσαλάν το 1999. Αλλά να πουλάς σαν «πληροφόρηση» και «δημοσιογραφία» την αδίστακτη εκμετάλλευση της φρικιαστικής τραγωδίας για όφελος των κομματικών σου αφεντικών, είναι οδύνη παραλυτική. Εκπτωση και εκφυλισμός που γεννάει και την κρατική διάλυση, αφού υπηρετεί τη μήτρα της διάλυσης: την τυφλή ιδιοτέλεια του κομματισμού. Με σκόπιμες παραποιήσεις των πληροφοριών ή και με αναίσχυντες ψευδολογίες, κυρίως όμως με χλεύη, ειρωνείες, φαρμακερές λοιδορίες προσπαθούν τα κομματικά κανάλια να διασύρουν τους αντιπάλους τους σκυλεύοντας απανθρακωμένα πτώματα και τα αποκαΐδια της χώρας. Εχει καμιά σχέση με τη δημοσιογραφία αυτή η χρυσοπληρωμένη χυδαιότητα που μαίνεται υστερικά στα «παράθυρα» των καναλιών; Ασκεί λειτούργημα κοινωνικό η μοχθηρή μεροληψία, ο μικρονοϊκός προπαγανδισμός αδίστακτων συμφερόντων του κομματικού επαγγελματισμού; Μόλις αντιλήφθηκαν οι μισθοφόροι της παραπολιτικής την κοινωνική συσπείρωση που δημιουργούσε η κοινή αίσθηση της οργανωμένης μεθοδικής καταστροφής (λογικά τετράγωνη αίσθηση) άρχισαν να χλευάζουν τον «εθνικισμό» της λαϊκής αντίδρασης! Συμφορά οι εμπρησμοί, αλλά συμφορά περιστατική. Μόνιμη, καθημερινή συμφορά η ανήθικη τηλεοπτική δημοσιογραφία. Φανερή και στον πιο εθελότυφλο έγινε η (από χρόνια συντελεσμένη) κατάρρευση του πολιτικού μας συστήματος. Η κυβέρνηση δεν αποδείχθηκε απλώς ανίκανη στη διαχείριση της κρίσης, η κρίση ξεγύμνωσε την καταγωγική ανεπάρκεια της κυβέρνησης. Η ίδια η συγκρότησή της, από την πρώτη μέρα και σχεδόν κάθε της ενέργεια τρία χρόνια τώρα, υπηρετούσαν το κόμμα και τις σκοπιμότητές του, όχι την πατρίδα και τις ανάγκες της. Και οι απλώς κομματάνθρωποι, επιλεγμένοι όχι για τις ικανότητες, την ποιότητα και σοβαρότητά τους, ήταν φυσικά αδύνατο να αντιμετωπίσουν τη μεθοδικά οργανωμένη απειλή για τη χώρα. Αποδείχθηκαν το ίδιο ανίκανοι και φαιδροί όπως και οι ομόλογοί τους στα Υμια και στην προδοσία Οτσαλάν. Κορυφαίος της φαιδρότητας, ο ολίγιστος αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης: Μέσα στον γενικό πανικό και την απόγνωση βγήκε και δήλωσε ότι δεν είναι ώρα τώρα για κριτική και καταλογισμό λαθών. Αλλά μόλις κατάλαβε (ή κατάλαβαν άλλοι γι’ αυτόν) ότι η κοινωνική συσπείρωση ίσως ευνοήσει την κυβέρνηση, προτού αλέκτορα φωνήσαι, ξαναβγήκε να ακυρώσει τις προηγούμενες δηλώσεις του και να επιτεθεί λάβρος στους κυβερνώντες, ενώ λαμπάδιαζαν ακόμα τα καβουρνιασμένα κορμιά. Προκειμένου να κερδίσει πόντους ο εκλογικός αντίπαλος, ας αποκαλυφθεί αναίσχυντα ο αμοραλισμός. Θλιβερός ο ολίγιστος. Πέρα και από τη σημειολογία της πολιτικής κατάρρευσης, καθηλωμένος στο κατακάθι της κομματικής ιδιοτέλειας, ο Συνασπισμός της ριζικής αντίδρασης σε κάθε κοινωνιοκεντρική ανάσα της πολιτικής. Δεν επιδέχεται σχολιασμό η περίπτωση. Μόνο οργή για τη μισθοφορική καπηλεία των οραμάτων της λαϊκής Αριστεράς. Με τη χώρα αποκαΐδι και το πολιτικό σύστημα ολοφάνερα πια αποσαθρωμένο, υπάρχει άραγε ελπίδα να οργιστούν με συνέπεια οι Ελληνες αυτή τη φορά; |
===========================================
http://www.simerini.com/nqcontent.cfm?a_id=310630
Πού οφείλεται η παράλυση του ελληνικού κράτους και η τραγωδία του…
Ο Παναγιώτης Ήφαιστος, καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Στρατηγικών Σπουδών στο Πάντειο, αναλύει τις βαθύτερες αιτίες των ολέθριων πυρκαγιών στη χώρα και τις συνέπειές τους
Πώς να λειτουργήσουν αποτελεσματικά οι θεσμοί, όταν καθημερινά βάλλεται ή υπονομεύεται ο πατριωτισμός από πλήθος εγκαθέτων, που καβαλίκεψαν τον νεοελληνικό κρατικό θεσμό;
ΤΟΥ
ΣΑΒΒΑ ΙΑΚΩΒΙΔΗ
Οι φοβερές πυρκαγιές που κατέκαυσαν την Ελλάδα και προκάλεσαν απίστευτη οικολογική, οικονομική καταστροφή, με δεκάδες ανθρώπινα θύματα, συγκλόνισαν βαθύτατα τον κυπριακό Ελληνισμό. Πού οφείλονται, όμως, η παραλυσία και ανικανότητα του ελληνικού κράτους να αντιμετωπίσει από την πρώτη στιγμή τις φωτιές; Γιατί επιδείχθηκε ολιγωρία; Τι και ποιος ευθύνεται και ποιοι είναι οι βαθύτεροι, διαχρονικοί λόγοι της κρατικής ανεπάρκειας;
Η «Κυριακάτικη
Σημερινή» επιχειρεί να φωτίσει τις άλλες πλευρές και να αναλύσει τις
άλλες διαστάσεις των καταστροφικών πυρκαγιών.
Πού οφείλεται η αδυναμία του ελληνικού κράτους να αντιμετωπίσει τις
πυρκαγιές; Ποιοι είναι, διαχρονικά, οι βαθύτεροι λόγοι της
κυβερνητικής και κρατικής παραλυσίας; Ζητήσαμε τις απόψεις του
γνωστού Κύπριου Παναγιώτη Ήφαιστου, καθηγητή Διεθνών Σχέσεων και
Στρατηγικών Σπουδών, Έδρα Jean Monnet για την Ευρωπαϊκή Πολιτική
Ολοκλήρωση, στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Μας είπε:
Πού οφείλεται η αδυναμία του ελληνικού κράτους να αντιμετωπίσει τις
πυρκαγιές; Ποιοι είναι, διαχρονικά, οι βαθύτεροι και εγγενείς λόγοι
της κυβερνητικής και κρατικής παραλυσίας;
Τα στέρεα πολιτειακά συστήματα στον κόσμο δεν είναι πολλά. Τα
περισσότερα, συμπεριλαμβανομένων και των δυτικών, αναζητούν ακόμη
μόνιμους στρατηγικούς προσανατολισμούς και σταθερή κοινωνικοπολιτική
οργάνωση. Ανασκοπώντας τα τελευταία εκατό χρόνια, βλέπουμε ότι λίγοι
το επιτυγχάνουν, πολλοί είναι αυτοί που παραπαίουν και πολύ
περισσότερα τα κράτη που λειτουργούν νευρικά εις βάρος άλλων
κοινωνιών.
Στην ιεραρχία ορθολογισμού και στέρεων πολιτειακών δομών, η Ελλάδα
είναι, δυστυχώς, στις τελευταίες βαθμίδες κρατικής και διπλωματικής
αξιοπιστίας. Τα αίτια είναι πολλά, διαχρονικά αναλλοίωτα και σήμερα
ζωντανά όσο ποτέ. Μεταξύ άλλων, σημειώνω τη μεγάλη αναντιστοιχία
μεταξύ των ελληνικών κοινωνιών και του ελληνικού κρατικού μορφώματος,
που δημιουργήθηκε μετά την Ελληνική Επανάσταση και που, έκτοτε,
ταλαιπωρεί όσους Έλληνες εξαρτώνται από αυτό, έχοντας ως κύρια
αποστολή την εκπλήρωση των στόχων πλουτισμού και ευημερίας ενός
εξουσιαστικού συστήματος, ευθέως ή εμμέσως εξαρτώμενου από ξένα
συμφέροντα.
Υπονομεύεται η αγάπη προς την πατρίδα
Στο σημείο αυτό, ίσως είναι χρήσιμο να τονιστεί ότι μια κοινωνία χρειάζεται κράτος για να είναι συλλογικά ελεύθερη. Την πατρίδα και το κράτος, που το ενσαρκώνει, αν δεν το αγαπούν οι πολίτες κ